Black Country, New Road - Forever Howlong (2025)

Bush Hall was een verschrikking, Ants bestond veelal uit dreinerige emo artrock (muv het fantastische Concorde). Ergo lage verwachtingen van deze.

Blijkt Forever Howlong vol te zitten met prettig proggerige indiefolk en heeft Tyler Hyde een fijne stem to boot. De 2e plaat helft bevalt het beste tot nog toe: Mary!

Als er een band is die in een korte tijd alle pieken en dalen gezien heeft is dat Black Country, New Road wel. Ze voeden zich door die ongemakken. Isaac Wood laat een hulpeloze groep muzikanten achter als hij, als belangrijkste songschrijver, de band verlaat vlak na tweede album Ants from Up There uitgebracht is. Vol spanning keek ik naar het optreden van Black Country, New Road tijdens de eerste Zeitgeist editie van 2022 uit. Hoe zou de band zich live na het vertrek van Isaac Wood staande gaan houden? dat bleek verrassend sterk en het mooie was dat er alleen maar nieuwe songs gespeeld werden.

De aanpak is tegenwoordig meer theatraal musicalfolk georiënteerd, bassist Tyler Hyde pakt noodgedwongen de positie van boegbeeld goed op. Lewis Evans ondersteunt haar hierin en neemt ook een aantal zangpartijen voor zijn rekening. Ik geloof in ieder geval in deze positieve wending van Black Country, New Road. Zeker als ze een paar maanden later de liveregistratie Live at Bush Hall uitbrengen. Jammer dat ze niet voor de opnames uit Nijmegen kiezen. In Londen klinkt het net wat zenuwachtiger en fragieler. De band is dus weldegelijk tot meer in staat. Maar goed, schijnbaar voelt een thuiswedstrijd vertrouwder aan. Dan verwacht je dat er snel een kersvers album verschijnt waarop deze tracks terug te horen zijn. Maar er volgt slechts een langere stilte.

Op Forever Howlong staan dus geen songs welke ze tijdens die concertreeks gespeeld hebben. Beschouw die periode dan als een zoektocht naar een andere sound. Socks ligt nog behoorlijk in de lijn van Live at Bush Hall. Als vocalist springt vooral Tyler Hyde er overduidelijk bovenuit, en die breed uitgesponnen gearrangeerde nummers blijven geniaal. Drummer Charlie Wayne geeft aan dat Black Country, New Road niet op het Live at Bush Hall materiaal wil teren en die songs tot vervelens toe uitgevoerd heeft.

Het zestal moet zich opnieuw schikken, opnieuw uitvinden. Vergeet niet dat die druk op de uit Cambridge afkomstige Britten immens groot is, en dat de pers nog steeds over hun schouders meekijkt. Met James Ford die verantwoordelijk voor de wederopstanding van Blur, Depeche Mode en Beth Gibbons is, en die een van de beste platen van vorig jaar produceert, namelijk Romance van Fontaines DC, moeten ze aan deze verwachtingen kunnen voldoen.

Zet Black Country, New Road die lieve ingezette luisterliedjes lijn van Live at Bush Hall voort en is het allemaal stukken gemoedelijker? Welnee, de vocalisten hebben net zo’n verknipte geest als Isaac Wood en presenteren zich ook nog eens in drievoud. Forever Howlong is een veredelde murder ballad plaat en verschilt van de voorgangers omdat er nu vooral vanuit een vrouwelijk perspectief gewerkt wordt. Tyler Hyde, Georgia Ellery en May Kershaw presenteren zich om beurten als zangeressen, en zijn ook verantwoordelijk voor de teksten. Zonder Lewis Evans dus, die heeft genoeg aan zijn saxofoonpartijen.

Die persoonlijke zenuwinzinking van Isaac Wood hebben ze definitief achter zich gelaten. Songwriters Joanna Newsom, Fiona Apple en Janis Ian worden nu als grote inspirators genoemd. Ook de Canadees Amerikaanse rootsrockers van The Band zorgen voor genoeg impact. Die herkenbare harmonieuze samenzang staat model voor Mary, waar de hoofdpersoon op school tot het uiterste gepest en getreiterd wordt. Ja, de sfeer is nog steeds grimmig en gestoord.

Hoe gewaagd is het om violist Georgia Ellery gelijk in het diepe te gooien en met haar eerste wapenfeit Besties de plaat te beginnen. Moet je gelijk met zo’n groot aangezet ouverture uitpakken, of is het fraaier om die verrassing tot het einde te bewaren? Besties is in alle opzichten een overwinnaarstrofee en bevestigt nogmaals hoe sterk de onderlinge band is. Nog steeds heerlijk complex, maar wel met een weggelegde glansrol voor Georgia Ellery. Besties is de verwelkoming in een plaatselijke kroeg, waar iedereen gelijk is en meetelt. Toch schuilt er onder die hoera stemming genoeg gekrenkt wantrouwen en leegte.

Ben je tevreden met het traditionele leventje, waar de grootste uitdaging uit het bereiden van een maaltijd bestaat? The Big Spin zwiert wat ongemakkelijk de huiskamer rond. May Kershaw als sprookjesfiguur Assepoester, dromende van een hoopvolle toekomst. The Big Spin is een rockopera in wording, samengevat in amper tweeëneenhalve minuut. Er gebeurt net iets teveel in deze muzikale klucht. Daar opent zich weer een achterafdeurtje en neemt Tyler Hyde het weer over. Dat dit wel degelijk kan werken, bewijzen ze in het psychedelische Happy Birthday. De barokke klassieke aanzet bereidt een kind persoon op de harde wereld voor. Daarna gaat het helemaal los in stevige rockende gitaarpartijen met hier en daar zelfs een verdwaalde solo.

Voor Salem Sisters levert Lewis Evans de woorden aan om deze in een pianoballad te gieten. Het is echter Tyler Hyde die de track zodanig verbouwt en er een angstige twist aangeeft. En dan transformeert een zomerse barbecue zich tot een lugubere zusterverbranding. Een bemoeienis waaromheen de overige bandleden een passend raamwerk borduren, al krijg je eerder de indruk dat Lewis Evans als een slachtoffer hulpeloos in een spinnenweb hangt, en Tyler Hyde haar prooi leegzuigt.

Het feministische Two Horses spaghettiwestern themalied is een regelrechte aanklacht op de seksuele uitbuiting van mannen en het geweld dat daarmee gepaard gaat. De zachte verbale aanpak van Georgia Ellery maakt het juist krachtiger. Ze verdoezeld fluitend al het kwaad wat haar overkomt. Het zijn de hartklopping veroorzakende wendingen, de door dreunende tempoversnellingen en de treurblazers die het verhaal zo geloofwaardig maken. Op dit soort momenten haalt Black Country, New Road meer dan het maximale uit zichzelf, en gaan ze gepassioneerd over hun grenzen heen.

Het door May Kershaw voorgedragen zelf reflecterende For the Cold Country benadrukt dat je alle vormen van schoonheid gemakkelijk stuk kan maken. Zelfs de jeugdige onschuld verdwijnt als de levenslessen zich aandienen. Wat is het een genot om te ervaren hoe de vocalist naar een euforisch hoogtepunt toewerkt en daar een tijdlang blijft hangen. In het akoestische Nancy Tries to Take the Night mysterie verdwijnt een geestverschijning in de stilte van de koude herfstnacht. Luiden Forever Howlong en Goodbye (Don’t Tell Me) een definitief afscheid in? Door de berustende gemoedsstemming zou dit een prima testament zijn. Niets is zo onvoorspelbaar als de toekomst van Black Country, New Road. Daar zorgen de externe factoren wel voor.

