Yngwie J. Malmsteen - Trilogy (1986)

Erg goede plaat en Mark Boals past ook stukken beter bij de muziek dan zijn voorganger Soto. Alleen is het jammer dat de productie wat dunnetjes is. Met Trilogy Suit Op 5, You Don't Remember I'll Never Forget en Liar bevat de cd ook zomaar eventjes drie van de beste songs die Yngwie ooit heeft geschreven.

Hele mooie plaat dit. Super. Geweldig goede zanger, scherpe gitaren. Veel melodie. Dit album is "af" het klopt gewoon.

-4-

Erg goede plaat, ik vind hem juist wel goed klinken, zeker als je het vergelijkt met de baggerproduktie van zijn laatste platen.

De eerste 3 nummers zijn ook gelijk de beste vind ik.

PS: Als je fan bent van Yngwie Malmsteen moet je "Outworld" eens proberen, geweldige gitarist en muziek in het straatje van Yngwie, wel iets steviger.

Met zijn gitaar wapent Yngwie zich tegen de stoute driekoppige draak. Op de achterkant van de hoes gaat de afbeelding verder en zien we nog twee andere driekoppige draken in aantocht. Er zullen dus nog vele solo's moeten afgevuurd worden.

Een ongelofelijk belachelijk hoes maar wel mooi op een foute manier. Precies zo is de muziek. Bombastisch, pretentieus, melig enz... maar onweerstaanbaar lekker voor de liefhebbers waaronder ondergetekende.

Ik vind dit een mooi album, maar ik wil meer gitaar en minder gladde refreintjes! Derhalve prefereer ik meer 'Rising Force'. Het gehele plaatje is nog wel vrij aardig en het laatste nummer vind ik echt een pareltje.

Prima album opnieuw van Yngwie. Soto is vertrokken en Boals komt de microfoon ter hand nemen. Hij doet dit niet onverdienstelijk moet ik zeggen. Ik vind nog altijd dat Soto's stem niet echt past op de eerste 2 albums. Te vaak bekruipt me het gevoel dat hij te ver moet gaan om alle noten te halen. Dat heb ik bij Boals minder. Soto vind ik trouwens wel een klasbak hoor, begrijp me niet verkeerd. Enkel bij Yngwie bevalt hij me ietsje minder. Terug naar dit album dan. Het opent sterk met de eerste 3 nummers. Crying heb ik nooit zoveel mee gehad eigenlijk. Daarna weer prima uptempo nummers als Fury, Fire en Magic mirror. Dark ages is heerlijk traag en log waardoor het dreigend overkomt. Op mij althans De afsluiter is zoals we wel op meer Yngwie albums tegenkomen; een lang instrumentaal nummer waarin hij alle registers opentrekt.

Prachtplaat. Hangt een mooi duister sfeertje overheen. Allemaal klassenummers. Maximale score dus.

Malmsteen in de jaren 80 is over het algemeen nogal vurig, maar o zo precies. Hij begint met Trilogy dan ook net een periode waarin gladde refreintjes een rol beginnen te spelen in zijn unieke neoklassieke metal stijl. Mark Boals heeft een unieke stem en te midden van al die hoge metal piepstemmetjes valt hij op. Een soort beter voorganger van Russell Allen. Maar de echte prijsnummers zijn wat mij betreft juist de instrumentale nummers "Crying" en "Trilogy Suite" waarin Yngwie goed laat zien niet enkel hersenloos te kunnen shredden, zoals het openingsnummer doet vermoeden, maar ook gewoon een enorm goede componist te zijn. En dan zijn zijn solo's heerlijk om naar te luisteren. Opvallend is ook nog de aanwezigheid van toetsensolo's hier. Jammer dat hij dat hierna vrijwel nooit meer gedaan heeft.

Het voelt een beetje scheef om nog een keer een meninkje te schrijven over deze plaat als het vorige bericht, overigens alweer vijf jaar oud, ook van mijn hand was. Nog problematischer, ik ben het ook nogal met mezelf eens. Vooral op de instrumentale nummers smul ik van Yngwie's spel, maar Mark Boals is wat mij betreft een van de beste zangers die Yngwie ooit heeft ingehuurd. Wat mij betreft een enorme herpakking na (het overigens geenszins slechte) Marching Out. Naast 'Crying' en het titelnummer geniet ik ook enorm van het agressieve 'Fury'. Halfje erbij.

1. Rising Force
2. Trilogy
3. Marching Out

Ik heb dit album laatst ook weer eens geluisterd. Blijft een fraaie! Alleen krijg ik altijd het idee dat Boals op dit album zingt met een wasknijper op z'n neus. Hij komt niet helemaal lekker uit de verf op de één of andere manier vind ik. Schijnt ook dat de nummers zijn geschreven met Soto in gedachten. Maar dat die ten tijde van de opnames de benen had genomen. Maar dit weet ik niet 100% zeker.

Vroeger was ik snel klaar met Trilogy: alleen de eerste twee nummers en de afsluiter volstonden. Beter geproduceerd maar minder ruig dan Marching Out en het geschuif met zangers komt nu pas goed op gang. Ben vandaag de dag niet zo weg van de refreinen van Queen in Love en Fire (al ontbreekt het laatst genoemde niet aan pit). Magic Mirror heeft ook niet zo'n geweldig refrein in een verder wel aanstekelijke song (aan tempo ontbreekt het hier ook niet). Dark Ages is voor de afwisseling traag en Crying een fraai instrumentaaltje. Liar is Joe Lynn Turner op het lijf geschreven (trial by Fire) en die opener idd. een song om nooit te vergeten.

Het was een aflopende zaak met Yngwie, maar gelukkig ging het niet heel hard!

Eerste korte reactie: een uitgekauwde zin als ''it cuts me like a knife' had ook in 1986 al verboden moeten zijn.

Toch net allemaal te soft vind ik, ook het tempo hoor ik liever wat hoger. Fury en Fire zijn heerlijke nummers, dat wel.

Mijn eerste kennismaking met Boals die ik daarna meteen tot mijn favoriete zangers kon rekenen. Hoewel "Liar" voor mij nog veel vetter klonk met Turner op de live plaat. Maar goeiegrutjes wat kan die Boals zingen. "Fury" is een geweldige knaller ook met name door hem. Überhaupt een klasse plaat, het refrein van "Magic Mirror" klinkt alleen wat geforceerd, maar dat is een heel klein manco op deze toch wel klassieker van een elpee, een elpee die met twee absolute klasbakken afsluit... "Dark Ages" en "Trilogy Suite Op: 5"