Alice Cooper - Killer (1971)

Van de tijdsgenoten is het misschien nog wel het beste te vergelijken met Black sabbath, alleen dit klinkt wat vlotter en minder traag dan Black Sabbath, maar qua zwartgalligheid is het misschien wel wat vergelijkbaar.

Vind het een mooi album met eigenlijk een constant niveau.

Halo of Flies kende ik al, maar dat blijft voor mij op dit album ook het beste nummer.

Halo Of Flies is geweldig. Echt een epic

Bekend en tevens historisch is dat de band bekritiseert werd om hun muzikale kunnen.
Alice en band wilden dus iets maken om dat de mond te snoeren.
Vandaar dit nummer.
Live lukte dat wat minder en verdween al snel van de setlist.

Alice speelt het het sinds enkele jaren weer regelmatig live.

Grappig dat je 'hippieachtig' zegt. Deze snuiters stonden daar zo'n beetje lijnrecht tegenover.

En luidheid, tja...
Ook al moet de knop op 18, dan vind ik dit nog een stuk grimmiger klinken dan menigeen 'loudness war'-slachtoffer. Vooral het titelnummer is wat dat betreft meesterlijk gedaan.

Vereglijkingen met Black Sabbath zijn inderdaad niet van de lucht: dat occultisme, die zwartgalligheid ... volgens mij heeft Alice Cooper vooral de mosterd bij Black Sabbath gehaald. Met het verschil dat Alice Cooper veel aandacht schonk aan de show, het theatrale maar zijn songs blijven overeind wat met vele navolgers minder het geval is.
Wat kaztor zegt, tegenwoordig wordt de sound opgepompt met die zgn. 'loudness war'. Killer heeft een natuurlijker productie en dat komt de grimmige sfeer meer ten goede.

Ik heb eigenlijk nooit het idee/gevoel gehad dat Cooper ook maar iets te doen heeft met de Sabbath mosterd.
Sabbath is louter spooky onzin. Terwijl Cooper zijn teksten als je iets verder graaft vaak best wel het een en ander te zeggen hebben. Ook niet altijd natuurlijk. Er is in ieder geval over het algemeen een stuk beter over nagedacht dan Sabbath cq Ozzy zijn onzin toch?

Dat creepy gehalte delen Sabbath en Cooper wel. Muzikaal zijn er wel duidelijk verschillen.
Sabbath is veel zwaarder en logger, terwijl Alice ook rockt, maar een stuk minder zwaar op de hand. En hij waagde zich ook wel aan andere stijlen.

Afijn, dat is allemaal al gezegd.

Ik ben het hier wel mee eens geloof ik. De teksten van Cooper zitten heel wat subtieler en doordachter in elkaar dan die van Sabbath. Ze zitten beide inderdaad wel in het 'duistere hoekje' te snuffelen. Maar Sabbath meer in het occulte gedoe, terwijl Alice meer in het horror/macabere wereldje zit. Althans, zo beleef ik het.

de eerste cooper plaat kwam een jaar eerder uit dan sabbath's eerste, dus die mosterd heeft ie elders gehaald (Elvis, yardbirds, Jim Morrison).

De eerste 2 Cooper-albums waren vrij experimenteel en nog psychedelisch, een beetje te vergelijken met Frank Zappa (niet verwonderlijk want zijn eerste 2 albums werden uitgebracht op Zappa's label). Met het derde album ging Alice Cooper een andere richting in: zwaarder, donkerder met veel theater en horror en het bracht hem veel succes.

Je kunt stellen dat Alice Cooper het slim heeft aangepakt. Van alles en nog wat pakte hij mee.
Het theatrale bouwde hij knap uit ( Jim Morrison zal van invloed geweest ziijn.)
De songs konden ruig en stevig zijn, hij zorgde altijd voor een bepaalde toegenkelijkheid in de nummers met een pakkend refein.( zeker zijn singles.)
Zodoende was hij regelmatig in de charts te vinden en konden pubers zich herkennen in de teksten. (I'm Eighteen, School's Out bijv.)
Een liveshow die sommigen de stuipen op het lijf jaagden.... Best uniek.
En zijn albums zijn zo t/m 1978 best de moeite waard, met enkele uitschieters.
Da Da vind ik trouwens ook aardig, maar toen was Alice wel over zijn hoogtepunt heen.
Het ging in die periode trouwens erg slecht met hem.

Anno 1972- 1973 was Alice Cooper een jeugdidool dankzij hits als School's Out en Elected en vooral zijn live-shows maar net als vele glamrock-acts ging het vanaf 1975 commercieel bergafwaarts met hem (vandaar dat hij zich op een breder publiek richtte). In de jaren '80 raakte Alice Cooper danig verslaafd aan alcohol.

