Chris Eckman - The Land We Knew the Best (2025)

Genevieve is prachtig! Ben erg benieuwd naar de rest...

We worden ouder, dus ook Chris Eckman. Zijn werk is introspectiever dan in zijn wilde The Walkaboutsjaren met stevige rockers als 'Old Crow Lied' en 'Jack Candy'. Niet zozeer de teksten, die zijn nog steeds verhalend en rapporterend. Het zit in de sfeer van het album en in hoe de muziek.wordt uitgevoerd. Verstilling is het verkeerde woord. Daar dreigde hij rond 2000 totaal in te verdwijnen. Dat is hier niet het geval. Het is rustig en contemplatief en bloedmooi.

Mijn twee favorieten op dit album 'Haunted Nights' en 'Last Train Home' onderstrepen dit. Prachtige, zeer rustige nummers die toch het hele verhaal vertellen onder de huid blijven sluimeren en grote indruk maken met relatief weinig middelen.

Ik was een grote The Walkabouts fan en dacht de doorbraak mee te gaan maken toen de grotere zalen in Nederland begonnen uit te verkopen rond 1995/6, maar het ging juist naar beneden naar de bovenzalen. Eeuwig zonde want het was een grootse band die meer had verdiend. Met The Land We Knew Best toont Chris Eckman wederom zijn talent als songwriter.

Town Lights Fade, klassiek Eckman. Prachtig!
Introspectiever, denk dat dat wel klopt en dat vind ik in dit geval heel welkom. Net als Will Johnson's El Capitan uit 2020. Ook zo'n prachtplaat. Deze categorie muzikanten worden volgens mij alleen maar beter naarmate ze rijpen. Ja, ze verdienen een groter podium, maar ik ben ook heel blij dat ik ze in een kleine setting klan bewonderen. Hier zou ik in ieder geval blind naar toe gaan. Album krijgt voldoende playtime in huize Tuper!

Ik weet het, het stelt misschien nog niet zo veel voor maar Last Train Home is toch wel het mooiste liedje van 2025 tot nu toe.

Door dat liedje is mijn afronding naar boven, 4*

philtuper Eckman speelt dit voorjaar drie, ik denk solo shows, in Nederland in het voorprogramma van The Delines.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Chris Eckman - The Land We Knew The Best - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Chris Eckman - The Land We Knew The Best
De Amerikaanse muzikant Chris Eckman heeft al een stapel betoverend mooie albums op zijn naam staan, maar met het zeer sfeervolle en wonderschone The Land We Knew The Best voegt hij nog een ware parel toe

Er is een hele generatie die de muziek van de Amerikaanse band The Walkabouts niet kent, maar als je begint aan het oeuvre van de band heb je er een stapel klassiekers bij. Hier is het niet bij gebleven voor de voorman van de band, want het oeuvre van Chris Eckman is door projecten en soloalbums nog een stuk omvangrijker. Met The Land We Knew The Best voegt de Amerikaanse muzikant vanuit zijn nieuwe thuisbasis Ljubljana nog een zeer indrukwekkend hoofdstuk toe aan zijn catalogus. Het is een buitengewoon sfeervol albums dat zowel in vocaal als muzikaal opzicht het oor streelt, maar het is ook een album vol prachtige songs. Bijzonder indrukwekkend.

Chris Eckman is vooral bekend als voorman van de Amerikaanse band The Walkabouts. De Amerikaanse band maakte tussen de tweede helft van de jaren 80 en het eerste decennium van deze eeuw een stapel prachtige albums. Met name Scavenger (1991), New West Motel (1993), Satisfied Mind (1993), Setting The Woods On Fire (1994), Devil's Road (1996), Nighttown (1997), Trail Of Stars (1999), Train Leaves At Eight (2000), Ended Up A Stranger (2002), Acetylene (2005) en Travels In The Dustland (2011) zijn prachtige albums die behoren tot de parels in mijn platenkast.

De Amerikaanse muzikant maakte hiernaast met zijn vaste The Walkabouts kompaan Carla Torgerson een aantal albums als Chris & Carla en maakte na het uiteenvallen van The Walkabouts samen met Chantal Acda en Eric Thielemans twee wonderschone albums onder de naam Distance, Light & Sky. Chris Eckman zocht na het uit elkaar vallen van zijn band zijn geluk in het Sloveense Ljubljana en maakte inmiddels een aantal soloalbums.

Deze bleven helaas vaak wat onderbelicht, maar het in 2021 verschenen Where The Spirit Rests werd gelukkig wel breder opgepikt. Het was volkomen terecht, want het is een prachtig album met zeer stemmige en zwaar melancholische songs. De release midden in de warme zomer van 2021 was misschien niet heel gelukkig, al was het wel een zomer waarover de grauwsluier van de coronapandemie hing.

Het deze week verschenen The Land We Knew The Best is beter getimed, want de muziek op het album vloeit prachtig samen met de wat donkere en sombere dagen van het moment. Chris Eckman is inmiddels 64 jaar oud en is de wilde haren van The Walkabouts inmiddels wel kwijt. The Land We Knew The Best rockt een enkele keer voorzichtig, maar het is toch vooral een album met ingehouden en stemmige songs. Dat is wat mij betreft geen probleem, want het is een stijl die de Amerikaanse muzikant uitstekend beheerst.

