Destroyer - Dan's Boogie (2025)

Bologna (Ft. Fiver)

Deze staat nu al sinds gisteren op repeat. Wat een comeback! Meesterwerkje.

Ik kijk hier enorm naar uit. Laatste 5 albums zijn allemaal prijsschieters voor mij (hoogtepunt Poison Season, iets minder: Ken en Have We Met). Bejar zei dat hij Bologna niet kon maken zonder Fiver, maar daar ben ik niet helemaal van overtuigd. Het nummer had prima zonder haar gekund. Ik ben nog niet helemaal overtuigd van het nummer, maar ik merk dat ik het lied keer op keer blijf draaien. Dus er is zeker een aantrekkingskracht. Zin in!

Ben hier ook ontzettend benieuwd naar. Bologna valt gelijk goed..

Hydroplaning Off The Edge Of The World doet het niet echt voor mij, maar Bologna is wel fraai. Doet me op de een of andere manier erg aan Grace Jones denken. Zou me niets verbazen als er een sample van in zit. En Bejar is ook wel van de leeftijd dat het jeugdsentiment voor hem zal zijn.

Allebei de singles zijn simpelweg fantastisch. Dit album zou wel eens heel hoog in de eindejaarlijst kunnen komen.

De drie vrijgegeven nummers klinken echt prachtig, ik heb heel veel zin in dit album!

Ik vind de nieuwe nummers ook prachtig. En dat terwijl zijn voorgaande werk - na Kaputt - me totaal niet kon bekoren. Wat maakt dit zo anders?

Niet verkeerd deze tegen te komen zo vlak voor het weekend. Het valt niet mee vandaag de dag een album ‘echt de moeite waard’ zien te vinden.

Fijne dag met nieuwe releases van Perfume Genius, Deafheaven en Destroyer. Eerste indruk is erg positief in ieder geval. Ik ben sinds Kaputt een groot liefhebber van zijn werk. LABYRYNTHITIS was goed, maar voor mij toch minder dan albums als Ken, Poison Season en het eerder genoemde Kaputt. Met deze plaat lijkt Destroyer de vorm weer terug gevonden te hebben.

Cataract Time ❤️

Dit behoort tot z'n minste in jaren, helaas. Had na het geweldige Bologna gehoopt op een Have We Met of Kaputt deel 2.
Dan's Boogie is dan weer erg lekker.

Een tweede Kaputt krijgen we nooit meer, maar dit komt voor mij toch aardig in de buurt. Geen zwak nummer te bekennen en Cataract Time is een hoogtepunt.

Is het heel erg overdreven om een vleugje Bowie terug te horen op The Same Thing as Nothing at All? Kende tot nu alleen nog maar de singles. Nu snel de volledige plaat draaien maar! Cataract Time = kanshebber song van het jaar (voor mij).

Doorgaans zijn Destroyer-platen liefde op het eerste gehoor voor mij, maar om de een of andere reden had deze wat langer de tijd nodig. Terwijl alle ingrediënten inmiddels meer dan vertrouwd zijn (en dan met name Dans wonderlijke gedachtenkronkels en de gortdroge wijze waarmee hij deze declameert) weten ze hier toch weer iets nieuws te vormen. Dat vernieuwende aspect openbaart zich na meerdere luisterbeurten, waarmee dit album niet alleen een volstrekt logisch nieuw hoofdstukje is in dit steeds verder uitdijende oeuvre, maar toch ook steeds meer op zichzelf komt te staan. Liedjes die aanvankelijk wat langs me heen gingen, beginnen op zalig jeukende wijze aan mijn hoofd vast te hechten. Ik weet niet wat het is met deze plaat en ik vind dat niet-weten toch zoiets fijns, ik hoop het me altijd af te blijven vragen en er nooit achter te zullen komen.

Voor mij is Bowie áltijd een vrij duidelijke referentie bij Destroyer geweest, op zo goed als al zijn albums maar verreweg het meest prominent op Streethawk: A Seduction.

Ja, misschien ook maar eens met die gedachte Kaputt weer eens herbeluisteren (sowieso geen straf)!

Op die plaat hoor ik dan nog net wat meer Roxy Music (ten tijde van Avalon) dan Bowie. En op bijvoorbeeld Destroyer's Rubies hoor ik dan weer veel de heren Dylan en Reed. Malkmus is ook nooit ver weg. En zo zijn er altijd een hoop klassieke referenties aanwezig, maar Dan klinkt vooral altijd heel erg Dan.

Bologna is een beetje Grace Jones meets vroege Massive Attack.

Zo'n track in vroege Massive Attack-sferen kwam pas geleden ook al op m'n pad, maar deze klinkt beter.



Gelukkig is het wel met haar gemaakt.

Live in Utrecht
The Same Thing as Nothing at All

Ergens tegen het einde is het volop genieten van het lang uitgesponnen Cataract Time. Maar zoals wel vaker op LP's van Destroyer, geldt dat genieten niet van begin tot eind. Wél beter dan de teleurstellende voorganger: meer interessante muzikale wendingen en een betere balans tussen zingen en praten.