Floodlights - Underneath (2025)

Tot op heden mijn favoriete album van 2025!

Goeie plaat kan zeker naar een 4.5 stijgen
The Light Won't Shine Forever een bazen nummer

This Island

Als SOAD mij tipt dat dit album wel iets van REVERE weg heeft dan zijn mijn oren gespitst en ik ben ook wel weer eens toe aan een tip waar ik weer helemaal mee in mijn nopjes kan zijn.

REVERE..... die avonturen begonnen al weer 15 jaar geleden en vormden het hoogtepunt zo'n elf, twaalf jaar terug. Waar blijft de tijd.

Dat gevoel krijg ik ook bij Underneath. Ik hoor namelijk lang vervlogen jaren '80 tot leven komen in een hedendaagse setting. REVERE hoor ik er niet helemaal in, maar ik begrijp het vergelijk wel (This Island). Toch wat echos hoorbaar en ongetwijfeld een zelfde (oude) vijver waaruit gevist wordt. En ergens moet ik denken aan een andere Australische band: Midnight Oil. En vertaal ik het meer naar het heden dan moet ik een beetje aan Editors denken (en bij Joy zelfs aan Nick Cave).

Door de zang van Louis Parsons klinkt het vrij donkerder allemaal. Ian Curtis iemand?! Maar dan is er Ashlee Kehoe voor het wat luchtiger evenwicht. Door de toevoeging van de trompet en de opstuwende, naar een hoogtepunt werkende nummers wat er dan net niet komt (Buoyant) komt een band als Arcade Fire of Fanfarlo om de hoek kijken en ja, dan is daar toch wel die aangehaalde REVERE-vibe.

Underneath valt in het hoekje theatrale rockmuziek waar ik tien tot vijftien jaar geleden veelvuldig naar luisterde. Ik kan nog steeds niet bevatten dat dit alweer zo lang geleden is. Maar tegelijkertijd merk ik ook wel dat ik de laatste jaren nauwelijks nog luister naar bands die in deze hoek opereren. Misschien wel omdat ze er gewoon niet zoveel meer zijn, misschien om dat mijn voorkeuren wat langzaam hiervan zijn gaan afbuigen, maar ik kan hier toch wel weer erg blij van worden moet ik zeggen.

Misschien niet het meest originele album dit jaar, maar tot nu toe reken ik Underneath zeker al wel tot de betere. Het zou me niet verbazen dat dit verslavend gaat worden en een verhoging naar 4,5* er zeker nog in zit.

Fijne muziek die me ietwat aan Tindersticks doet denken.

Nu al verslavend aan het worden

https://m.youtube.com/watch?v=CAnIBwisQCc&t=1556s&pp=ygULZmxvb2RsaWdodHM%3D

Live in uitstekende kwaliteit.

Misschien dat een tagrondje wat potentiële liefhebbers kan wakker schudden?

Bardt1980, Madjack71, bommel, DargorDT, muziekobsessie, bonothecat, Outlaw104, Maartenn, ArthurDZ, thetinderstick, VladTheImpaler, nelis, Twinpeaks, nightfriend, herman, davido1986, vigil, likeahurricane, blur8, popstranger, deric raven, -SprayIt-, El Ninjo, west, Brunniepoo en Juul1998B.

Onnodige spam? Op voorhand excuses Ben ik je vergeten te taggen? Hopelijk was dat dan heel onterecht

aERodynamIC ik had hem net opgepikt van je feestboek. Stem doet erg denken aan Revere.

Dat vond SOAD dus ook. Ik snap de vergelijking. Toch denk ik wat meer aan andere zangers, maar het is wel dezelfde vijver waaruit gevist wordt (zeker ook door REVERE indertijd).

Gezien de grootte van de taggroep is het hier misschien iets willekeuriger maar normaal weet Eric wel wanneer hij mij moet enthousiasmeren met iets.

Hier schiet hij ook weer aardig in de roos. Een beetje Editors, een beetje The Call en ook dat lekkere net een beetje anders dan andere landen melodieuze Australische rocksfeertje.

Nee, REVERE hoor ik niet heel erg in (uiteraard opereren ze wel enigszins in t zelfde muzikale spectrum maar dat is wat anders) maar dat mag de pret zeker niet drukken.

4* met potentie

The Triffids kunnen ook wel genoemd worden denk ik.

Misschien dat ik REVERE er minder in hoor vanwege het gemis van viool en cello (die in combinatie met de trompet aldaar net een wat barokker sfeertje wisten te creëren), maar ik snap het wel en ergens hoo rik het af en toe zeker wel. Dus inderdaad wat jij ook al zegt: zelfde muzikale spectrum.

Ik denk sowieso dat hier op deze site best een groot publiek voor is.

Jammer dat de komende concerten op wat onhandige plaatsen en dagen plaatsvinden (7 september in Cinetol, Amsterdam en 9 september in Merleyn, Nijmegen plus 17 september in De Roma, Antwerpen). En jammer dat ik ze eind vorig jaar in Rotown heb gemist.

Dit is idd een band waarvan je meteen hoort dat ze Down Under komen.
Died Pretty was de eerste band die me te binnen schoot.
Ben ook benieuwd hoe ze live klinken. Dat horen we in September op Misty Fields in Asten Heusden. Revere hoor ik hier ook niet. Andere sound.

Ik ga luisteren. Dank aERodynamIC

Mijn interesse is gewekt, dank voor de tag aERodynamIC. Op basis van het meest recente album moest ik onwillekeurig denken aan een band, waarvan ik niet meteen op de naam kon komen. Gelukkig bood vigil al snel uitkomst: The Call, en dan ten tijde van Reconciled. Door het rocksfeertje hoor ik The Triffids er toch iets minder in terug. Ga de beide vorige albums ook eens aan een luisterbeurt onderwerpen.

Zojuist draaide ik dit in de woonkamer tijdens de lunch. Mijn vrouw, muziekliefhebber en kenner van REVERE, zei uit zichtzelf: die stem van de zanger lijkt wel wat op die van de zanger van REVERE. Voor wat het waard is, Eric .

Enfin, Floodlights stond door Germ al twee jaar geleden op de plaat, al geef ik ruiterlijk toe dat de band bij mij wat was weggezakt, terwijl Germ de vorige plaat in de Top10 heeft gezet.

De vorige plaat herluisterd en deze nu voor de derde keer op. Ja. Dit is wel dik raak.

Ik hoor rijke productie, mooie muzikale aankleding en een muzikale urgentie die ik zo ontzettend mis bij de gerennomeerde namen die de laatste tijd ook platen hebben uitgebracht (ik denk even aan Pink Elephant).

Direct kaartjes besteld voor Amsterdam (wij geven niet om die dagen, Eric; hier wil je bij zijn nu ze nog op kleine podia staan ).

Mooi dat Floodlights wat meer onder de aandacht komt, ze verdienen een groter publiek. Bij ons thuis is het al enkele jaren een favoriet bandje.

Voor de liefhebbers kan ik ook mede-aussies RVG aanraden.

Ook een hele fijne band RVG. Vorig jaar live gezien, en verschillende platen van in huis.

Soms moet je een extra zetje geven (ik kreeg het immers ook).

Bedankt voor de tag aERodynamIC,
Dit klinkt erg goed moet ik zeggen. Ja Revere is een duidelijke referentie, vanwege het bombastische en de trompet. Maar ik hoor ook Editors, Arcade Fire, Pulp (op Cloud Away) en de stem doet me ook vaak denken aan White Lies. Fijne plaat in ieder geval, deze gaat vaker op.
Oeh, en ze komen naar Nijmegen zie ik. Op de verjaardag van m'n dochters, dat dan weer wel.

Gewoon meenemen Edwin, leuk kado.

Heel tof. Thanks aERodynamIC. Klinkt als een mix van white lies en the editors waarvan ik geheel toevallig van de eerste zojuist tickets heb weten te bemachtigen
Interessante band om in de gaten te houden!
Ik denk ook wel wat voor coldwarkids en jerome988

Dank voor de tag, aERodynamIC

Daar doen we het voor (ik kreeg het immers ook weer getipt).

Dit album verveelt geen seconde en gaat zeker meedoen voor de titel album van het jaar.

Bedankt aERodynamIC voor de tip! Helemaal mijn ding!

Goed hé Leon

In september treden ze in Nijmegen op

En op Misty Fields

Zojuist kaarten gehaald voor de show in Nijmegen. Ben benieuwd hoe ze live zijn. Draai het album nog steeds vaak.

Dat Australië in de jaren tachtig hofleverancier van een aantal postpunkiconen is, kan niemand ontkennen. Toch bereiken tijdens de hedendaagse revival slechts een paar namen Nederland. Zelf zie ik belofte RVG in het kleine Merleyn te Nijmegen. Een heerlijke avond lekker wegdromen en daar kan het melancholische Floodlights zich nu bij voegen. Floodlights treedt later dit jaar in september in diezelfde zaal op.

