Jason Isbell - Foxes in the Snow (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Jason Isbell - Foxes In The Snow - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Jason Isbell - Foxes In The Snow
Na een aantal albums met zijn band The 400 Unit moeten we het op Foxes In The Snow doen met alleen de akoestische gitaar en de stem van Jason Isbell, maar het resultaat is ook dit keer bijzonder mooi

Het is een prachtig stapeltje albums dat de Amerikaanse muzikant Jason Isbell, al dan niet begeleid door zijn band The 400 Unit, op zijn naam heeft staan. Na het einde van zijn huwelijk met muzikante Amanda Shires dook hij in zijn eentje een fameuze studio in New York in om Foxes In The Snow op te nemen. Het is het meest sobere album dat Jason Isbell tot dusver heeft uitgebracht, want meer dan de akoestische gitaar en de stem van de Amerikaanse muzikant is er niet te horen. Het is knap om met deze bescheiden middelen indruk te maken, maar Jason Isbell doet het. De Amerikaanse muzikant behoort tot de beste songwriters van het moment en vertolkt de songs op Foxes In The Snow met veel gevoel. Indrukwekkend.

Jason Isbell verliet in 2007 de Amerikaanse band Drive-By Truckers om aan een solocarrière te beginnen. Het werd een ware zegetocht, die Jason Isbell inmiddels heeft geschaard onder de groten binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Het heeft de afgelopen achttien jaar een stapeltje uitstekende albums opgeleverd, waarvan de meerderheid werd gemaakt met zijn band The 400 Unit, waar ook zijn inmiddels ex-vrouw Amanda Shires deel van uit maakte.

The 400 Unit schittert door afwezigheid op het deze week verschenen Foxes In The Snow, dat volgt op een korte Europese tour, die de Amerikaanse muzikant onder andere in de hoofdstedelijke poptempel Paradiso bracht. Op het podium was Jason Isbell in zijn uppie te zien en ook op Foxes In The Snow moeten we het doen met slechts zijn gitaarspel en stem.

Foxes In The Snow werd samen met co-producer Gena Johnson in slechts vijf dagen opgenomen in de legendarische Electric Lady Studios in New York, waar Jason Isbell slechts een stokoude akoestische gitaar en een microfoon nodig had. Het levert een album op van een soort dat tegenwoordig niet al te veel meer wordt gemaakt, want hoeveel muzikanten durven nog te vertrouwen op wat akoestische gitaarakkoorden en hun stem?

Ik ben zelf eerlijk gezegd meestal ook niet zo enthousiast over dit soort albums, want er zijn niet veel muzikanten die met een akoestische gitaar en een stem mijn aandacht vast kunnen houden. Jason Isbell kan het wel op Foxes In The Snow en maakt wat mij betreft indruk.

Het is deels de verdienste van het fraaie akoestische gitaarspel, dat op zich niet heel gevarieerd is, zeker niet binnen de songs, maar wel zeer trefzeker. Dat laatste geldt in nog veel sterkere mate voor de zang van de Amerikaanse muzikant, die beschikt over een mooie maar ook emotievolle stem en die bovendien verschillende klankkleuren laat horen.

Foxes In The Snow volgt op het einde van het huwelijk van Jason Isbell en Amanda Shares en dat is een thema dat een enkele keer terug komt op het album. Toch is het zeker geen standaard breakup album, want Jason Isbell heeft de ergste pijn inmiddels achter zich gelaten en kijkt ook alweer vooruit en lijkt al een nieuwe liefde te hebben gevonden. Bij dit soort akoestische albums moet ik altijd aan Nebraska van Bruce Springsteen denken. Foxes In The Snow is de Nebraska in het oeuvre van Jason Isbell, maar de albums zijn slechts ten dele vergelijkbaar.

Na mijn eerste beluistering van het nieuwe album van Jason Isbell was ik best onder de indruk, maar ook wel wat bang dat het album me snel zou gaan vervelen, maar dat is niet gebeurd. De songs op Foxes In The Snow worden zeker niet minder wanneer je het album vaker hoort, wat iets zegt over de kwaliteit van het gitaarspel, de zang en zeker ook de songs op het album.

