IQ - Dominion (2025)

Vol verwachting klopt het hart!

Nou inderdaad.

Vijf nummertjes.

Doet denken aan Dark Matter.

Dus sowieso weer een epic hopelijk schiet deze goed raak.

Compositorisch en qua tekst wel gewoon een van de beste bands die ik zou kunnen bedenken maar niet alles is even pakkend gebleken voor mij.

Vorige bijvoorbeeld nooit erg mee uit de voeten gekund dus dit zou wel weer gewoon moeten gaan knallen.

Die klinkt wel weer vertrouwd zeg. Ben benieuwd naar de andere 4 nummers. Zal wel weer een lange plaat worden.

Inderdaad erg vertrouwd, had ook zo op Resistance kunnen staan. En dat is niet per se een compliment.

Far from Here speelden ze naast No Dominion ook in Zoetermeer afgelopen december. En dat was toch meer een 'echt' prognummer van zo'n 12 tot 14 minuten.

Aantal geweldige recensies online inmiddels. Altijd weer iets om naar uit te kijken een nieuwe IQ.

Ook deze is weer geweldig.

Weinig vernieuwend, maar wel geniaal. Peter Nicholls is ook goed bij stem.

Prima plaat. Niet veel nieuws. Vertrouwd geluid.

The Unknown Door is wel gelijk weer een geweldige binnenkomer. Vertrouwd inderdaad maar ook gewoon weer ijzersterk. Geweldige productie ook weer.

Na Frequency is het bij IQ één grote herhalingsoefening geworden en daarvoor blonk de band ook al jaren niet uit in veranderingsdrift. Ik ben er inmiddels wel klaar mee eigenlijk, ik heb inmiddels negenentwintig releases van IQ in de kast staan en dit gaat niet nummer dertig worden.

Misschien dat ze ooit nog eens de geest krijgen en weer iets origineels gaan doen, maar om eerlijk te zijn, denk ik dat ze niet eens meer weten hoe dat moet (mochten ze het al willen natuurlijk, wat ik niet geloof).

Ik volg IQ sinds 1987 en dit is de enige band die mijn aandacht steeds weer weet vast te houden. Nu ook weer met Dominion. Blijft een vertrouwd eigen geluid. Helemaal heppie de peppie met dit album.

Vernieuwing en originaliteit zijn bij IQ ver te zoeken, maar als muziek mij in positieve zin raakt, maal ik daar niet om. Prachtalbum, al vind ik Far from Here tot nu toe wel wat 'over the top.' Maar ik ken het album amper een week, dus dat nummer kan nog groeien. Op z'n minst **** met zicht op meer.

Een IQ met een paar kanttekeningen

De potten en pannen zijn dit keer netjes op de keukentafel blijven staan. Met andere woorden: de eerste indruk is niet bepaald verpletterend geweest. Het wordt de luisteraar dan ook niet gemakkelijk gemaakt met een openingsnummer van ruim 22 minuten. Ook het toepassen van bepaalde geluidsfragmenten begint zo langzamerhand clichématige vormen aan te nemen, maar de muziek is gelukkig wel weer helemaal ‘top’. Daarnaast is Dominion - net als enkele voorgangers - sterk verhalend, al blijft de muzikale omlijsting ook dit keer zwaar leunen op het zweverige, bombastische keyboardspel van Neil Durant. Tegelijkertijd wordt echter duidelijk dat ik met een aantal minder aansprekende melodieën genoegen zal moeten nemen. En dat is minder.

Als The Unknown Door opent hoor je als eerste het geluid van een trompet uit een kastje en fluisteren oude radiofragmenten een waarschuwing in je oor. De krakerige nieuwstijding uit 1939 wordt gevolgd door de zeer herkenbare stem van Peter Nicholls die - vol overgave - aan een ieder die maar luisteren wil, zijn verhaal laat horen. En dat gaat hem nog steeds goed af. Dan zie ik prompt weer het monsterlijke beeld van een of ander slagveld bezaaid met de zwaar gehavende restanten van het eens zo trotse leger. Deze tragische beelden worden dan weer geleidelijk vervangen door andere indringende taferelen. Maar we geven ons niet gewonnen is de boodschap. Nog niet. We blijven de stip aan de horizon volgen.

Nieuwe spektakelstukken dienen zich aan. De band is na ongeveer 26 minuten felle strijd opnieuw aan de winnende hand. Hoe dat precies in zijn werk gaat zal altijd wel een mysterie blijven. Het ene lied raakt en ontroert je al bij de eerste tonen. Het andere lied moet je diverse keren aanhoren vooraleer het nummer haar geheimen prijsgeeft. Als dat tenminste op tijd lukt. Want meestal ben ik dan al lang en breed vertrokken. De eerste klap is nog altijd een daalder waard.

Kortom, ondanks een paar interessante composities hoor ik dit keer maar weinig memorabele melodieën. Dit is weleens anders geweest. Ik blijf natuurlijk wel hopen dat Dominion mettertijd zal openbloeien. De lat ligt nu eenmaal hoog en het is alweer zes jaar geleden dat er een nieuwe IQ op de deurmat plofte. Dan moet je gewoon even opnieuw aan de slag, straal verwend met IQ krakers als The Road of Bones, Frequency, Resistance, Ever, Dark Matter en Subterranea. En The Seventh House niet te vergeten.

Ik moet zeggen dat ik bij Dominion met een 'been there done that' gevoel overblijf. Dat had ik al met The Resistance maar nog meer bij deze. Het zit technisch vast goed in elkaar, maar er blijft ook bar weinig hangen en opveren gebeurt ook niet echt.

Afgelopen weekend een aantal keer gedraaid en is een typisch IQ album. Niet slecht en zeker goed geproduceerd. Valt mij op dat de keyboard redelijk overheersend is, maar daar heb ik geen probleem mee.

Het grote nadeel van dit album vind ik dat er weinig spannende stukken aanwezig zijn. Daarnaast vind ik sommige stukken van het album wel erg herkenbaar en heb het idee dat ik delen van andere albums van IQ aan het luisteren ben.

Helaas hebben ze het niveau van "The Road of Bones", "Subterranea" en "Dark Matter" met dit album niet aangetikt.

Na diverse luisterbeurten is mijn conclusie: solide album, beter dan ‘Resistance’. Minder dan ‘Road of Bones’. Wat ik prettig vind is dat het een echt album is qua lengte. Ik merk dat ik weer heel erg aanga bij albums in de klassieke zin. Twee kanten en zo’n 50 minuten luisterplezier. Een kop en staart. Gewoon zoals het ooit was. Ook te beluisteren in een avond. Van begin tot eind. Zonder dat je na kant A en B ook nog kant C t/m F door moet. Voor mij is dit een album in de rij: Ever, The Seventh House en Frequency. En dat is dus zeker geen slecht rijtje. Allemaal albums waar ik geen zwak nummer op vind staan. Maar ook geen meesterwerk, zoals ik Subterrenea, The Wake en Road of Bones wel beoordeel. Wat mij nog meeste bevalt is het inventieve, melodieuze en ook wel moderne keyboardwerk. Ik ben ooit voor IQ gevallen omdat ik toch altijd een voorkeur had voor keyboard gedreven prog. Zoals ik Genesis ook als keyboard gedreven zag. En de eerste twee platen van Marillion. En waar de gitaar voor sfeer en een goed geplaatste solo de tweede viool speelt. Neil Durant komt voor mij in dit album echt tot zijn recht, zoals ooit Martin Orford mij aandacht pakte toen ik IQ als support act in Vredenburg bij Mike & the Mechanics zag. Het andere album dat momenteel mijn draaitafel veel bezet is dat van Steven Wilson. Ook zo’n ’ouderwetse albumbeleving’. Ik hoop dat mijn oude en nieuw proghelden dat format echt weer nieuw leven blijven inblazen. CD’s van 70 plus minuten zijn gewoon niet inpasbaar in mijn agenda. En streaming is alleen zinvol voor een bepaald nummer of playlist in de sportschool. Niet om echt te zitten luisteren… IQ blijft in elk geval voorlopig regelmatig op de draaitafel liggen. Nostalgisch goed, is denk ik de samenvatting.

"Never Land" is een van de mooiste songs die ik laatste tijd mocht aanhoren.

Eindelijk eens aan toegekomen om deze eens te beluisteren. Eerste indruk is erg goed, klinkt wel weer erg fijn. Maar eens even kijken hoe deze zich gaat ontwikkelen.

Ze hebben weer een nieuw album

Almost but not quite

Almost But Not Quite is een album met herinterpretaties (kortere) versies van nieuwe en oude liedjes. Erg leuk voor 'erbij'...

Een nieuw album van IQ gaan we op zijn vroegst past in 2030 zien.

Dat denk ik ook wel.

Al is Almost But Not Quite (verschijningsdatum 22-09- 2025) toch echt een 'nieuw' album. Alleen dan anders nieuw. Het zijn herschreven oude en minder oude liedjes in een compacte versie. De bandleden vroegen op de officiële website welke nummers het beste zouden werken als introductie van de band voor de nieuwe luisteraar. Het plan was om hun muziek toegankelijker te maken zonder al te veel artistieke concessies.

Deze stond nog onbeoordeeld, dus daar gaan we maar eens verandering in brengen. Dominion brengt weer meer van dezelfde vertrouwde IQ sound. En dat bevalt weer goed, het is weer lekker warm en comfortabel. Perfect voor het koude weer. Ook de weer behapbare speelduur is wel erg fijn, ik had vooraf wel weer een lang album verwacht, maar dat valt dus best mee.
IQ doet wat ze altijd doen, mooie sfeervolle en warme muziek afleveren. En daar blijf ik toch weer van genieten.