Underworld - Everything, Everything (2000)

Underworld ... zo'n groep waarvan je je afvraagt waarom er zo'n lul doorheen ligt te "zingen".Dikwijls leuke ritmes, al kan ook hier wel eens wat fout gaan, maar elke keer weer die vent die erdoor ligt te neuzelen. Begrijp het echt niet.

Neem nu een "Juanita". Grappig melodietje, simpel maar degelijk ritme erover en je hebt een aangenaam trackje. Tot die kerel dus begint te zingen ."Cups" en "Push Upstairs" falen op alle vlakken wat mij betreft. Vervelende melodieën en echt walgelijke zanglijnen. Wanneer er duidelijk gesamples wordt, zoals in het begin van "Pearls Girls", is het allemaal al een heel stuk draaglijker. Leuk nummertje met enkele mooie strings op het einde. "Jumbo" gaat op dezelfde weg voor, en komt met wondermooie melodieën afdraven, al worden die weer vakkundig verpest. "Shudder" is een wat mindere track. Nogal saai geheel, met weinig boeiende ritmes en melodieën.

Het sterktepunt van dit album ligt ongetwijfeld achteraan. "Born Slippy" is natuurlijk de Underworld klassieker, tevens ook het nummer waar dat stfu-gevoel (shut the fuck up voor de niet ingewijden) het hardst de kop opsteekt. Blijft zelfs ondanks dat gekweel een prachtige track. Ben het ook nooit echt eens geweest met die plotse drop, maar ach. Mijn favoriet blijft echter "Rez/Cowgirl". Karl Hyde houdt eindelijk z'n mond en de melodie komt eindelijk perfect tot z'n recht. Middenstuk gewoon negeren of doorspoelen tot twee minuten voor het einde, waar het weer lekker geniaal wordt.

Ongelooflijk hoe een groep het zo kan verklooien voor zichzelf. 1.5*, waarvan 0.5* gaat naar de goeie stukken uit "Rez/Cowgirl", 0.5* naar Born Slippy en 0.5* naar enkele mooie melodieën elders op dit album. En voor mensen met "live" argumenten afkomen, ik heb ze live gezien.