The Land We Knew The Best is gemaakt met een flink aantal Sloveense muzikanten, maar ook de eveneens vanuit Ljubljana opererende muzikant en producer Alastair McNeill speelt een voorname rol op het album. Het nieuwe album van Chris Eckman valt in eerste instantie op door de zang. De Amerikaanse muzikant heeft inmiddels het nodige gruis op zijn stembanden en manoeuvreert zich ergens tussen Leonard Cohen en Johnny Cash op leeftijd is. De doorleefde strot van Chris Eckman voorziet de songs op het album van gevoel en doorleving, wat wordt versterkt door de zeer sfeervolle muziek op het album.

The Land We Knew The Best is een album vol schitterend gitaarwerk, maar ook de bijdragen van de contrabas en de drums zijn van een bijzondere schoonheid. Het wordt allemaal nog wat mooier wanneer cello, viool, pedal steel, harp en saxofoon worden ingezet, maar ondanks de veelheid aan instrumenten klinkt het geluid op The Land We Knew The Best sober en ruimtelijk.

Ook de hier en daar toegevoegde vrouwenstemmen verdienen overigens een eervolle vermelding en het is een wapen dat Chris Eckman wat mij betreft nog vaker had in mogen zetten. Chris Eckman heeft ook nog eens acht prachtige en wat langere songs geschreven voor het album en het zijn songs die alleen maar mooier worden wanneer je ze vaker hoort. Het muziekjaar 2025 is nog heel pril, maar dit album ga ik aan het eind van het jaar zeker niet vergeten. Erwin Zijleman

Ik was in 2021 erg onder de indruk van de voorganger Where The Spirit Rests. Prachtige muziek, zeker. Maar hoe komt het toch dat ik dat album na een paar maanden alweer vergeten was? Geen idee, maar zo gaat dat soms.

En nu geluisterd naar The Land We Knew The Best. En ja, het gebeurde weer: zwaar onder de indruk van de eerste paar nummers. Maar na enkele malen luisteren merkte ik dat mijn aanvankelijke enthousiasme opnieuw begon te tanen. Zou het dat zijn wat mij destijds ook tegen hield?

Nou ja, ik beloof plechtig dat ik dit album de komende tijd nog eens opnieuw ga beluisteren. Misschien dat het nu anders gaat lopen ....

Ik trek zijn stem slecht. Lijkt helemaal kapot gezongen of gerookt. Het is ook vrij eentonig allemaal. Normaal gesproken zou deze muziek me moeten aanspreken maar ook met deze worp van hem haal ik het einde van de plaat niet

Ben de laatste periode door de man zijn solowerk gegaan en dit is toch wel de mooiste plaat eruit. Niet te vergelijken met de kwaliteit van zijn vroegere band The Walkabouts maar deze wordt door de vrouwelijke backings toch naar een iets hoger niveau geduwd.

LP opgepikt tijdens zijn optreden als voorprogramma voor The Delines in Utrecht (tijdje geleden) Album inmiddels een aantal keren gedraaid en bevalt eigenlijk steeds beter. Chris doet waar hij goed in is. Optreden was naked (uh, alleen begeleiding van zijn gitaar) Op het album geeft de begeleiding van zijn band toch nog iets extra’s. 0,5* erbij.

Grappig. Ik was de laatste plaat van The Delines aan het streamen en toen kwam deze er meteen achteraan. Getriggerd door het fijne, maar ook herkenbare geluid meteen maar even opgezocht.

Het is fraaie muziek, maar het onderscheid zich niet echt in sound. Er zijn tientallen van dit soort singer songwriters met rauwe stem en dito instrumentatie. Niet dat dat erg is hoor, ik lees momenteel Willy Vlautin's nieuwste roman en samen met The Delines, die ik overigens wel een pak sterker vind is dit fijne achtergrond muziek over geknakte levens in een desolaat Amerika.

Eckman volg ik vanaf de zijlijn, de man heeft een apart stemgeluid, weliswaar geen wereldzanger maar zijn klankkleur heeft wel wat. De man weet vaak een broeierig sfeertje te creëren, en dat geeft zijn muziek een extra meerwaarde.
Helaas vind ik The Land We Knew the Best geen weergaloze schijf. Eckman heeft gekozen voor sfeervolle schetsen, met een sobere omlijsting.
Het songmateriaal is overwegend traag van aard, is hier en daar voorzien van wat folk arrangementen, maar nergens komt de plaat voor mij tot ontbranding.
Het kabbelt allemaal maar wat voort, en als Eckman ook steeds grofkorreliger voor de dag wil komen, lijken de zanglijnen ook niet altijd goed aan te sluiten op datgene wat een song nodig heeft.
Een voldoende weet Chris er nog wel uit te slepen, maar de ingrediënten die enkele van zijn vorige platen zo lekker op smaak brachten, zijn op deze worp een stuk minder toegevoegd. Daarmee is de boog te weinig op spanning gebracht.
Dat maakt The Land We Knew the Best niet slecht, maar ik had er duidelijk meer van verwacht.