Alice Cooper - Muscle of Love (1973)

7e en tevens laatste album in de legendarische Alice Cooper bezetting.
Een uitstekende line-up en garant voor een degeijke livereputatie en een voorlopig hoogtepunt bereikt met het fenomenale Billion Dollar Babies uit het zelfde jaar.
Toch begonnen hier de 1e scheurtjes merkbaar te worden.
Bob Ezrin was geen producer van dienst meer -
als reden werd ziekte opgegeven, maar bassist Dennis Duneway gaf in 2011 aan dat Ezrin in het voorstadium van Muscle Of Love in de clinch was geraakt met gitarist Micheal Bruce en er uiteindelijk werd gekozen voor het producers duo Jack Richardson en Jack Douglas.
Ook in de band zelf liep het niet helemaal op rolletjes, wellicht zat iedereen te veel op elkaars lip en toendertijd was dat meer regel dan uitzondering.
Plaat - tour, plaat tour.......het was een normaal verschjjnsel toen.

De plaat zelf mag er desalnietemin best zijn.
Cooper wilde weer wat meer terug naar basicrock, zonder al te veel produktionele hoogstandjes ( iets waar hij zich achteraf aan irriteerde aangaande Killers en Babies.)
Dat is goed gelukt. Een band op stoom met degeljjke liedjes en een controversieel thema.
Muscle Of Love zit vol verwijzingen naar sex.
Prostitutie, pubersex, mastubatie.....name it.
Ik noemde degelijk in muzikaal opzicht, maar het allbum mist wat echte highlights.
Crazy Little Child is onderscheidend daar er wat met jazz geflirt wordt.
De titelsong rolt lekker en de afwijkende ritmiek is een uitstekende vondst en daarmee misschien de beste van de plaat.
Verder horen we wat blazers en zelfs een hammond en doen mij sommige passages aan generatiegenoot Deep Purple van toen denken.

Als opvolger van Bilion Dollar Babies absoluut niet verkeerd, omdat het kwalitatief allemaal best deugt en er is niet krampachtig getracht die plaat nog een keer over te doen.
Maar ik hoor niet een echte topper langskomen.

De band ging uiteindelijk uiteen en Alice Cooper ging definitief als soloartiest verder.