Yngwie Malmsteen - Eclipse (1990)

Leuke plaat en Malmsteen's meest moderen ooit. Allemaal wat minder neo-klassiek maar wat strakker en een beetje meer eigentijds. Alleen jammer dat de zanger niet zo erg goed is en ook de productie wat mat blijkt. Er staan met Making Love, Judas, Devil In Disguise, Bedroom Eyes en het instrumentale Eclipse toch enkele heel sterke songs op.

Ik vind Göran Edman, die ook op John Norum's Total Control te bewonderen is, als zanger juist heel erg goed. Eén van mijn favoriete Malmsteen albums, deze Eclipse.

Tot en met "Facing The Animal" vind ik het stuk voor stuk echt te gekke platen. Hierna is hij naar mijn mening ernstig de weg kwijtgeraakt, zowel kwa muziek als de productionele kant, want ze klinken zwaar beroerd.

Na "Odyssey" vind ik dit de beste plaat, Göran Edman is een klasbak naar mijn mening. Heerlijk gitaarspel, toch wel redelijk in dienst van de nummers, als je bij Malmsteen daarvan kunt spreken ? Judas en What Do You Want zijn mijn favorieten !

Ik heb een vreemde versie van dit album. Een dubbelalbum, met kussentjes, en vreemde Japanse tekentjes. Als ik ooit de kans krijg om dit album in normale staat te kopen zal ik dit zeker niet laten schieten. In ieder geval een zeer tof album, dat wel!

Verbazend bedeesde haast verlegen Malmsteen, het ego werd ferm verdoofd of wellicht dwaalt de geest van de uitstekende voorganger Odyssey nog rond op dit album. Toch twee kanttekeningen van mijn kant: het zangwerk van Göran Edman overtuigt mij nog altijd niet, soms lijkt hij het maar net te halen, en het inspiratieloze drumwerk dat niets toevoegt of mag toevoegen aan de songs. Ik ga akkoord met de al genoemde nummers als hoogtepunten, waaronder zijn solo's. Bedriegen mijn oren mij of zit er tevens meer lijn in zijn solo's?

Ik vind het wel een toffe plaat!

Dit album werd destijds behoorlijk afgekraakt door de diverse magazines. Natuurlijk omdat ie wat minder is dan z'n fantastische voorganger (Odyssey) en daar dus mee vergeleken werd. Nu, jaren later, kun je toch niet anders dan concluderen dat dit helemaal geen slecht album is. Sterker nog; na Odessey kon dit weleens mijn favoriete Malmsteen album zijn! Zanger Edman is een prima zanger en had zich al bewezen op Total control van John Norum.
Wat mij bevalt aan dit album is dat meneer Malmsteen niet zo op de ego toer is. Maar één instrumentaal nummer (wel een hele goeie trouwens!) en alle solo's in dienst van het nummer en niet andersom. Alleen Faultline vind ik niet heel sterk. De rest wel!

Ik vind Edman eigenlijk een eentonige zanger die her en der kraakt, misschien toch beter voor ene andere zanger moeten gaan

Vreemd al die negativiteit over Goran Edman. Vind hem ontzettend sterk op deze plaat. Ynwgie lijkt zich hier te willen bewijzen als songwriter ipv als gitarist. En dat gaat hem goed af. Stuk voor stuk sterke poppy rocksongs, helemaal niks mis mee!

Als songwriter faalt hij dan keihard, hij schrijft 6 regels + een chorus en dan gaat die zelfde tekst weer overnieuw,... beetje zwak in mijn ogen.
Nummers zijn daarom heen wel aardig maar na een nummer of 4 5 heb je zijn meeste trucks al langs horen komen

Das gewoon niet waar. Hij herhaalt soms de first verse, maar pas nadat er al een tweede verse + chorus + solo zijn geweest. Dus dan ziet het er zo uit:

-verse one
-chorus
-verse two
-solo
-repeat verse one
-chorus

Gewoon sterke nummers met een duidelijke kop en staart dus. Geen ellenlang solo gepiel meer waar hij zich op voorgaand werk nog wel eens schuldig aan maakte. Yngwie heeft zijn ego echt opzij gezet voor dit album. Bovendien zijn het erg catchy melodieën die hij gebruikt, blijven meteen in je kop hangen. Kortom grote klasse dit

Heel veel bands hanteren deze manier van songwriting (denk hierbij aan Nirvana, Alice in Chains en ook zelfs de Beatles).

Tja, dan zal ik hem nog eens beluisteren, zijn al weer 3 jaren overheen gegaan..
Malmsteen heeft vooral een hoge pet vanzichzelf op waardoor hij zichzelf nogal eens verliest

En juist dat is op dit album dus niet het geval! Eigenlijk was dat op het album voor deze (Odessey) nog beter maar deze blinkt wat mij betreft ook uit in compacte, catchy songs zonder oeverloos gepiel op de vierkante milimeter.

Geweldig album. Erg goede zanger ook. Ook al vond ik de voorgaande 4 albums van Yngwie erg goed, deze is nog beter. En het gaat NOG beter worden, met Fire & Ice, Seventh Sign en Magnum Opus!!!

Yngwie is the best!

Yngwie is een ontzettend goede songwriter, schrijft goede melodieen en zijn songs bouwen goed op. Teksten zijn over het algemeen ook goed. Sommige met wat meer diepgang dan andere, maar dat heeft iedereen.

Overigens is het niet zo dat hij 6 regels schrijft + een chorus en dan weer opnieuw. Dat is gewoon onzin, ik weet niet wat jij hebt geluisterd? Maar het was geen Yngwie. Verkeerde plaat opgezet waarschijnlijk (haha)

Ik doel natuurlijk op de tekst, en niet op zijn 'nummers'.

De tekst is echt waardeloos.

Vanaf deze plaat is het aantal stemmen op Yngwie-albums nog niet de helft van wat de eerste vier platen individueel krijgen. Is dit dan echt een stuk minder? Nee, zeker niet. Ik ken mensen die Eclipse het beste album vinden van de Zweedse gitaargod, en ik kan dit vrij goed snappen. Het commerciële succes van Odyssey heeft waarschijnlijk iets losgemaakt bij Malmsteen, want op deze plaat krijgen we een tiental van zijn meest pakkende, recht-toe-recht-aan rocknummers voorgeschoteld, plus een instrumentaltje for old times' sake. De productie is heerlijk ruimtelijk en helder, en zanger Goran Edman is een ondergewaardeerde kracht. Af en toe zingt ie voor mijn gevoel wat ongearticuleerd, maar als hij flink uithaalt, zoals op 'Motherless Child' of 'Faultline', dan vergeet je dat snel. Malmsteen zelf levert een aantal van zijn beste solo's af, en wie ooit claimt dat meneer alleen maar nummers weet te bouwen rondom zijn gepiel heeft niet naar dit album geluisterd. 'See You in Hell (Don't Be Late)' is een van de vele bewijsstukken voor zijn fantastische gevoel voor melodie en songwriting. Al met al vind ik Eclipse tot nu toe een van de completere albums die nergens langdradig aanvoelt, maar de magie die bij het debuut en Trilogy aanwezig was proef ik nog niet.

1. Rising Force
2. Trilogy
3. Eclipse
4. Odyssey
5. Marching Out

Yngwie zijn laatste album voor Polydor, hierna wisselde Malmsteen net zo snel van platenmaatschappij als van zanger. Na onlangs het geweldige Odyssey gehoord te hebben was ik wel benieuwd naar Eclipse en zie eens aan, een tweedehands exemplaar was zo gevonden hier in het dorp. Een beoordeling volgt t.z.t.

Gitaarspel is weer sprankelend, zij het meer in dienst van de song en minder egotripperij zoals in eerdere berichten gememoreerd. Productie is prettig, alleen kanttekeningen zijn er bij de titels van de eerste drie songs, die de wenkbrauwen op zijn minst doen fronsen. Bij dat refrein van Save Our Love kan men met de armen zwaaien en/of een lichtje ontsteken of zoiets. Songwriting wordt gaandeweg sterker met Devil in Disguise als eerste hoogtepunt, maar kon het wel eens niet halen bij die van Odyssey waar het mij ook om de zanger draait. Na Odyssey was het dus exit Turner en hier op Eclipse treedt Malmsteen zijn vierde vocalist tot dan toe aan. Demon Driver klinkt overigens wel erg veel als Dead or Alive van Deep Purple. Nummer erna, Faultline, overtuigt me ook niet echt maar de afsluiters wel weer. Eerst maar een ruime voldoende voor dit album.

Verheugd was ik toen ik hoorde dat Edman de microfoon zou krijgen bij Malmsteen, de man had grote indruk bij me gemaakt bij Norum.
De plaat begint fantastisch met "Making Love", dampend! "Bedroom Eyes" is aardig en zo is dat ook met de ballad "Save Our Love". Daarna krijgt de plaat weer een schop onder de kont met een aardig "Motherless Child", recht toe aan. "Devil In Disguise" is geen knaller, maar heeft een lekkere sfeer en is dan weer best goed. Aardig, goed, aardig... dat is het euvel een beetje met deze plaat in zijn algemeenheid. Sommige nummers zijn gewoon echt goed, andere niet meer dan aardig. Voor mij is het probleem niet zozeer de zang, maar de ruimte die Edman (niet) krijgt om te excelleren. Een echt slecht nummer is hier niet te vinden, maar teleurstelling wel, ik had hier meer van verwacht. Als je een zanger hebt als Göran, gebruik hem dan ook goed. De man heeft soul, een prachtige heldere klank in het hoog, geef hem ruimte om te excelleren en hij zal je niet teleurstellen. De nummers zitten soms te vol heb ik het idee, hebben geen ruimte om te ademen. En de zanger ook niet.
"Judas" en "What Do You Want" zijn wat luchtiger, keyboard gedreven en eindelijk kan Edman even een glansrol vertolken en ze zijn daarom ook favoriet bij mij. Geen wereldnummers an sich maar ze mogen er zeker wezen. Met name de laatste onderstreept zijn vocale kunnen en pracht. Enige nummer hierna wat me nog kan boeien is "Faultline", had er vroeger moeite mee maar ik ben er toch gecharmeerd van geraakt. Het enige instrumentale (titel)nummer kan me ook niet overtuigen, net alsnog er nog een instrumentaal nummer op moest, hoe dan ook. De hoes dan, die is geweldig, dat dan weer wel.

Wat een topalbum blijft dit toch ook. Elk nummer is raak! Edman verdient ook een speciale vermelding, hij is één van de beste zangers waar Malmsteen ooit mee heeft gewerkt. En ja dat zegt wat, want dat zijn er nogal wat

De tekst van Devil In Disguise is trouwens van Yngwies vriendin destijds. Volgens mij hadden ze nogal een toxische relatie, ze beschrijft iig exact de energiezuigende dynamiek tussen een narcist en een empaat. Het maakt het nummer er zeker niet minder om, er zit veel emotie in. In ruil speelde hij destijds gitaar op haar solo album.

Demon Driver is een andere favoriet in huize Faalhaas. Lekker upempo waarin Yngwie tijdens de solo een heerlijk duel aangaat met de toetsenist. Iets wat op de albums hierna nauwelijks meer voorkwam, het draaide allemaal om zijne majesteit Malmsteen. Ik vind dit dan ook het laatste echt geslaagde album van hem. Niet dat hij hierna niets fatsoenlijks heeft uitgebracht, integendeel, maar hij wilde steeds meer in de spotlight staan (check zijn recente optredens op youtube voor de grap eens ) en begon zichzelf te recyclen. Eclipse staat nog veel meer in dienst van de songs. En daarom pakt het ook zo goed uit.

5*