Spiritbox - Tsunami Sea (2025)

Deep End is epic! Wat een track.

Tsunami Bomb is pas de tweede langspeler van het Canadese Spiritbox. Aangezien deze alternatieve metalband niet vies is van het uitbrengen van tussendoortjes in de vorm van EP’s – waarvan het zes nummers tellende The Fear of Fear het laatste wapenfeit was – was ik even in de veronderstelling dat ze al veel meer langspelers hadden uitgebracht. Maar Eternal Blue stamt alweer uit 2021, dus eigenlijk hebben fans vier jaar moeten wachten op Tsunami Bomb, dat een compacte speelduur heeft van slechts 43 minuten. Niet dat dit erg is, want in tegenstelling tot veel andere metalbands die met veel fillers op de proppen komen, weet Spiritbox het kleine driekwartier aan speelduur optimaal te benutten.

Tsunami Bomb slaat in als een bom met het stuwende “Fata Morgana”, dat dreigend begint met industriële invloeden om vervolgens ons een luchtspiegeling voor te houden die iets wegheeft van de Deftones in het refrein: atmosferisch, waarna dit sfeerbeeld vervolgens weer omslaat.

“Black Rainbow” is geen kleurrijk plaatje, maar eerder een behoorlijke wind die steeds harder gaat draaien en uitmondt in een orkaan: “Dissolve, displace, rejoice, repeat.” En dit geldt eveneens voor het eerder als single uitgebrachte “Soft Spine”. Geen praatjes, maar een schreeuw die door merg en wervel gaat. Dit zijn een beetje de “Holy Rollers” van Tsunami Bomb en zullen live het publiek omverblazen.

Spiritbox is de afgelopen jaren heer en meester geworden in het maken van krachtige metalnummers die als golfbewegingen je gehoorgang in komen: krachtige coupletten die worden afgewisseld door dromerige, kabbelende passages, waar de dreiging nog altijd op de loer ligt. En je zou verwachten dat de luisteraar deze receptuur op den duur zat is, maar ook op Tsunami Bomb levert dit nog steeds pareltjes op, zoals “A Haven With Two Faces”, dat ook nog terug doet denken aan het oudere drieluik "The Mara Effect". “Perfect Soul” lijkt op haar beurt een verre zus van de titeltrack van Eternal Blue.

Net zoals op Eternal Blue slaagt Spiritbox er wederom in om elektronica op een aangename manier door hun geluid te verweven. Dit is onder meer goed te horen op “Keep Sweet”, dat op enkele momenten een triphop-tintje heeft meegekregen. Nog prominenter is dit geluid op “Crystal Roses”, het nummer dat het meest afwijkt van de rest van het album en zorgt voor een aangename afwisseling.

Tsunami Bomb sluit af met “Deep End”, een emotioneel nummer dat van het volledige album het meest iets wegheeft van een ballad die uitmondt in iets groters. Misschien heeft dit nummer zelfs een extra dimensie gekregen na het overlijden van voormalig bassist Bill Crook, ook vanwege de passende tekst:

"With the tide out I will wait for
Broken bottles that I covet
I attach them to my body
A distraction in the current."

Tsunami Bomb is een waardige opvolger van het debuutalbum Eternal Blue. Blauw is hierbij niet de kleur van kabbelend water, maar een tornadische waterhoos: de luisteraar wordt meegezogen door krachtige coupletten en hoge snelheden, met af en toe ruimte voor rust. Gaat Tsunami Bomb dan eindelijk Spiritbox een Grammy opleveren? Aan de kwaliteit van de plaat zal het wederom niet liggen…

De verrassing is er een beetje af op dit tweede album en het songmateriaal speelt wat meer op safe, maar niettemin is dit nog steeds een aangename mix van poppy rock en extreme metal. Courtney LaPlante kleurt wat meer binnen de lijntjes en zorgt met haar aangename cleane zangpartijen grotendeels voor een meer toegankelijk geluid, al komt ze sporadisch nog steeds behoorlijk bruut uit de hoek. Het album is verder verzorgd geproduceerd en beschikt over voldoende dynamiek om te blijven boeien. Een degelijke tweede worp derhalve.

Deze plaat heeft een beetje hetzelfde probleem als de eerste, of ze gaan hard of ze gaan zoet. Maar een echt lekkere mix van de twee wil niet van de grond komen. De zoete/zachtere stukken zijn prima poppy en gepolijst, de switch naar hard is straks en hard is ook gewoon hard. Maar daar is het wel mee gezegd. Echt enerverend wordt dit niet en iets nieuws ten opzichte van de vorige plaat brengen ze hier ook niet. Het is meer van hetzelfde en de aantrekkingskracht is er wel vanaf. Sterker nog, de eerste plaat bood meer afwisselende en speelsere nummers dan deze.

Vermakelijk tussendoortje en enkele nummers zullen nog wel in een playlist opgenomen worden hierzo. Ik zal het ook niet snel skippen, maar als ik Spiritbox opzet zal ik toch voor de eerste plaat gaan. De hype maken ze uiteindelijk ook hier weer niet waar.