Acid Bath - When the Kite String Pops (1994)

Fantastsiche debuutalbum van deze band. Al lang in mijn bezit en hij blijft in vele opzichten extreem goed. Van extreem harde stukken naar rustige, sferische tussenposen. De stem van Dax Riggs (en de fantastische krijsen tussen door van Sammy Duet) maakt het helemaal compleet. Wat een strot! Er wordt voluit gas gegeven, maar gelukkig zijn er twee rustmomenten om bij te komen (Butterfly en Baby Dolls). Al met al een must voor iedereen die van wat hardere muziek houdt.

een lekkere flinke bak herrie, tja wat kan ik zeggen

fuckin' awesome

Is het alleen al waard vanwege het briljante Scream of the butterfly - zelden was perversie zo bloedstollend mooi. Hartstochtelijke Gothic ballad van een zieke geest.

Originele uitgave heeft schilderijen van seriemoordenaar John Wayne Gacy op de cover.

I cut myself again and again
to remind myself of you...

Idioot gave plaat en dan zijn die 11 stemmen die er staan hier toch weer te weinig. Dat terwijl de band toch wel een cult status geniet. Maja ik ontdek ze ook pas deze week, dus echt makkelijk op te komen zijn ze waarschijnlijk niet.

Ga ik een poging doen deze band te omschrijven? Beter van niet,, maar wil deze plaat ooit over de 12 stemmen van nu heenkomen, dan is het beter van wel.
Neem ff een element sludge, bivoorbeeld Eyehategod die komen tenslotte uit dezelfde streek. Gooi daar dan gewoon wat oude hardcore, thrash, wat death riffjes en Alice In Chains/God Machine bij om het af te maken. Goed roeren en je komt nog niet in de buurt. Zo, veel wijzer geworden? Nee dat dacht ik al. Nuja ik kon het proberen. Zogezegd een band die niet van hokjes houdt, al is de sludge wel het duidelijkst aanwezig.

Erg donkere, vaak zelfs morbide en naargeestige plaat, die me nog niet zo 123 loslaat. Fantastisch!

Edit: Ohja en voor de Blue Velvet sample in het laatste nr., dat ik dat vergat te vermelden zeg...

mwoah

Ik weet het nog niet zo.

Nee, het is toch niet geworden zoals ik het me een (klein) beetje had voorgesteld. Ik mis hier vet gitaargeluid een beetje. De zang is vrij lijzig en alhoewel niet =per se slecht, is het niet iets om vaak aan te horen. De schorre schreeuw/bijt zang is echter van een lager niveau en ik kan er niks mee, het voelt misplaatst en mist aan diepte.

Al met al een weinig opbeurend en vrij saai plaatje.

en pas herontdekt: de briljante ballad 'Bones of baby dolls' - huiveringwekkend gewoon.

Een steengoede plaat, zuivere sludge zoals het moet klinken. Rauw, Agressief of benauwend. Stond op nr. 5 in de sludge top 20 van Terrorizer. Als je met echte sludge wil beginnen, is dit toch een mooi begin.

Deze week metal album van de week

Acid Bath brengt een bizarre mengelmoes van sludge en een retro sabbathiaans sausje. In de wat vlottere stonerachtige stukken doet het wel eens denken aan Cathedral. In de rauwere sludgestukken heeft de band absoluut een eigen gezicht. Het gemak waarmee het één met het ander wordt afgewisseld is wel opvallend.

Dit soort muziek leunt meer op sfeer dan op de composities zelf. Vandaar dat je de verwrongen sfeer even vast moet hebben, voor je er echt van kan genieten.

Aardige ontdekking.

Voor mij een vergeten pareltje...of ik alles nu nog heel goed vind weet ik niet...maar het gevoel wat ik hier bij krijg is eigenlijk 5** waard!!

Acid Bath komt uit de Verenigde Staten en het zou sludge / doom metal moeten zijn. Dat is niet echt mijn favoriete subgenre geweest in de wonderlijke reis van Het Metal Album van de Week. Dit album zal het voor mij ook niet worden. Producer is Spike Cassidy van D.R.I., hoesontwerper is John Wayne Gacy, een notoire Amerikaanse seriemoordenaar.
Zodra het tempo een beetje hoger is, vind ik het nog best te pruimen maar wanneer een versnelling lager wordt geschakeld, vind ik het tamelijk monotoon. Raar maar waar, soms denk ik naar een nu-metalplaat te luisteren, bizar. De schreeuwende zanger helpt ook mijn luisterervaring niet. De flarden cleane zang op Finger Painting of the Insane vind ik dan weer dreigender dan de schreeuwende zang die me meer irriteert. Bij Jezebel geniet ik van het geleverde drum- en baswerk. Scream of the Butterfly vind ik het beste nummer, tegelijk het kalmste nummer op deze plaat maar tegen het einde hiervan komt er toch een dubbele bassdrum aan te pas. The Bones of Baby Dolls is ook een kalm akoestisch nummer.
Positief vind ik wel het kurkdroog geluid met ruimte voor alle instrumenten, Acid Bath heeft een goeie bassist en drummer. Redelijke nummers vind ik verder nog Tranquilized, Cheap Vodka en het lekker snelle What Color is Death maar dit album met zijn zeventig minuten is voor mij een lange zit geweest. En zo ben ik klaar met de tweede ronde .

Dit album heb ik deze week een paar keer goed beluisterd. Toen het Metal Album van de Week was, wist het me niet heel erg te boeien, en vond ik het vooral een bak geluid waaruit je zelf maar moest halen wat interessant was. Er zat wel afwisseling in, van rustige nummers waarin akoestische gitaren voorbij komen tot harde nummers waarin alleen maar geschreeuwd wordt, maar alle nummers achter elkaar klonken toch wat teveel als een eenheidsworst. Ik kon de nummers niet uit elkaar houden. Daardoor werd het album een te lange zit.

Na het album vaker gehoord te hebben, is mijn mening eigenlijk niet veranderd. Het enige wat veranderd is, is dat ik erachter gekomen ben dat de productie van de plaat me niet aanstaat. De zanger is te ver naar de achtergrond gedrukt, en ik denk dat het geluid me daarom overkomt als een geluidsbrei. Of het daarom is dat de zanger me niet echt weet te overtuigen, weet ik niet. Het zou goed kunnen.
Al met al staan op dit album een paar nummers die me wel kunnen bekoren, maar erg positief ben ik niet. Een erg lange zit. Als ik dit album nog ga draaien, zal het vooral als achtergrondmuziek zijn tijdens de afwas of zo...

3.5*

Lastige plaat om te beoordelen. Soms vind ik het geweldig, maar soms ook niet. De lange speelduur is ook niet altijd even positief. De heren weten iig een afwisselende plaat neer te zetten. De cleane zang is niet heel geweldig, maar wel goed genoeg om te blijven boeien. Eigenlijk vind ik Jesebel het beste nummer en dan vooral vanwege het cleane stuk. Geweldig! Daarna heeft de plaat zijn momenten, maar kan ik niet altijd mijn aandacht erbij houden.

Acid Bath heeft door de jaren heen, lang nadat de band uit elkaar ging na de dood van bassist Audie Pitre, een heuse cultstatus opgebouwd. Ingedeeld bij het 'sludge' genre - zoals de meeste bands die indertijd uit Louisiana opdoken, zoals Crowbar of Eyehategod - kan de muziek van Acid Bath eigenlijk nauwelijks onder een bepaalde noemer geplaatst worden.
De harde stukken bevatten elementen uit de doom, death metal, hardcore/crust punk (voornamelijk hoorbaar in de crusty shouts van zanger Dax Riggs tijdens deze passages) en blues. De felle stukken lopen binnen dezelfde nummers naadloos over in psychedelisch aandoende grunge-achtige stoner passages, waarbij de hardcore brullen van Dax Riggs (die tijdens de 'sludge'-passages aangevuld worden met door merg en been snijdende shrieks van gitarist Sammy Duet - nu bekend van Goatwhore) ingeruild worden voor bevreemdende cleane zang die met momenten de indruk wekt dat de zanger ergens onder het oppervlak van een moerassig meer in de Bayou aan het verdrinken is.
Alle nummers hebben eigenlijk min of meer dezelfde stijl en structuur, op de twee welbekende 'ballads' na dan. Ik maal er in ieder geval niet om, want de originele sludgy sound van Acid Bath smaakt mij nog beter dan een kwaliteitssteak. De lyrics (welke eigenlijk 'psycho poetry' genoemd kunnen worden) voorzien het geheel nog van een verder psychotisch sfeertje.

