Hot Chocolate - Class (1980)
mijn stem
6 stemmen
0
geplaatst: 3 april 2023, 19:30 uur
Op hun vorige album Going Through the Motions (1979) verruilde Hot Chocolate de concertzaal voor de discotheek. Bijna non-stop klonk de discobeat in het kielzog van Saturday Night Fever. Eén schamel hitje en geen notering in de albumlijsten was de respons van het publiek. Ik vroeg me daarom af of opvolger Class een ander geluid zou bieden.
Het antwoord is volmondig ‘ja’, maar mijn enthousiasme komt moeizaam. Vooraf is opvallend dat zanger Errol Brown pontificaal op de cover staat, veel groter dan zijn groepsgenoten. Men gokte kennelijk op de bekendheid van diens gezicht. Meer smoel op de hoes, maar minder klinkt zijn hand qua inhoud: andere verandering is dat zwaar wordt geleund op andermans werk. Slechts drie nummers werden door hem geschreven, te weten de laatste drie.
De gehele A-zijde kwam van anderen. De plaat begint met de twee singles, beiden geflopt: ballade Love me to Sleep is van liedschrijver Geoff Stephen; niet mijn ding, ik heb weinig met ballades. Het midtempo Losing You is van Russ Ballard, evenals discostamper Gotta Give up Your Love. Dat Walking on the Moon van The Police wordt gecoverd is verrassend, maar deze versie kopieert het origineel zonder er een eigen chocokleur aan toe te voegen; dit had bijvoorbeeld een souljasje kunnen krijgen.
De B-zijde begint met popliedje Green Shirt van Elvis Costello; opnieuw een verrassende keuze die me niet overtuigt. Lukt het beter met de drie eigen nummers?
Jazeker. Allereerst is daar Children of Spacemen met het destijds geliefde verhaal dat de mens afstamt van ruimtereizigers. Eindelijk hoor ik iets van de klasse die tot en met 1978 klonk: na een langzaam deel met de nodige strijkers rondt een vrolijk discodeel het lied af.
De funk van Brand New Christmas roept op tot wereldvrede en of we daartoe ‘another Jesus’ kunnen krijgen (huh, weer een kindje in een kribbe?) en in Are You Getting Enough klinkt funk/disco met blazers. Op de hoes staat de korte titel, op het label op de elpee zelf wordt de titel uitgebreid met ‘of what Makes you Happy '.
Kortom, als coverband werkt het niet, maar als eigen materiaal met de variatie van voorheen klinkt, keert het plezier weer terug. Wat dat betreft denk ik dat de in 1976 vertrokken bassist en liedschrijver Tony Wilson juist in '79-'80 node werd gemist.
Hierboven vertelt dazzler over non-albumsingle No Doubt About it, dat in datzelfde 1980 in de Nationale Hitparade in juli #9 haalde. Medegeschreven door de broer van producer Mickie Most, genaamd Dave. Daarover meer bij de opvolger, dit album geef ik een magere 7, die ik in 3,5 ster vertaal.
Het antwoord is volmondig ‘ja’, maar mijn enthousiasme komt moeizaam. Vooraf is opvallend dat zanger Errol Brown pontificaal op de cover staat, veel groter dan zijn groepsgenoten. Men gokte kennelijk op de bekendheid van diens gezicht. Meer smoel op de hoes, maar minder klinkt zijn hand qua inhoud: andere verandering is dat zwaar wordt geleund op andermans werk. Slechts drie nummers werden door hem geschreven, te weten de laatste drie.
De gehele A-zijde kwam van anderen. De plaat begint met de twee singles, beiden geflopt: ballade Love me to Sleep is van liedschrijver Geoff Stephen; niet mijn ding, ik heb weinig met ballades. Het midtempo Losing You is van Russ Ballard, evenals discostamper Gotta Give up Your Love. Dat Walking on the Moon van The Police wordt gecoverd is verrassend, maar deze versie kopieert het origineel zonder er een eigen chocokleur aan toe te voegen; dit had bijvoorbeeld een souljasje kunnen krijgen.
De B-zijde begint met popliedje Green Shirt van Elvis Costello; opnieuw een verrassende keuze die me niet overtuigt. Lukt het beter met de drie eigen nummers?
Jazeker. Allereerst is daar Children of Spacemen met het destijds geliefde verhaal dat de mens afstamt van ruimtereizigers. Eindelijk hoor ik iets van de klasse die tot en met 1978 klonk: na een langzaam deel met de nodige strijkers rondt een vrolijk discodeel het lied af.
De funk van Brand New Christmas roept op tot wereldvrede en of we daartoe ‘another Jesus’ kunnen krijgen (huh, weer een kindje in een kribbe?) en in Are You Getting Enough klinkt funk/disco met blazers. Op de hoes staat de korte titel, op het label op de elpee zelf wordt de titel uitgebreid met ‘of what Makes you Happy '.
Kortom, als coverband werkt het niet, maar als eigen materiaal met de variatie van voorheen klinkt, keert het plezier weer terug. Wat dat betreft denk ik dat de in 1976 vertrokken bassist en liedschrijver Tony Wilson juist in '79-'80 node werd gemist.
Hierboven vertelt dazzler over non-albumsingle No Doubt About it, dat in datzelfde 1980 in de Nationale Hitparade in juli #9 haalde. Medegeschreven door de broer van producer Mickie Most, genaamd Dave. Daarover meer bij de opvolger, dit album geef ik een magere 7, die ik in 3,5 ster vertaal.
* denotes required fields.
* denotes required fields.