Floodlights - Underneath (2025)

Als SOAD mij tipt dat dit album wel iets van REVERE weg heeft dan zijn mijn oren gespitst en ik ben ook wel weer eens toe aan een tip waar ik weer helemaal mee in mijn nopjes kan zijn.

REVERE..... die avonturen begonnen al weer 15 jaar geleden en vormden het hoogtepunt zo'n elf, twaalf jaar terug. Waar blijft de tijd.

Dat gevoel krijg ik ook bij Underneath. Ik hoor namelijk lang vervlogen jaren '80 tot leven komen in een hedendaagse setting. REVERE hoor ik er niet helemaal in, maar ik begrijp het vergelijk wel (This Island). Toch wat echos hoorbaar en ongetwijfeld een zelfde (oude) vijver waaruit gevist wordt. En ergens moet ik denken aan een andere Australische band: Midnight Oil. En vertaal ik het meer naar het heden dan moet ik een beetje aan Editors denken (en bij Joy zelfs aan Nick Cave).

Door de zang van Louis Parsons klinkt het vrij donkerder allemaal. Ian Curtis iemand?! Maar dan is er Ashlee Kehoe voor het wat luchtiger evenwicht. Door de toevoeging van de trompet en de opstuwende, naar een hoogtepunt werkende nummers wat er dan net niet komt (Buoyant) komt een band als Arcade Fire of Fanfarlo om de hoek kijken en ja, dan is daar toch wel die aangehaalde REVERE-vibe.

Underneath valt in het hoekje theatrale rockmuziek waar ik tien tot vijftien jaar geleden veelvuldig naar luisterde. Ik kan nog steeds niet bevatten dat dit alweer zo lang geleden is. Maar tegelijkertijd merk ik ook wel dat ik de laatste jaren nauwelijks nog luister naar bands die in deze hoek opereren. Misschien wel omdat ze er gewoon niet zoveel meer zijn, misschien om dat mijn voorkeuren wat langzaam hiervan zijn gaan afbuigen, maar ik kan hier toch wel weer erg blij van worden moet ik zeggen.

Misschien niet het meest originele album dit jaar, maar tot nu toe reken ik Underneath zeker al wel tot de betere. Het zou me niet verbazen dat dit verslavend gaat worden en een verhoging naar 4,5* er zeker nog in zit.

Dat Australië in de jaren tachtig hofleverancier van een aantal postpunkiconen is, kan niemand ontkennen. Toch bereiken tijdens de hedendaagse revival slechts een paar namen Nederland. Zelf zie ik belofte RVG in het kleine Merleyn te Nijmegen. Een heerlijke avond lekker wegdromen en daar kan het melancholische Floodlights zich nu bij voegen. Floodlights treedt later dit jaar in september in diezelfde zaal op.

Worden voorgangers From a View en Painting of My Time nog in eigen beheer of op het kleine Woo Me! label uitgebracht. Underneath richt zich op een breder Europees publiek en het is dus terecht dat PIAS ze onder hun hoede neemt. De impact is niet meer zo groot als in de eighties, de nostalgische meerwaarde echter wel, want wat is Underneath toch een heerlijke plaat. De rocksound van weleer wordt door een sfeervol trompet intro versterkt waarmee ze met Alive (I Want to Feel) aftrappen. Bassist Joe Draffen telt in de duisternis af, en de rumoerige drum van Archie Shannon wacht gedempt op de achtergrond af om toe te slaan.

Het is tevens de introductie van trompettist Sarah Hellyer, die weerstand tegen het gitaargeweld biedt. Daarom is het ook zo bijzonder dat ze Alive (I Want to Feel) mag openen. De emotionele klaagzang van romanticus Louis Parsons is al een waar instrument, en juist haar aandeel versterkt dit alleen maar. Zijn gedragen dramatiek is gemeend en eerlijk, hij legt exact de juiste passie in de tracks, waarmee Floodlights het eerdere werk ruimschoots overstijgt. De oude wijze ziel in het jonge lichaam.

Dat Underneath meer elektronisch klinkt is trouwens ook een verrijking welke Sarah Hellyer op haar conto mag bijschrijven. Ze neemt tevens de keyboardpartijen en voor haar rekening. Samen met gitarist en achtergrondzangeres Ashlee Kehoe, die de prettige herinnering aan Julianne Regan van All About Eve oproept, staat ze garant voor het meer in evenwicht zijnde vrouwelijke aandeel.

We overwinnen onze angsten door deze te omarmen en ze in het leven toe te laten. We vieren juist het leven door van deze beperking onze kracht te maken. Wat is de onderliggende gedachte van deze bezorgdheid die zoveel invloed op het dagelijks functioneren uitoefent. Alive (I Want to Feel) gaat naar die kern terug. Elk geluid moet tastbaar zijn, het is de stilte voor het daadwerkelijke ervaren. De voorbereiding om je vervolgens voor de volle honderd procent te geven. Daarvoor ben je bij Floodlights bij het juiste adres. Underneath komt tijdens een uitgebreide wereldtour tot stand. Het is de verslaglegging van een maatschappelijke somberheid welke helaas overal gedragen wordt.

Underneath is een plaat met alleen maar postpunk hoogtepunten. Ik pik er een aantal uit. De speelse mondharmonica in de Suburbia white soul blues staat bij de onbevangen jeugdjaren stil, waar gevaar nog geen issue is. De treurig geblazen folky Buoyant en de gedempte trieste Horses Will Run pianoballad staan bij de externe factoren stil die een gezin uit elkaar trekken. Of dit nu het beklemmende van een geïsoleerd bestaan of de onvermijdelijke dood is, de impact blijft hetzelfde.

In In Horses Will Run zitten al de nodige verwijzingen naar muziekstad Dublin verwerkt, het prachtige Melancholy Cave eert de onbegrepen jong overleden Sinead O’Connor en is een waardige ode aan de vernieuwende andersdenkenden.mHet is misschien wel cliché, maar Underneath straalt vooral hoop uit. De plaat komt dan wel onder persoonlijke tegenslagen tot stand. Floodlights is hier heel duidelijk in, zonder progressie kan groei zich nooit ontplooien, zonder rouw heeft geluk amper betekenis.

A Blue Sky’s Just A Cloud Away And Lessons Live In Yesterday, beter dan deze kernzin van prijsnummer Cloud Away kan je het niet samenvatten. Vergeet de geschiedenislessen en richt je op de toekomst. Het ironische daarvan is wel dat Floodlights hiervoor juist aan een retro geluid vasthoudt.

Een band als Floodlights is in zijn korte bestaan eigenlijk al de poppodia ontgroeit, en komt in een ouderwetste intieme theaterzaal live het beste tot zijn recht. Eigenlijk kan je na het luisteren van Underneath slechts tot de conclusie komen hoe invloedrijk de jaren tachtig waren en hoeveel moois het gebracht heeft. Underneath is het weggestopte besef en zet Australië weer op de postpunk kaart.

Floodlights - Underneath | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com