Motorpsycho - Motorpsycho (2025)

Tot mijn verrassing kwam het vinyl vandaag al binnen! En gelijk bij het eerste nummer wordt duidelijk: dit gaat een moderne Motorpsycho klassieker worden! Wat een openingsnummer! Geweldig!
Dit is hoe ik ze het liefste hoor: een combinatie tussen classic rock achtige riffs en een Krautrock-achtige groove die op de achtergrond maar doorgaat. Het beste voorbeeld daarvan is het fantastische Balthazaar.
Elke zijde van de LP bestaat uit 1 epic en met uitzondering van zijde C (want 1 lange epic) aangevuld met iets kortere tracks. Vooral in de eerste helft van de plaat zorgt dat voor veel afwisseling. Van "dark folk" gaan we naar jazz en solo's over bijna latin-achtige grooves. De afwisseling is iets minder op de tweede helft. Hier krijgt de luisteraar pas weer ademruimte op het (overigens prachtige) laatste nummer 'Dead Of Winter'.
Het 21 minuten durende Neotzar neemt in zijn eentje een plaatzijde in beslag. Of ik het het beste nummer van de plaat vind weet ik nog niet, maar die 21 minuten vlogen voorbij. Op deze track komt het geluid van 'The Tower' en 'The Crucible' weer even terug. Op de rest van de songs strijkt de band minder tegen de haren in (wat soms lekker is) dan op die twee albums. De band vind zich ook nergens opnieuw uit. De verrassing zit hem meer in de details; een onverwachte intro hier, een passage daar.
Ik kan wel zeggen dat ik blown away ben door dit album. Ik had het na een paar mindere albums op rij niet meer verwacht. Mijn favoriete Motorpsycho album is 'The All Is One' en dit album komt akelig dicht in de buurt qua constante kwaliteit. De tijd zal leren of de plaat op het erepodium van Motorpsycho-platen mag (blijven) staan. Maar vooralsnog: wát een plaat!!!

Inmiddels wel wat meer overtuigd, maar mijn favoriete MP gaat dit nooit worden. Misschien ben ik te streng, maar als persoon die duizenden euro's aan platen heeft uitgegeven en naar hun concerten gebracht mag dat ook

Lucifer, Bringer of Light heeft zijn titel niet mee, zeg maar. Ik krijg hier best wel moeilijke, nare progjeuk van. Het nummer heeft minder geslaagde en geslaagde momenten. De eerste drie minuten zijn autopiloot-motorpsycho. Maar het instrumentale deel dat op ongeveer 3:30 begint trekt het hele nummer omhoog. Het klinkt vrij "kaal" maar dat is het ook: gitaar (met een subtiele tweede partij)-bas-drums. Dit stuk neemt het grootste deel van de speelduur en bouwt mooi op. Maar dan gaat het weer terug naar het mindere eerste stuk, alsof dat verplicht is. In zijn geheel hoort dit zeker niet bij de beste nummers op deze plaat en ik had liever een andere opener gehad.

Laird of Heimly is licht psychedelisch. De muziek bevalt me best, de zang niet: de zanglijn is zeikerig en van wat ik van de tekst meekrijg krullen mijn tenen de lucht in.

Nee, het is de opening van de plaat die me een negatieve indruk gaf. Hierna wordt het gemiddeld ras beter.

Stanley (Tonight's the Night) was al bekend en van het intro krijg ik zin om mijn vuist omhoog te steken. Classic Rock-vibes all over, dit nummer groeit.

Bij The Comeback zakt het grafiekje van deze plaat toch weer naar beneden. Heel onopvallend nummer waaraan niks echt beklijft.

Kip Satie (ha! ha!) is een piano-tussenstukje dat niet irriteert, maar dat ik ook niet zou missen als het er niet was. De functie op deze plek van de plaat is me volledig onduidelijk.

