Fleetwood Mac - Live from the Record Plant (2025)

Grappig. Opnieuw wordt aandacht besteed aan de periode met Bob Welch. Live, nogal liefst. En dat moet tegelijkertijd één van de laatste keren geweest zijn dat Welch nog meedeed want, zoals bekend, officieel kwamen in december '74 Lindsey Buckingham en Stevie Nicks bij de band.

Naast langdurige Christine McVie/ Bob Welch tracks van Future games, Bare trees en Heroes are hard to find, zien we dat Welch weinig problemen had ook nog terug te grijpen naar de Fleetwood Mac periode met Peter Green, getuige de tracks 1, 8, 9 en 11.

Dat verbaast mij een beetje omdat hij in december '74 al een uitgebreid eigen repertoire had binnen Fleetwood Mac en hij, als Amerikaan, van nature niet veel op had met de blues.
Maar vermoedelijk bepaalde Mick Fleetwood met zijn maatje John McVie de setlist en moest Welch daarmee dealen.
En dat geeft bij dit album de vraag: hoe speelde Welch eigenlijk de blues?

Dat neemt niet weg, dat blijkbaar het duo Buckingham/Nicks daarna minder soepetjes was: na hun komst was het snel gebeurd met bluessongs van Peter Green en Danny Kirwan tijdens de Fleetwood Mac concerten.

Van zo'n setlist ga ik wel watertanden

Waarom heeft een Amerikaan van nature niet veel op met de blues?

Dit was Welch groep voor FM The Seven Souls
Het is nu ook niet dat soul zo ver van blues ligt.

Britse uitvinding. Ze hadden in Groot Brittannië al kleur toen er in de VS nog in een zwart/wit wereld geleefd werd. Peter Green and the Blues, leuke mix.

Huh???? De blues is toch geen Britse uitvinding??? Hoe kom je daar nou bij...

Vind dit wel een goed concert...lekker rauw..was al wel te vinden op de volgende release

Fleetwood Mac - 1969 to 1974 (2020) - MusicMeter.nl

Ik associeer de blues met muziek van zwarte slaven en die associeer ik vooral met de VS, niet met Engeland. Of ben ik de enige?

British blues is een apart genre. Maar die kwam pas op gang na een tour van Muddy Waters door Engeland in 1958, dus Poles Apart zit er niet een beetje naast

John Mayall, Eric Clapton, Jimmy Page, Peter Green, Dave Mason.
Begin jaren '60 zijn veel britse artiesten met de blues begonnen.
De Amerikanen kenden uiteraard ook de blues maar hadden tegelijkertijd ook de surfrock, de westcoast, de country e.a.

De Amerikanen die het pad van Fleetwood Mac hebben gekruist waren geen vertegenwoordigers van de blues. Ze hebben de band omgevormd naar poprock, softrock en alles wat daarbij in de buurt komt. Het bekende geluid.

Maar Mick Fleetwood en John McVie hebben zich altijd nog vertegenwoordigers getoond van de ware Engelse Blues. Mick Fleetwood heeft nog een mooie poging gedaan met zijn laatste en alleszins verdienstelijke live-album Celebrate the Music of Peter Green and the Early Years of Fleetwood Mac (2020). Groots aangepakte tribute.

Bob Welch was de eerste Amerikaan die het pad van Fleetwood Mac kruiste. Die had niets met de blues. En dat gaf gelijk een heel ander geluid, zeker vanaf Bare trees (1972). Dat maakt de mix van dit live-album zo interessant.
Het zal duidelijk zijn dat, uiteindelijk, de Amerikaanse stijl beduidend meer in het laatje heeft gebracht, maar dat is een andere discussie.

Mijn comment was niet serieus bedoeld. Ik zou bijna willen zeggen uiteraard was de Amerikaanse blues er ruim, vele jaren, vóór de Britse, alle Britse blues/rock muzikanten hebben het niet voor niks altijd over alle Amerikaanse pioniers die van grote invloed waren, al zal de basis van de Amerikaanse blues juist weer in Afrika liggen.

Toen werd het nog niet met blues aangeduid volgens mij, maar inderdaad wel de basis. Gospel, soul en reggae delen diezelfde Afrikaanse zwarte roots.
Overigens, bluesROCK is dan weer wel meer een genre dat ik met Engeland associeer. The Stones, Animals, Zeppelin, Kinks. De Amerikaan Muddy Waters was al eerder aan het rocken maar de Britten maakten het groot en vervolgens keerde dat weer terug naar de VS. Mooi om te zien hoe het van continent naar continent jojo't. Of Reggae, via Jamaica en Engeland naar Amerika en de rest van de wereld...

Qua sound is dit wel even wat anders als de live releases van vorig jaar zeg. Normaal gesproken houd ik wel van rauwe en ongepolijste registraties maar ben betere gewend van Fleetwood. Nog maar 1x beluisterd dus moet nog wat draaibeurten krijgen

"houd ik wel van rauwe en ongepolijste registraties" De live in Boston volume 1 t/m 3 zal je dan ook heel goed vinden. Ik vind die Live in Boston albums een hoogtepunt uit het Peter Green tijdperk. What you hear is what you get. Dit album heb ik nog niet, maar ik ga hem zeker binnenkort aanschaffen. Ben het volledig met Matthijs eens. Een setlist om te watertanden. Alleen jammer dat de blues rampestamper I Can't hold out er niet op staat.