Steve Vai - Alien Love Secrets (1995)

Bad Horsie is inderdaad een geweldig nummer.
Gevolgd door Juice, wat ook een heerlijk, vlot nummer is.
Die to live en Boy From Seattle vind ik dan weer niet zo interessant.
Dat kan nog veranderen, maar tot nu toe (en ik heb beide nummers ongeveer 4 keer geluisterd), blijven ze niet hangen in mijn hoofd en vind ik ze ook niet spectactulair goed.
Ya-Yo Gakk vind ik een orgineel, grappig nummer, maar kan me voorstellen dat mensen het maar niks vinden met dat babystemmetje in het lied.
Ik zelf vind het dus wel leuk
Bij het volgende nummer heb ik een beetje hetzelfde als bij Die to Live en Boy From Seattle; Het nummer blijft niet hangen.
Ook dit nummer heeft misschien gewoon meer luisterbeurten nodig. Al vind ik dit nummer nog niet leuk, er zitten wel wat leuke groovy stukjes tussen.
De afsluiter van het album is een goed nummer, zoals iedereen hier wel zegt.
Ik vind het niet zeer storend dat het album zo kort is, bij Fire Garden is het juist storend dat het album zo lang duurt (het is eigelijk ook een 2cd album)
Uiteindelijk dus goed album met wat minderen nummers en ook hele goede nummers.
3,5* Wat nog hoger zou kunnen worden als ik Die to Live, Boy from Seattle en Kill the Guy with the Ball / The God Eaters ga waarderen.

Deze man is duidelijk tot alles in staat; of alles wat hij dóét ook daadwerkelijk de moeite waard is, is een tweede. Zo opent deze plaat met twee harde rockers waarbij Vai zijn gitaar alle hoeken van de kamer laat zien (of liever gezegd met zijn gitaar alle hoeken van de opnamestudio verkent) maar waarvan de melodieën zijn opgehangen aan zulke afgezaagde riffs dat de nummers als geheel niet aan de middelmaat ontstijgen. Gelukkig is de rest van het mini-album een stuk sterker, met als hoogtepunten het erg grappige Ya-yo gakk, het mooie slotnummer (hoewel dat "gekwaak" op het einde niet nodig was geweest) en The boy from Seattle, dat eigenlijk net zo goed The boy from Dallas had kunnen heten, zozeer lijkt Vai's gitaarspel en touch hier op dat van de betreurde Stevie Ray Vaughan (die ook weer een enorme fan van die jongen uit Seattle was). Zo hoor ik Vai toch het liefst, niet als de master showman die hij natuurlijk ook is maar als de man die met zoveel schijnbare achteloosheid zoveel gevoel in zijn snarenspel kan leggen.

Passion & Warfare is voor velen de lat waarlangs alle overige output van Vai wordt gelegd. En ja, dat is een vrij briljant album.

Toch luister ik deze EP vaker dan zijn magnum opus. Alien Love Secrets heeft iets onstuimigs en een spontaniteit die ik op veel ander werk van de beste man mis. Vooral op Kill The Guy With The Ball komt die onstuimigheid heerlijk naar voren.
Ook het ingetogener werk mag er zijn, met het fenomenale Tender Surrender als hoogtepunt van deze EP.