Motorpsycho - Motorpsycho (2025)

Wow, hun afgrijselijkste hoes tot nu toe!

Oh dear...

Lelijke hoes inderdaad, maar het lijkt muzikaal gezien wel weer de progressieve, uitgesponnen en jammende kant op te gaan. Daar ben ik erg blij om, want dat is hoe ik Motorpsycho het liefste hoor. Benieuwd naar het concert op 28 april in VERA, heb er weer zin in!

Kip Sate is nu al een klassieker!

Ik als oerfan heb er geen vertrouwen meer in, ik hoor ze het liefst zoals in hun 90's indie/psych/avantgarde periode, live vind ik Motorpsycho nog altijd een belevenis, ik ga ze aankomende tour dus zeker een keer zien.

Vind die singles tot nu toe (vooral Memory Core Corrupt) toch wel lekker compacte nummertjes hoor! Het merendeel van de nummers zijn sowieso relatief aan de korte kant, dus dat hele "terug naar de prog" zie ik ook nog niet zo direct. Hopelijk zijn ze goed geïnspireerd door hun laatste tour waarbij ze enkel hun singles hebben gespeeld!

Dat is waar, maar vier van de elf nummers klokken dan weer boven de acht minuten af. En bovendien hoeft het niet te betekenen dat een nummer niet progressief kan zijn als het een relatief korte speelduur heeft. Maar soit, we wachten af en zullen het meemaken. Motorpsycho live is en blijft inderdaad een belevenis, dus dat is altijd iets om naar uit te kijken.

Stanley (Tonight's the Night) maakt de verwachtingen wel weer hooggespannen; ik heb echt een zwak voor hun specifieke old-skool / retro sound...

Helemaal mee eens ! Kijk er naar uit. Klinkt veelbelovend.

Vind die hoes wel vet hoor vind het wel wat hebben. Interessant hoor een nr van 21 minuten weer eens, nummers van 10 minuten en kortere nummers. Heerlijk, deze plaat gaat weer alle kanten op dat weet ik nou alweer.

Ik hoop stiekem een beetje op een nieuwe The Tower. Toch een favoriet uit het recentere werk. Lekker episch! Aan de kleuren van de hoes te zien, lijkt me dat niet onaannemelijk. Was toen ook het eerste album met een nieuwe drummer (Järmyr), net als Little Lucid Moments met Kapstad. Geeft hen altijd bakken nieuwe, jeugdige energie, zo'n jonge om zich heen slaande wolf. Nu ook met Ingvald Vassbø en Olaf Olsen, ook al zijn ze niet per se vast lid van de band dacht ik (dat zijn enkel Bent en Snah). Looking forwarddd, nog 2 weekjes!

Tot mijn verrassing kwam het vinyl vandaag al binnen! En gelijk bij het eerste nummer wordt duidelijk: dit gaat een moderne Motorpsycho klassieker worden! Wat een openingsnummer! Geweldig!
Dit is hoe ik ze het liefste hoor: een combinatie tussen classic rock achtige riffs en een Krautrock-achtige groove die op de achtergrond maar doorgaat. Het beste voorbeeld daarvan is het fantastische Balthazaar.
Elke zijde van de LP bestaat uit 1 epic en met uitzondering van zijde C (want 1 lange epic) aangevuld met iets kortere tracks. Vooral in de eerste helft van de plaat zorgt dat voor veel afwisseling. Van "dark folk" gaan we naar jazz en solo's over bijna latin-achtige grooves. De afwisseling is iets minder op de tweede helft. Hier krijgt de luisteraar pas weer ademruimte op het (overigens prachtige) laatste nummer 'Dead Of Winter'.
Het 21 minuten durende Neotzar neemt in zijn eentje een plaatzijde in beslag. Of ik het het beste nummer van de plaat vind weet ik nog niet, maar die 21 minuten vlogen voorbij. Op deze track komt het geluid van 'The Tower' en 'The Crucible' weer even terug. Op de rest van de songs strijkt de band minder tegen de haren in (wat soms lekker is) dan op die twee albums. De band vind zich ook nergens opnieuw uit. De verrassing zit hem meer in de details; een onverwachte intro hier, een passage daar.
Ik kan wel zeggen dat ik blown away ben door dit album. Ik had het na een paar mindere albums op rij niet meer verwacht. Mijn favoriete Motorpsycho album is 'The All Is One' en dit album komt akelig dicht in de buurt qua constante kwaliteit. De tijd zal leren of de plaat op het erepodium van Motorpsycho-platen mag (blijven) staan. Maar vooralsnog: wát een plaat!!!

MY GOD YES

Ook ik heb de plaat vandaag mogen ontvangen en eens: wat een plaat!! Beter dan verwacht. Heel blij mee. Verder eigenlijk niet zoveel toe te voegen aan wat eh1982 al zo mooi gezegd heeft.

Dit maakt me a) heel nieuwsgierig naar het volledige album en b) nog meer vooruitkijkend naar het komende concert in Groningen. Mooi beschreven eh1982, mijn enthousiasme is aangewakkerd!

Yay!

Neigh!!

Je bericht maakt me wel nieuwsgiering. Eigenlijk al bekend of ze op tour gewoon de LP zonder gekke kleurtjes meenemen?

Op 'The Crucible' verkende de band de jazzy (?) uithoeken van prog en streek daar heel veel tegen de haren in. Dat doet de band op deze plaat amper. Er is een passage in Neotzar waar de band even op hun spannendst en ontoegankelijk klinkt, maar dat is maar een moment. De plaat is voor de rest best toegankelijk. De classic rock riffs en folky momentjes van 'Kingdom Of Oblivion' en 'The Tower' gecombineerd met de Krautrock-achtige lange instrumentale passages op 'The All Is One' en je krijgt een idee van de sound van de plaat. Het is voor 95% een lekker in het gehoor liggende plaat. En waar er al jazz is, is dat op een rustige manier zoals in Kip Satie 

Dat is goed nieuws en je maakt me nieuwsgierig. Ik ben geen groot fan van de band of het genre, maar The all is One heb ik fysiek in mijn bezit en zet ik nog regelmatig op. Daarna de band wat uit het oog verloren. Dit album maakt weer nieuwsgierig!

Ik zie overal een releasedatum staan van 21-3 en niet 21-2

klopt. Bij "Mania" zie ik ook release datum 21-3 staan.
Tja. Hopelijk is het toch 21-2 , want ik was van plan dit weekend naar mijn platenboer te rijden om te kijken of deze binnen is ....

Op Bandcamp staat 21-2 als datum en mijn bestelling aldaar is onderweg. Volgens mij is de LP via distributeurs later. Staat ook pas sinds een paar dagen als bestelbaar via Large/JPC/Plato etc….

Op Spotify te beluisteren en aan de eerste luisterbeurt begonnen en die is indrukwekkend.

Ik zie het. Tot mijn grote vreugde is het album ook beschikbaar op Tidal. Ik ga daar dit weekend maar even goed voor zitten.

En die eerste luisterbeurt zit er op en ik ben erg onder de indruk. Zoals een aantal users nog wel weten nav mijn commentaar bij het album "The all is one" ligt dit genre inmiddels wat meer uit mijn natuurlijk comfort zone. Met name de sfeer op het album The all is one sprak me toen erg aan. De daar opvolgende albums deden me veel minder en dat heeft niets met de kwaliteit te maken, maar meer met persoonlijke smaak. Dit album kun je natuurlijk niet vergelijken, maar op de een of andere manier raakt dit album me weer wel. Mogelijk door de sfeer met veel repeterende elementen net als op The all is one. Voorlopig op repeat en mogelijk toch naar Vera Groningen 28 april , alhoewel dat gekkenwerk is met de dag werken en de afstand. Voorlopig eerst maar even genieten!

Hmm Zwaagje: je maakt me erg nieuwsgierig want The All Is One was destijds voor mij de openbaring wat betreft Motorpsycho en inderdaad net als bij jou (hoewel nog steeds goed) grepen de opvolgende albums me niet zo als die.

Slinger 'm zo 's aan; oeps, dat wordt een lange wandeling, zie ik (maar 't is mooi weer)...

Een dag later kan je ook naar Amsterdam, dat is wellicht beter te doen!

Klopt maar helaas kan ik dan niet. Andere verplichtingen zoals werk.

Zoveel mensen zoveel smaken, dus niet te vroeg juichen.
Ik ben benieuwd naar je mening na de lange wandeling.

Eerste indruk is positief. Vanaf de 1e tonen meteen weer in de typische Motorpsycho en in het bijzonder The All Is One sfeer. Zo op het 1e gehoor ligt het zwaartepunt in het 2e deel van het album, vanaf de epic Neotzar (The Second Coming)...

Gaan we zeker verder in duiken

Weinig klik met deze plaat op het eerste gehoor. Vooral niet met de eerste helft. Bij wijze van uitzondering vind ik het langste nummer hier het 1-na-tofst. Lekker energiek. Alleen heb ik het idee dat ik het hoofdthema nu al vijf keer van ze heb gehoord. Ook bij Three Frightened Monkeys had ik het idee dat ik letterlijk naar een nummer van The All Is One zat te luisteren.
De twee singles Core Memory Corrupt en Stanley (Tonight's the Night) neigen naar de gouwe ouwe Motorpsycho maar halen dat niveau niet. De positieve verrassing staat helemaal op het einde: Dead Of Winter is me daar toch een mooi liedje! Deze slaagt wel in de vergelijking.