Balthazaar bevalt me dan weer helemaal. Het enige nummer dat door Snah wordt gezongen, zijn zangbijdrage op deze plaat is opvallend beperkt. Lekker weird toetsen-intro, een heerlijke drive, en een smerige vuige gitaarsolo met een heel lelijke octaver, zo lelijk dat het fijn wordt. Zou ik graag live meemaken!

Op Bed Of Roses lijken ze weer eens iets helemaal nieuws te willen proberen. Alleen daarvoor al kudos. Wat is dit? Folk-vaudeville of zoiets?

Vrouwelijke zang leidt Neotzar (The Second Coming) in. Weet iemand wie zij is? Door de titel lijkt dit nummer het vervolg te zijn op Psychotzar, het enige nummer op The Crucible dat er voor mij mee door kan. Deze second coming is een enorm "stukjes"-nummer, als in allemaal stukjes aan elkaar geplakt en hoeplakee: we hebben weer een prognummer! Dat het niet per se allemaal bij elkaar past geeft niet, we doen gewoon alsof dat wel zo is. Vooral niet geforceerd kijken anders hebben ze het door! Nou, ik heb ze wel door maar ik vind het toch een tof nummer, al is dat dus vooral meer geluk dan wijsheid. Vooral de Sabbathiaanse "hoofd"riff dendert lekker door de huiskamer.

Core Memory Corrupt was ook al bekend: lekker hoor. Maar vooral in de context van de plaat, omdat het wat lucht brengt.Toch wel een oorwurm inderdaad.

Three Frightened Monkeys is pure zelfplagiaat: dit lijkt gewoon zo op N.O.X. part II dat ik het gewoon niet serieus neem.

Dead Of Winter is vervolgens het lekkerste, mooiste en sterkste liedje. Aan het eind nog even die "breezy" mellotron erin. Geen upsmuk, geen stukjesplakken, gewoon Motorpsycho op zijn/haar/hen/diens best.

Een plaat die alle kanten opspringt, zowel in kwaliteit als in kant die men opwil. En te weinig Snah-zang, ik heb nu een Bent-overkill. Dat maakt hem wat lastig te beoordelen, voorlopig: 3,5.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Motorpsycho - Motorpsycho - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Motorpsycho - Motorpsycho
De Noorse band Motorpsycho weet van geen ophouden en gooit er nog maar eens een album tegenaan met een bijna anderhalf uur durende luistertrip met een bonte mix aan invloeden en een hang naar de jaren 70

Motorpsycho overtrof zichzelf wat mij betreft met de Gullvåg Trilogy, die drie geweldige albums opleverde. De laatste twee albums van de band uit Trondheim, die al enkele decennia mee gaat, vond ik wat minder, maar op het deze week verschenen titelloze album steekt Motorpsycho weer in een uitstekende vorm. Net als op de albums uit de trilogie verwerkt de Noorse band op haar nieuwe album invloeden uit onder andere de progrock, de hardrock, de psychedelica, de folk en de Krautrock in songs die soms zo weggelopen lijken uit de jaren 70 en die niet hadden misstaan op een aantal vroege albums van Yes. Het is stevige kost, maar wat valt er weer veel te genieten op het nieuwe album van Motorpsycho.

De Noorse band Motorpsycho heeft inmiddels meer dan dertig studioalbums op haar naam staan en het zijn albums die bijna zonder uitzondering van zeer hoge kwaliteit zijn. Het valt dan ook niet mee om de pieken in het oeuvre van de band uit Trondheim aan te wijzen, maar als het echt moet kom ik vooral uit bij de briljante Gullvåg Trilogy, die bestaat uit de albums The Tower (2017), The Crucible (2019) en The All Is One (2020). Het was goed voor drieënhalf uur fascinerende muziek, die mij deels deed denken aan de muziek die de band Yes in haar hoogtijdagen maakte, maar die ook onmiskenbaar klonk als Motorpsycho.