In de jaren 80 hadden beide een soortgelijke show (Alice en Ozzy), samen met Iron Maiden.
Een soort van metal circus; inclusief goochelacts, slangen, de doorgezaagde personen e.d.
Ik denk dat Hans Klok daar met zijn lange haren en strakke spijkerbroek tussen het publiek zat, en de nodige inspiratie opdeed.
Ozzy en Alice Cooper stonden aan de ene kant aan de glamrock ontwikkeling, daar tegenover stonden acts als Bowie en Roxy Music.

Dat Morrison een invloed zou zijn geweest ontgaat mij een beetje om eerlijk te zijn.
Zappa heeft zeker invloed gehad op Alice dat is een feit.
Vergeet elected niet Bikkel. Met die over the top clip vet lachen.
Plus er zit zo vaak heerlijke humor in zijn nummers.

Ach die Alice is een behoorlijke grote invloed geweest in mijn jeugd. Het oude verhaal oudere broer die platen had van Alice en ik als jonge aap die platen leende zonder zijn goedkeuring natuurlijk ha. Ik heb zelfs gehuild dat ik niet zijn poster kreeg. Uiteindelijk kreeg ik hem van mijn zus ha. Waar huilen al niet goed voor is ha ha. Alice met een gescheurde spijkerbroek en een banaan in zijn knuist. De poster kreeg direct een prominente plek in mijn kleine rock kamer ha. Bless ya sis ha.

Mijn interesse in Cooper is na From The Inside (pracht plaat overgens) volkomen inelkaar gedonderderd. Cooper was in de jaren 70 een king voor mij. Bij Steven bijv lopen me nu nog de rillingen over mijn rug. Old crap ik weet het. Maar zo mooi. Dat zijn van die dingen die je nooit meer vergeet als jonge rocker. STEVEN pfffff!! Met een Cooper die volkomen in de huid zit van Steven. Hij is Steven ha. En dat heeft hij later ook nooit meer kunnen benaderen. Was ook niet zijn bedoeling denk ik. Cooper moest mee met de tijd. Met alle gevolgen van dien.
Cooper is wat mij betreft een oude mooie legende. Een man die mijn rock leven zwaar heeft beinvloed.

Ik heb de man twee keer live gezien. De eerste show was in 1988 Rijnhal. Een totale afgang wat mij betreft. Geen enkel idee achter die hele show. Bloed,onthoofding,monsters volgde zich in een rap tempo op en bla bla bla. Indruk maken om indruk te maken. Alice werd zelfs op het podium gezet met een Nederlandse vlag die veel te groot bleek te zijn om fier te wapperen. Die vlag wapperde als een oude krant. Net als die hele show.

De tweede show was kort bij huis of moet ik schrijven thuis. Hoewel ik en mijn beste pal gezworen hadden om nooit meer naar Alice te gaan. Kerkrade 20 km van mestreech dat is te doen. Alice is bijna in town dat konden paul en ik niet laten lopen. 2009 schrijven we.
Leuk hoor. STUKKEN beter dan 1988.
Maar samen kijkend naar die oude shows op dvd jaren 70 gepiemel. Tjee zegt paul dan dat was de echte
Alice. Beide knikken en zwijgen.
En dat is geen gezever.

Grappig dat je over je oudere broer begint Iggy. Ik heb ook een oudere broer, en en tijde van Billion Dollar babies woonde hij ook nog thuis, en was een Alice Cooper liefhebber.
Ik was toen 5 en vond Cooper een weerzinwekkend figuur.
Als Elected op toppop kwam vloog ik weg en had mijn broer weer de grootste lol.
Hij liet geen moment onbenut op mij de stuipen op het lijf te jagen.
Binnenhoes van BDB (Alice met slang ) onder mijn kussen stoppen, of keihard Unfinished Sweet ( dat tandarts nummer brrrrr) draaien als ik naar bed moest. Dat soort ongein.
Mijn moeder weer boos op hem.... en hij de pret.
Mijn broer vertrok naar zee en de plaat bleef achter. Die heb ik uiteindelijk helemaal grijsgedraaid.

Regelmatig lachen we nog samen over die tijd. Maar ik kreeg als broekventje echt de kriebels van Alice.

Mooi verhaal uit de oude doos Bikkel. Behoorlijk om moeten lachen.

Prachtige verhalen mannen
Oh en iggy; ik was er ook in Kerkrade. Een maat van me organiseerde die show. Was inderdaad geen verkeerd optreden!

Tweelingbroertje en prima opvolger van het fantastische Love It To Death.