Jason Isbell heeft de afgelopen achttien jaar laten horen dat hij behoort bij de beste verhalenvertellers en songwriters van zijn generatie en dat laat hij ook weer horen op zijn nieuwe album. Na Foxes In The Snow mag Jason Isbell van mij best weer een album met The 400 Unit maken, maar ook dit akoestische en behoorlijk sobere uitstapje verdient absoluut navolging. De lat ligt hoog binnen het oeuvre van Jason Isbell, maar ook Foxes In The Snow is weer een album dat deze hoogte aan kan. Erwin Zijleman

Ik weet dat het soms zo werkt. En ik snap dat de Southeastern stijl je meer aansprak.

Wat ik nog steeds niet goed snap is dat je Isbell geweldig vond, maar dat nummers als Last of my kind, if We were vampires, Tupelo, how to forget je niet pakken

'Foxes In The Snow', een album zwevend in biezondere sferen, getooid in americana van het puurste soort. Verrassend, deze keer moet je daarvoor bij Jason Isbell zijn. Je kent deze gerespecteerde singer-songwriter wellicht nog van onder een van zijn vroegere gedaanten. Voorheen zat hij eerst bij de Amerikaanse southern-rockband Drive-By Truckers. Hij ging daarna onder eigen naam verder, dan wel telkens al tourend versterkt met een begeleidingsband, The 400 Unit.

Met dit nieuwe, tiende studioalbum 'Foxes In The Snow' komt de intussen al met zes Grammy's overladen artiest nu pas voor het eerst ook zonder zijn The 400 Unit voor het voetlicht. Met elf songs dus helemaal solo en met een album in vijf dagen zonder overdubs opgenomen. Alles daarop deed hij nu bewust helemaal zelf en dit dan nog met niet meer dan zijn uitstekende zangstem en die heldere, 85 jaar oude mahoniehouten akoestische gitaar.

Moeten er wel redenen voor zijn geweest, zou je aannemen. Blijkt effectief, want er zat deze keer een op en top persoonlijk verhaal achter, dat bij deze van zijn lever afmoest. Hij reflecteert dus op 'Foxes In The Snow' heel intiem over het leven zo pijnigend als het hem de laatste jaren overkwam. Contradictorisch, precies vanaf het overwinnen van zijn alkoholisme, de liefdesperikelen die dan toch nog opdoken en die leidden tot de gemediatiseerde breuk van een gouden koppel, tot aan zijn zoektocht naar nieuw houvast in een kersverse relatie. Van zo'n voor de buitenwereld misschien alledaags recept maakt hij hier dan toch een universele, tijdloze break-upplaat, een energiek album met alleen hem in het midden en met omwille van de hoeveelheid collateral damage tegelijk een verwoestende schoonheid.

'Bloeddruppels als door vossen achtergelaten in de sneeuw', treffend beeld in de titelsong voor de sporen bij hem van bitterheid, woede en verdriet. Het vat het pak emotionele herinneringen samen aan zijn op de klippen gelopen relatie met violiste Amanda Shires, voormalig lid van zijn tourband. Ze zitten onverholen tot grimmig verwerkt in deze voorraad prachtige liedjes. Zoals duidelijk in 'Eileen' of 'Gravelweed', waarin Isbell een stuk verleden nu een andere betekenis geeft, een nieuwe inhoud als een vergelend document in de tijd. Tegelijk blijkt er dan, in 'Ride to Robert's' of 'Don't Be Tough', ook plaats voor Isbell's nieuwe vlam, de 30-jarige schilderes Anna Weyant, zijn huidige muze.

Dit resulteert samen in talrijke pareltjes, naast de titelsong, zoals de opener 'Bury Me', Nashville-song 'Ride to Robert's', 'Eileen', 'Gravelweed', 'Crimson and Clay' of 'Good While It Lasted'...

Toegegeven, deze nummers zullen zeker ook in een andere setting gedijen. Maar zo wordt vooral weer eens bewezen, grote artiesten als Isbell, een Kristofferson, Springsteen, Richard Thompson of Steve Earle, die maken altijd van zelfs iets 'less' zomaar iets 'more'.

Ook 'Foxes In The Snow' wordt ondanks zijn voor de gelegenheid volledige stripping, ondanks zijn uitsluitend akoestische gitaarsnaren toch een boeiend en gevarieerd gearrangeerd album met nu al classics die helemaal baden in zuiderse Alabama-countrysfeer. Isbell kon al rockend al perfect om met de electriciteit van Drive-By Truckers. Met deze goudeerlijke, emotionele verhalen over de pijn van het zijn etaleert hij hier nu helemaal passend, open en bloot, fragiel en indrukwekkend ook zijn kunde als akoestisch gitaarvirtuoos. Geflankeerd door zijn eigen altijd aantrekkelijke gitaarmelodieën, -akkoorden en solo's levert hij daarmee met 'Foxes In The Snow' zonder meer al de meest gracieuze rootsmuziek van dit jonge jaar. Er zitten dus zeker en vast nóg meer Grammy's in de pipeline.

Begin dit jaar doorlas ik al handenwrijvend het bericht dat Jason Isbell voornemens was dit jaar een plaat uit te brengen die wel eens heel goed in mijn straatje zou kunnen passen. Hij had 'm 'akoestisch' opgenomen – zonder al te veel poespas dus – en de aandacht zou daarmee vast en zeker komen te liggen op de hoofdpersoon zelf, zijn gitaarspel en vooral zijn teksten. Voor de aardigheid somde ik vluchtig op wat mijn favoriete liedjes waren uit zijn repertoire en glimlachend constateerde ik dat die in de meeste gevallen verre van bombastisch waren en het vaak niet van een breed instrumentarium of een uitvoerig productieproces moesten hebben.

Een paar maanden later kwam vorige week, in navolging van een tweetal voorproefjes, het complete album uit. Zeker in deze periode, waarin mijn interesse voor vinyl en platenspelers weer hoogtij viert, bestond er weinig twijfel over het feit dat ik deze rond de uitkomstdatum zo gauw mogelijk een eerste draaibeurt zou geven en het mag voor zich spreken dat het dat eerste weekend niet bij die ene eerste maal gebleven is. In tijden van platen die tot in den treure worden overgeproduceerd – waarbij zelfs wordt gewikt en gewogen over de vorm die de puntjes op de 'i' gaan krijgen – is het verfrissend een album te horen dat terug naar de kern gaat. Nu is het zo dat iedere artiest die normaliter zijn of haar muziek in een florissant jasje steekt de interesse wekt zodra dat jasje wordt uitgetrokken, maar als Jason Isbell dat doet ga ik toch nog net even wat meer met gespitste oren zitten dan wanneer menig andere muzikant dat doet.

Gauw genoeg werd dan ook duidelijk: de uitdaging om op deze wijze een interessant geheel te creëren, kun je een singer-songwriter van dit kaliber gerust aan laten gaan. Dat geldt zeker als blijkt dat er een hoop is dat de kunstenaar in kwestie de afgelopen tijd in het dagelijks leven heeft beziggehouden. Wat door buitenstaanders aan informatie bijeen vergaard wordt over andermans privéleven is wat mij betreft te vaak waarde- of zinloos gebleken, maar des te interessanter wordt het wanneer iemand zijn ziel en zaligheid in zijn muziek legt en daarbij als het ware zelf met de billen bloot gaat.

Daarmee wordt in dit geval (logischerwijs) slechts één zijde van bepaalde delicate kwesties of voorvallen belicht, maar dan wel door iemand waarop die direct betrekking hebben. Dat kan dan alsnog gepaard gaan met een bewonderenswaardige openheid, zo blijkt wel uit menig nummer op dit album. Zelf gaf Isbell in een interview te kennen dat hij altijd met enige gêne of schrik wenst terug te kijken op wat hij in de studio zoal heeft prijsgegeven en in hoeverre hij open kaart speelde, want zo'n inkijkje in de ziel ziet hij als het grootste goed wanneer het aankomt op zijn artistieke uitingen.

Het begint bijna cliché te worden Isbell te prijzen om zijn tekstschrijverskunsten, want op dat gebied maakt hij al langere tijd een vaak overweldigende indruk. Toch is het mooi om dat bij ieder album dat hij uitbrengt weer te kunnen concluderen. Ook 'Foxes in the Snow' staat immers weer vol met rake formuleringen en treffende metaforen. Zonder al te vaag te worden, weet hij op unieke wijze woorden te geven aan gebeurtenissen of gevoelens die zomaar op veel alledaagsere (en daarmee minder interessante) wijze aan het licht hadden kunnen worden gebracht. Laat het maar aan hem over een invalshoek te kiezen die niet voor de hand ligt en juist daarom erg tot de verbeelding spreekt.

Rest de vraag of het nou echt nodig was deze pareltjes zonder verdere opsmuk in de etalage te zetten. Nou nee, 'nodig' is misschien niet echt het woord, want het had heus wel iets uitbundiger gekund, maar toepasselijk is de muzikale naaktheid wat mij betreft wel, want die komt de open- en oprechtheid waarnaar gestreefd werd absoluut ten goede. Toegegeven: wat vioolspel hier of daar had niet heel veel kwaad gekund, maar dat dat ontbreekt is juist wel weer toepasselijk, gezien de relatiebreuk met Amanda Shires, zijn voormalig echtgenoot en violiste. Wat hem dan wel weer mooi is gelukt, is het op de voorgrond plaatsen van zijn eigen gitaarkunsten en het mocht ook wel weer eens duidelijk hoorbaar zijn dat die ten onrechte altijd wat onderbelicht zijn gebleven.

Dat de meningen over dit album wat verdeeld zijn valt absoluut te begrijpen, want dit album is binnen het oeuvre van de artiest op z'n zachts gezegd uniek, maar daarmee is nog niet gezegd dat het het luisteren niet waard is, want hoewel het niet iedereen zal kunnen smaken, valt het op z'n minst te prijzen dat Isbell zijn artistieke visie niet laat beïnvloeden door publieke verwachtingen. En dat terwijl hij in de kern nog altijd niet heel erg is veranderd en zijn voornaamste kwaliteiten op dit album nog altijd net zo goed naar voren komen als op zijn eerdere werk.

Er zijn een aantal media waar ik altijd trouw de recensies lees; Oor, dansende beren, Pitchfork en de Volkskrant. Bij geen van deze 4 is dit geweldige album gerecenseerd. Heeft iemand een idee hoe dat kan?

deze laatste worp van Jason Isbell viel mij in eerste instantie tegen. normaal hou ik wel van het "less is more" principe, want op dit album is alleen Jason Isbell met zang en gitaar te horen, maar de liedjes vond ik nogal anoniem, monotoon en eenvormig klinken. kortom het songmateriaal wilde me niet "pakken".

om die reden bewust gewacht met iets te posten bij dit album, maar na verloop van tijd blijkt "Foxes in the Snow" toch wel een groeidiamantje te zijn. 1 van de betere singer/songwriter albums die tot zover dit jaar in het folk/roots genre verschenen.

hoogtepunten "Bury Me", "Eileen", "Don't Be Tough" en "Wind Behind the Rain", maar zo zal een ieder zijn eigen favorieten hebben. kan mij goed voorstellen dat de fans van zijn ruigere werk met band minder met dit album hebben. als liefhebber van het rustigere werk vermoed ik dat zijn album "Southeastern" een logische keuze is om mij verder in 's mans oeuvre te verdiepen.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Jason Isbell is hard op weg om een van mijn favoriete artiesten te worden. Met Foxes In The Snow levert de man weer een enorm sterk album af dat ook zo'n negen maanden na de release nog regelmatig op mijn draaitafel te vinden is. Enorm knap hou hij met slechts zijn stem en akoestische gitaar een ruim half uur weet te boeien. Een heerlijke afwisseling in mijn doorgaand door metal ge domineerde muziekconsumptie.

Score: 88/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl