Damien Jurado - Motorcycle Madness ('25) (2025)

Dít is nu het album waar ik twee jaar geleden zo enorm naar verlangde bij de vorige versie van dit album, maar waar ik nooit meer op had durven hopen (Jurado's wegen zijn altijd wat wonderlijk geweest, maar de afgelopen jaren echt extreem merkwaardig om te volgen). Hoe frustrerend vond ik die plaat, want ik hoorde heus wel dat de muziek fantastisch in elkaar stak, maar de extreme lo fi-kwaliteit deed echt totaal onrecht aan de prachtmuziek en dan met name aan de weelderige arrangementen. Deze verbeterde versie (met afwijkende tracklist, helaas ontbreken er wel een aantal fantastische nummers, je kan ook niet alles hebben blijkt maar weer...) klinkt vergeleken daarmee als een totále verademing. Eindelijk krijgen deze klanken de ruimte om te ademen. Hopelijk krijgt opvolger, het al even schandalig krakkemikkig klinkende Passing the Giraffes, dezelfde behandeling, de muziek op dat album verdient dit zonder meer evenzeer. En hopelijk worden deze platen dan ook eindelijk fysiek uitgebracht, om de Jurado-collectie weer enigszins compleet te krijgen. Prachtige hoezen ook bovendien.

Dat dit album zo weinig aandacht krijgt, is wel volledig aan Jurado's verwarrende werkwijze te wijten (vlak na deze release bracht hij meteen ook weer een collectie demo's uit, haast alsof hij dit werkje heeft willen verstoppen). Doodzonde, want ik vind dit echt (in deze zoveel beter klinkende versie dus) tot zijn prachtigste werken behoren. En dat zegt wel wat, met dit oeuvre. Deze plaat is melodieus, jazzy, soulvol en ouderwets-filmisch. Op momenten typisch Jurado en op momenten gedurfd maar aangenaam zijn grenzen oprekkend.

Bij de vorige versie schreef ik: Dit komt op mij over als een vijfsterrendiner geserveerd krijgen vlak nadat de tandarts je op een verdoving heeft getrakteerd. Wat een genot om dit diner nu alsnog met volle teugen te mogen proeven!

Na 'Sometimes You Hurt The Ones You Hate', is er geen Jurado album meer in de platenzaak terechtgekomen. Slechts uiterst gelimiteerde -import - exemplaren zijn hier en daar via het net te krijgen. Zonde, want na zijn laatste voltreffer in 2023, is er nog veel moois uitgebracht. Waaronder dus deze opgepoetste versie van 'Motorcycle Madness'. Vanzelfsprekend staat het een artiest vrij om hiervoor te kiezen, maar ik denk dat zeker zijn getrouwe schare fans in Europa, hier allerminst blij mee zijn. De kwaliteit blijft overeind, ook met 'Motorcycle Madness' (hoogtepunt uit zijn oeuvre) en dat schreeuwt om een deugdelijk podium.