De geweldige trilogie werd gevolgd door twee uitstekende albums, Kingdom Of Oblivion (2021) en Ancient Astronauts (2022), die misschien niet zo indrukwekkend waren als de drie voorgangers, maar nog altijd veel te bieden hadden. Yay! (2023) en Neigh!! (2024) vielen mij vervolgens wat tegen, waardoor ik de albums niet eens besproken heb, maar bij Motorpsycho laat het volgende meesterwerk gelukkig nooit lang op zich wachten. Deze week keert de Noorse band, die in de basis is gereduceerd tot het duo Bent Sæther en Hans Magnus Ryan, terug met een titelloos album dat je bijna anderhalf uur lang aan de speakers gekluisterd houdt.

Het is een album met een behoorlijk aantal redelijk compacte tracks, maar er zijn ook dit keer langere tracks, met het ruim 21 minuten durende Neotzar (The Second Coming) als uitschieter. In muzikaal opzicht doet het me meer dan eens denken aan de geniale trilogie van een paar jaar geleden, al vind ik het niveau op het nieuwe album net wat minder consistent. Het nieuwe album van Motorpsycho laat echter ook met grote regelmaat de muziek horen die ik het liefst van de band hoor.

Het is de bonte mix van met name progrock, jazzrock, folk, bluesrock, psychedelica, hardrock en Krautrock en een stevige jaren 70 vibe die ook op een aantal recente albums uit het verleden was te horen en het is een mix die vol zit met muzikaal vuurwerk. Door de complexiteit, maar ook zeker door het gitaarwerk en de zang doet ook het nieuwe album van Motorpsycho me weer denken aan de muziek die de Britse band Yes in haar beste dagen maakte, maar de Noorse band verwerkt deels andere invloeden en voegt ook eigen ingrediënten toe aan haar muziek.

Voor de liefhebber van compacte en toegankelijke rocksongs is ook het nieuwe album van Motorpsycho weer zware kost, al bevat het album er wel een paar, maar ik had zelf geen enkele moeite met de bijna anderhalf uur durende luistertrip, waarin de band ook heerlijk kan jammen. Het is een luistertrip waarin geweldig en bij vlagen lekker stevig gitaarwerk domineert, maar ook de ritmesectie speelt fantastisch, terwijl de keyboards en met name de Mellotron de muziek van Motorpsycho voorzien van een extra randje prog.

Op het eerste gehoor schat ik het nieuwe album net wat minder hoog in dan The Tower, The Crucible en The All Is One, waarop de band uit Trondheim net wat meer experimenteerde dan op het nieuwe album en natuurlijk ook een idioot hoog niveau bereikte, maar vergeleken met de laatste twee albums vind ik het titelloze nieuwe album van de band weer een enorme stap vooruit.

Motorpsycho werd geformeerd in 1989, maar is ook ruim 35 jaar later nog een band die muziek maakt die er toe doet. Het is een razend knappe prestatie, die nog wat meer glans krijgt door het zoveelste uitstekende album. Erwin Zijleman

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Na het wat tegenvallende duo ‘Yay!’ en ‘Neigh!’, herpakt Motorpsycho zich gelukkig weer op hun titelloze dertigste (?) album. Indrukwekkend om te horen dat een band met zo’n lange geschiedenis en enorme output 24 jaar na hun debuut het nog steeds in zich hebben om zulke sterke albums te produceren. Helemaal als je bedenkt dat dit album 81 minuten klokt.

Opener Lucifer, Bringer Of Light laat weer die typische drive van Motorpsycho horen en Stanley swingt als een malle. De heren laten hun innerlijke Led Zeppelin los op The Comeback en gaan helemaal los op de epics Balthazaar en Neotzar. En net als je denk dat de speelduur zich een beetje begint te wreken, sluiten ze af met het prachtige en lichtvoetige Dead Of Winter. Fantastische plaat!

Score: 86/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl