Yngwie Malmsteen - The Seventh Sign (1994)

Wederom een wel heel erg sterke Malmsteen album, en meteen ook de eerste met zanger Michael Vescera. Deze past wonderwel bij de muziek van Malmsteen en is dan ook meteen de beste zanger met wie hij ooit samen heeft gewerkt. (of althans de zanger die het meest compatibel is met Yngwie). Dankzij songs als het snelle Never Die of Crash and Burn, het catchy I Don't Know en het epische Pyramid of Cheops ook meteen een zeer gevarieerde cd.

Geweldig album. Een van mijn favorieten van Malmsteen.

Zeer goed album van Yngwie Malmsteen. Zanger Mike Vescera steelt inderdaad de show en is ook één van mijn favorietere Malmsteen-zangers. Scheelt wel dat op dit album ook echt songs worden geschreven met een soort van classic rock teint, en het neoklassieke element is wat naar de achtergrond verschoven, hoewel nog niet helemaal verdwenen, maar dat is ook niet erg, want dat hoort bij Yngwie. Snelle stampers hebben we nog wel in de vorm van 'Never Die' of 'Crash and Burn', maar daartussen heb je bluesy tracks als 'I Don't Know', 'Hairtrigger' of 'Bad Blood' en de wat naar AOR-neigende 'Meant to Be', welke overigens mijn favoriet is samen met het epische titelnummer. Ook het instrumentale 'Brothers' verdient het om genoemd te worden, om nog maar te zwijgen over de meeslepende ballades 'Forever One' en 'Prisoner of Your Love'. Yngwie zelf is ook qua solo's erg goed in vorm en wederom moet ik Mike Vescera de hemel in prijzen, want met een Jeff Scott Soto of een Mark Boals had dit toch anders geklonken.

De zang klinkt me geforceerd in de oren, zoals ook Joe Lynn Turner altijd zingt. Maar het gitaarspel is fenomenaal.

Zes jaar na het schrijven van mijn vorige bericht is er weinig veranderd. The Seventh Sign is nog altijd een van mijn favoriete albums van Yngwie Malmsteen. Met Mike Vescera als een van de sterkste Yngwie-zangers scoort deze plaat met gemak erg hoog. Weg zijn de proggy songs van Fire & Ice, en terug naar de recht-toe-recht-aan neoklassieke rock/metal. Het album is erg gevarieerd en richt zich voornamelijk op songs. Met 'Meant to Be' en 'Seventh Sign' staan er twee van mijn favoriete Malmsteen-tracks aller tijden op, en vanaf opener 'Never Die' hakt dit er bijzonder goed in. De magie is terug! Het enige dat de vijf sterren tegenhoud is 'Bad Blood', welke van mij niet had gehoeven. Het verbaast mij dat deze plaat zo weinig stemmen heeft.

1. Rising Force
2. The Seventh Sign
3. Trilogy
4. Eclipse
5. Odyssey
6. Marching Out
7. Fire & Ice

Na zijn gepiel op zijn debuutalbum ben ik grotendeels afgehaakt. Allen het album INSPIRATION, een cover album, vind ik gaaf. Mede omdat er sterke nummers op staan die goed worden gecoverd.

Ik ben dit album (samen met Magnum opus) eens gaan luisteren n.a.v. de posts van The_Cry. Destijds ben ik na Fire & ice afgehaakt omdat dat album me zo tegenviel. Nu bleek dat album me na al die jaren behoorlijk mee te vallen. Dus zou dat dan ook bij z'n opvolgers The seventh sign en Magnum opus het geval zijn? Een vraag die ik met een voorzichtig 'ja' kan beantwoorden. Eigenlijk zijn het gewoon prima hardrockalbums. zoals Malmsteen ze wel meer maakte in die jaren. Grote smaakmaker is zanger Vescara wat mij betreft. Ik kende de man alleen van zijn albums die hij met het Japanse Loudness heeft gemaakt. En die vind ik prima. Dus op zich geen verrassing dat hij bij Yngwie ook de pannen van het dak zingt. Verder vallen me de nummers erg mee. Enkel I don't know vind ik wat flauw. Yngwie speelt en soleert in dienst van de nummers. Iets waar hij vanaf het geweldige Odyssey meer grip op kreeg. Komt bij dat ik de sound van z'n gitaar wederom érg lekker vind klinken. Smerig en rauw. Jammer dat het album (nog) niet op vinyl is uitgebracht.

Dan zou ik zeker Facing The Animal ook nog even proberen Vielip, dat vind ik misschien wel zijn beste plaat ?

Oh die ken je al zie ik...excuus ?

Deze en Magnum opus sinds kort op cd in de collectie. Helaas nog nooit op vinyl verschenen bij mijn weten. Ik heb deze Seventh sign nu een paar weken in de auto constant geluisterd. En eerlijk gezegd vind ik het een fantastisch album! Qua stijl en sfeer wijkt het niet zo heel veel af van Eclipse. Eén van mijn favoriete Yngwie albums. Vescara is echt een geweldige zanger die elk nummer naar een hoger niveau tilt. En die gitaarsound van Yngwie...man wat geweldig! Brothers is misschien wel zijn beste instrumental die ik ken. Nee, wat mij betreft staan er geen slechte nummers op dit album. De komende weken Magnum opus maar eens dezelfde behandeling geven...

Poeh, dit is een lange zit. Ik vond dit toen al een vrij mwêh album (de opvolger beviel me toen beter), nu heb ik hetzelfde gevoel. Al meer dan 20 jaar niet meer gehoord denk ik, maar ik heb er geen spijt van. Grote oorzaak is voor mij de stem van Vescara, Met Loudness beviel 'ie me al niet, zo ook weer hier. Ik vind het eerder een Sleaze-rock zanger. Constant tegen zijn grens aan, een Mark Boals had een best wel zeik ballad als "Forever One" voor mij een ander gevoel gegeven denk ik, is qua range op zijn lijf geschreven. Maar Vescara vermoeit mij op ten duur, live was bij hem ook wel na een uur de koek op.
Het is niet slecht maar echte hoogtepunten (buiten het titelnummer) kan ik nauwelijks ontdekken, geval van al eerder gedaan door de man... en beter.

Hoe kun je Boals nu liever horen dan Vescara vraag ik mij dan af? Ik weet dat smaken verschillen (gelukkig) maar de stem van Boals is toch zo nasaal en vlak als maar kan? Op Trilogy is hij in mijn ogen ook de zwakste schakel.

Smaak inderdaad en persoonlijk vind ik dat je duidelijk kan horen dat Boals als zanger VEEL meer kwaliteit in zich herbergt. Kracht en techniek. Zijn klank, toon en kleur bevallen mij veel beter. Totaal niet nasaal, begrijp niet hoe je dat zeggen kan, open en ruim is zijn klank.
Maar goed een ieder zijn smaak, daarbij de cd an sich is in zijn geheel niet overtuigend, ik begrijp de juichberichten in deze draad dan ook totááááál niet. Ongetwijfeld ben je hier ook met je onderkaak op de grond als je dit leest : pas met Inspirations en de twee latere platen met Boals laat Malmsteen weer in positieve zin van zich horen. Maar ja, daarna moest hij zo nodig met Doogie gaan werken !
Maar ik ga van de week Magnum en Animal weer eens een kans geven na 20+ jaar, kwam ik ook niet doorheen toentertijd.

Hahaha mja zo zie je maar weer. Facing the animal vind ik overigens Malmsteens beste album na Fire & ice. Fantastisch album!

Fire & Ice... nou daar vinden we elkaar zeker, wat een fantastische plaat is dat!

Nou fantastisch is niet de term waar ik aan denk bij dat album. Meer aardig of leuk. Vond het net na uitkomen zelfs een behoorlijke tegenvaller na het, in mijn ogen, fantastische Eclipse. Jaren later kwam bij mij de erkenning voor Fire & ice pas. Maar een échte klasbak zal het nooit worden voor mij vrees ik.

Ik vond die plaat een verademing na Eclipse, die me dus tegenviel. Edman krijgt veel meer ruimte op Fire & Ice, waardoor zijn stem echt tot zijn recht komt. Behoort zeker tot mijn Malmsteen favorieten.

Edman krijgt op Fire & ice zeker genoeg ruimte. In mijn oren zelfs iets teveel waardoor hij zich hier en daar iets lijkt te 'vertillen'. Komt op sommige momenten nét wat te geforceerd dan wel krampachtig op me over. Maar zoals ik al zei; na jaren is het uiteindelijk goed gekomen tussen mij en dat album.