Ik geef hem de volle pot. Als dit album heroïne zou zijn, had ik al lang een overdosis gekregen.

Je bent wel met sterren aan het rondstrooien deze dagen, ASman. In het geval van When the Kite String Pops ga ik met je meedoen. Sinds ik mijn mening bij dit album neerpende, is dit album me steeds beter gaan bevallen. De zang is me steeds beter gaan bevallen, en ik ben veel meer structuur in de ogenschijnlijke waanzin van dit album begonnen te zien. De nummers komen nog steeds bij elke luisterbeurt beter tot leven.

Ik had in 2011 verwacht het weinig te gaan luisteren, maar het heeft toch regelmatig op mijn mp3-speler gestaan. When the Kite String Pops wordt geen album dat ik dagelijks ga luisteren, ik moet er toch voor in de stemming zijn, en het blijft een tamelijk lange zit, maar op z'n tijd is dit toch een sterk album gebleken.

Mijn stemgemiddelde ligt voornamelijk erg hoog omdat ik alleen maar stem op de albums die ik zelf in mijn bezit heb. En toevallig heb ik (en dat zal nog wel een tijdje zo blijven als ik mijn lijstje bekijk) alleen albums aangekocht die mij bij een online luisterbeurt al erg goed zijn bevallen
Daarbij kan ik inderdaad, als ik enthousiast over een album ben, nogal eens met de punten gooien. Daartegenover staat weer dat ik bijzonder laag kan stemmen als een album me tegenvalt. Maar die albums heb ik zelf niet in het bezit. Als ik alles wat ik beluisterd heb een stem zou geven, dan zou mijn gemiddelde ook wel een stukje lager liggen

Hoe dan ook, leuk om te horen dat het album je beter is gaan bevallen

Het viel me vooral op dat je vandaag opeens postte bij best veel albums, ik had niet eens naar je stemgemiddelde gekeken (maar wel gezien dat je vandaag veel 4.5'en en 5'en hebt gegeven ). Dingen online luisteren voor ze te kopen heeft mij inderdaad ook voor de nodige miskopen bespaard.

Het is nooit te laat om eens de kerstman uit te hangen

Wat een geweldige plaat is dit zeg. Sludge van het allerhoogste niveau. Lekker lang ook, en gaat niet vervelen. Ontdekt uit de koker van ASman, bedankt om dit in je top 10 te zetten!

Is de opvolger ook de moeite waard? (beter dan dit album kan bijna niet, toch?)

Correctie: "beter dan dit album kan *muziek bijna niet"

De opvolger is ook zeer zeker de moeite waard. Beter dan deze vind ik hem uiteindelijk niet, maar op een iets andere manier is het eveneens een cult classic.

Fantastische sludge plaat met grunge a la alice in chains. Veel tempowisselingen tussen sloom en heel snel. Ook veel stemwisselingen wat dit een zeer unieke plaat maakt.
Deze band heeft het "lekker rocken" uitgevonden.

Uit compleet onverwachte hoek heeft Acid Bath een optreden aangekondigd in de Verenigde Staten: festival Sick New World op 12 april 2025. Verdraaid wat zou ik deze band graag live meemaken. Nog altijd aan het overwegen om hier 5,0* op te plakken, misschien dat een live-ervaring zou helpen de knoop door te hakken.

Wat houdt je tegen? Boek een hotel, haal een paar vliegtickets en tel uit je winst...

De reputatie van het festival. De opzet is ook volkomen ruk. Hopelijk besluiten ze elders wat optredens te organiseren.

Ruk indeed. Peperduur, klote beveiliging, kan wel 50 graden worden en geen plek om uit de hitte te komen. en geen gratis water te krijgen, lange wachtrij van 2 uur als je een biertje wilt of water en dan 16 dollars afrekenen en vaak meer tickets verkocht dan kan, dus geen zicht op het podium. Hopelijk komen ze naar Europa volgend jaar.

En met dit album begin ik aan jaartal 1994 van m'n metal ontdekkingsreis. Precies op tijd aangezien ik kaartjes heb voor System of a Down in Keulen volgende zomer en ze daar in het voorprogramma staan.