Vreemd genoeg doet dit plaatje mij niet veel terwijl het qua stijl maar weinig afwijkt van de uitstekende voorganger Love It To Death. Het venijn zit hem echter in de staart van deze worp. Dead Babies en het titelnummer trekken de plaat naar het prima niveau waar de rest van het songmateriaal van Killer naar mijn mening niet aan kan tippen. Under My Wheels vind ik een redelijke song om de plaat mee te beginnen maar maakt mij nog niet nieuwsgierig. Halo of Flies is interessant maar kan niet mij niet de hele lengte boeien. Over het kleine succes van dit nummer wat ooit in ons land nog een hitnotering behaalde zei Cooper ooit; It Must Have Been Something You Were Smoking. Desperado, You Drive Me Nervous, Yeah, Yeah, Yeah, stuk voor stuk nummers die zeker niet slecht zijn, maar de verwachtingen die ik ooit had, niet inlossen. Wellicht zal het op den duur (hoewel de schijf al diverse keren de revue gepasseerd is) beter gaan bevallen maar deze uitgave staat wat mij betreft in de schaduw van zijn voorganger. Overigens wel een pluim voor de fijne productie, het sterke gitaarwerk en de prima zang van Cooper.

Halo Of Flies is wel één van de nummers die het nivo van Killers nog wat om hoog tilt naar mijn idee.
Best een indrukwekkend epic.
Bepaalde critici vonden dat de band nogal simpele muziek maakte.
Dat liet ze kennelijk niet onberoerd en het was een uitdaging om een wat ingewikkelder stuk te schrijven.
Toendertijd lukte het niet echt om het live ook knap neer te zetten. Maar Alice en band spelen het de laatste jaren regelmatig.

Cooper gaat door op de weg waar hij met Love It to Death was ingeslagen. Killer pakt mij echter een stuk minder in i.v.m. zijn voorganger. Hoewel het songmateriaal niet eens zo verschilt van elkaar ervaar ik Killer als minder toegankelijk. Halo of Flies is interessant, Desperado heeft bevat een lekker ritme, het laidback sfeertje van Dead Babies bevalt wel en van de titelsong kan mij alleen de eerste 3 minuten bekoren.
Het overige songmateriaal trekt mij niet aan en gaat langs mij heen. Dat is jammer want de voorganger van dit schijfje pakt mij wel helemaal in.

Tussenstand:

1. Love It to Death
2. Killer
3. Easy Action
4. Pretties for You

Ik heb het bij het eveneens uit 1971 daterende album Love it to Death al verteld. Een van mijn beste vrienden was/is een groot Alice Cooper fan en met hem tweemaal een concert bezocht. En maar hopen dat Halo of Flies zou worden gespeeld. Helaas tevergeefs.
Wat mij betreft is alleen Halo of Flies al voldoende reden dit album in huis te hebben. Een nummer wat ook steevast in mijn Top 2000 lijstje staat. Ook Under My Wheels is erg fraai. Hoewel een stuk rustiger hoort ook Desperado tot mijn favorieten.
En wat betreft de discussie hierboven, die vriend en ik waren en zijn ook grote Black Sabbath fans maar hebben volgens mij nooit een overeenkomst met Alice Cooper vastgesteld.

"Halo of Flies" is fenomenaal. En in mijn beleving is "Killer" het beste album van Alice.

Interessant en boeiend, het vormt zeker een prima track. Jammer genoeg doet de rest van de schijf mij veel minder, ondanks het feit dat Killer bij veel Cooper liefhebbers in de hoogste regionen bivakkeert.

Samen met "Billion Dollar Babies". Grappig is dat beide albums op dit moment (21-06-2021 19:43 uur) bij reguliere albums een exact gelijke hoogste score hebben van 3,87

Dan vind ik Billion Dollar Babies toch echt een stuk beter, misschien moet ik mijn score bij die plaat nog maar met een halfje verhogen

Billion Dollar Babies vind ik dan tik minder , zeker de naar het einde toe....Ik vind denk ik Killet zijn beste, maar niet in de categorie 4+ sterfen..

Billion Dollar Babies is in alles verzorgder en heeft wat mij betreft over het algemeen de betere songs. Maar Killers heeft een rauw randje wat ook wel smaakt. Halo of Flies is natuurlijk een epic van jewelste. Zonder dat nummer had deze een tikkie minder geweest.

In een interview in een Nederlands rock magazine (ergens in de jaren 90) zei Cooper het volgende over het hitsucces van deze song in de jaren 70 in ons land;

It must have been something you guys were smoking up there...

Alleen in Nederland werd dit nummer een succes, wat best vreemd is omdat het een vrij ontoegankelijk nummer betreft.

Daarom is het zo fijn om in Nederland te mogen wonen en werken.

Als alleen ‘Desperado’ en ‘Halo of Flies’ erop gestaan hadden was het sowieso vijf sterren geweest. De rest van het album is ook niet persé slecht maar naast deze twee verbleken de andere nummers voor me.

Een van de betere platen van Alice. Alle nummers zijn goed, behalve Yeah yeah yeah en you make me nervous. Daar kan ik niet veel mee. Desperado is mijn favoriet.