Worden voorgangers From a View en Painting of My Time nog in eigen beheer of op het kleine Woo Me! label uitgebracht. Underneath richt zich op een breder Europees publiek en het is dus terecht dat PIAS ze onder hun hoede neemt. De impact is niet meer zo groot als in de eighties, de nostalgische meerwaarde echter wel, want wat is Underneath toch een heerlijke plaat. De rocksound van weleer wordt door een sfeervol trompet intro versterkt waarmee ze met Alive (I Want to Feel) aftrappen. Bassist Joe Draffen telt in de duisternis af, en de rumoerige drum van Archie Shannon wacht gedempt op de achtergrond af om toe te slaan.

Het is tevens de introductie van trompettist Sarah Hellyer, die weerstand tegen het gitaargeweld biedt. Daarom is het ook zo bijzonder dat ze Alive (I Want to Feel) mag openen. De emotionele klaagzang van romanticus Louis Parsons is al een waar instrument, en juist haar aandeel versterkt dit alleen maar. Zijn gedragen dramatiek is gemeend en eerlijk, hij legt exact de juiste passie in de tracks, waarmee Floodlights het eerdere werk ruimschoots overstijgt. De oude wijze ziel in het jonge lichaam.

Dat Underneath meer elektronisch klinkt is trouwens ook een verrijking welke Sarah Hellyer op haar conto mag bijschrijven. Ze neemt tevens de keyboardpartijen en voor haar rekening. Samen met gitarist en achtergrondzangeres Ashlee Kehoe, die de prettige herinnering aan Julianne Regan van All About Eve oproept, staat ze garant voor het meer in evenwicht zijnde vrouwelijke aandeel.

We overwinnen onze angsten door deze te omarmen en ze in het leven toe te laten. We vieren juist het leven door van deze beperking onze kracht te maken. Wat is de onderliggende gedachte van deze bezorgdheid die zoveel invloed op het dagelijks functioneren uitoefent. Alive (I Want to Feel) gaat naar die kern terug. Elk geluid moet tastbaar zijn, het is de stilte voor het daadwerkelijke ervaren. De voorbereiding om je vervolgens voor de volle honderd procent te geven. Daarvoor ben je bij Floodlights bij het juiste adres. Underneath komt tijdens een uitgebreide wereldtour tot stand. Het is de verslaglegging van een maatschappelijke somberheid welke helaas overal gedragen wordt.

Underneath is een plaat met alleen maar postpunk hoogtepunten. Ik pik er een aantal uit. De speelse mondharmonica in de Suburbia white soul blues staat bij de onbevangen jeugdjaren stil, waar gevaar nog geen issue is. De treurig geblazen folky Buoyant en de gedempte trieste Horses Will Run pianoballad staan bij de externe factoren stil die een gezin uit elkaar trekken. Of dit nu het beklemmende van een geïsoleerd bestaan of de onvermijdelijke dood is, de impact blijft hetzelfde.

In In Horses Will Run zitten al de nodige verwijzingen naar muziekstad Dublin verwerkt, het prachtige Melancholy Cave eert de onbegrepen jong overleden Sinead O’Connor en is een waardige ode aan de vernieuwende andersdenkenden.mHet is misschien wel cliché, maar Underneath straalt vooral hoop uit. De plaat komt dan wel onder persoonlijke tegenslagen tot stand. Floodlights is hier heel duidelijk in, zonder progressie kan groei zich nooit ontplooien, zonder rouw heeft geluk amper betekenis.

A Blue Sky’s Just A Cloud Away And Lessons Live In Yesterday, beter dan deze kernzin van prijsnummer Cloud Away kan je het niet samenvatten. Vergeet de geschiedenislessen en richt je op de toekomst. Het ironische daarvan is wel dat Floodlights hiervoor juist aan een retro geluid vasthoudt.

Een band als Floodlights is in zijn korte bestaan eigenlijk al de poppodia ontgroeit, en komt in een ouderwetste intieme theaterzaal live het beste tot zijn recht. Eigenlijk kan je na het luisteren van Underneath slechts tot de conclusie komen hoe invloedrijk de jaren tachtig waren en hoeveel moois het gebracht heeft. Underneath is het weggestopte besef en zet Australië weer op de postpunk kaart.

Floodlights - Underneath | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com