Black Country, New Road - Forever Howlong | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Black Country, New Road - Forever Howlong - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Black Country, New Road - Forever Howlong
De Britse band Black Country, New Road leek op sterven na dood toen zanger Isaac Wood de band verliet, maar begint op Forever Howlong aan haar tweede leven met een totaal ander maar wederom interessant geluid

Dat Black Country, New Road op haar derde album anders zou klinken dan op de eerste twee albums van de Britse band was bekend, maar toch heeft Forever Howlong me flink verrast. Het album klinkt immers echt in bijna alle opzichten anders dan de albums die de band maakte met zanger Isaac Wood. De vrouwenstemmen op het nieuwe album klinken totaal anders, maar ook de muziek klinkt anders, de teksten zijn anders en de songs zijn anders. Black Country, New Road kiest op haar nieuwe album ook nog eens vooral voor folk en chamber pop, wat ook een koerswijziging is. Er is echter één ding niet veranderd en dat is de hoeveelheid avontuur in de songs van de band.

Toen de Britse muziekmedia in de laatste maand van 2019 vooruit keken naar 2020 noemden ze stuk voor stuk de Britse band Black Country, New Road als een band om in de gaten te houden in het komende jaar. De coronapandemie gooide echter roet in het eten, maar aan het begin van 2021 was er dan eindelijk het debuutalbum van de band.

For The First Time bleek inderdaad een sensationeel goed album, waarop Black Country, New Road met name invloeden uit de postpunk, postrock en jazz combineerde in een geluid dat je compleet van je sokken blies. Dat deed ook het aan het begin van 2022 verschenen Ants From Up There, dat een wat ander en meer ingetogen geluid liet horen met minder invloeden uit de postpunk, maar de muziek van Black Country, New Road was nog altijd een fascinerende en intense mix met van alles en nog wat.

Het was een geluid dat zwaar leunde op de heftige zang van Isaac Wood, die vlak voor het verschijnen van Ants From Up There zijn vertrek uit de band aankondigde. Na het vertrek van Isaac Wood werden de rollen in de band anders verdeeld, waardoor Black Country, New Road toch verder kon. Hoe dat zou gaan klinken was al voor een deel te horen op het in 2023 verschenen live-album Live From Bush Hall, dat ik zelf niet heb beluisterd.

Voor mij is het deze week verschenen Forever Howlong daarom de eerste kennismaking met de muziek van het nieuwe Black Country, New Road. De band heeft nog altijd dezelfde naam en bestaat buiten Isaac Wood ook uit dezelfde leden, maar daar is ook alles mee gezegd. Forever Howlong laat een totaal ander geluid horen dan For The First Time en Ants From Up There, waardoor de vraag of de band niet beter had kunnen kiezen voor een andere naam een legitieme vraag is.

Het grootste verschil tussen het oude en het nieuwe Black Country, New Road hoor je in de zang. De getergde en behoorlijk heftige zang van Isaac Wood heeft plaats gemaakt voor de folky vrouwenstemmen van Tyler Hyde, May Kershaw en Georgia Ellery, die zorgen voor een totaal ander geluid, zeker wanneer ze kiezen voor echt prachtige harmonieën.

Black Country, New Road klinkt op Forever Howlong geregeld als een folkband en klinkt bovendien een stuk minder intens en donker. Ik heb wel wat met vrouwenstemmen, dus de zang op het album zit mij persoonlijk niet in de weg, maar dat zal niet iedereen zo ervaren.

Ook in muzikaal opzicht slaat de Britse band nieuwe wegen in. Invloeden uit de folk hoor je niet alleen in de zang, maar ook in de muziek op Forever Howlong. Het is folk waarin soms progrock en Canterbury scene elementen zijn verwerkt, maar het nieuwe geluid van Black Country, New Road leunt ook zwaar op de klassieke muziek en de chamber pop en heeft ook een enkele keer een Beatlesque of jazzy karakter.

Forever Howlong zit op zich dichter tegen mijn muzikale comfort zone aan dan de eerste twee albums van de band, waardoor ik zeer te spreken ben over het album. Uiteindelijk vind ik het een album dat de naam Black Country, New Road absoluut verdient. Achter het veel toegankelijkere geluid en de engelachtige vocalen zit immers nog steeds de wilde experimenteerdrang die ook de vorige albums van de band zo interessant maakte. Het is vast even slikken voor degenen die vooral Isaac Wood hoog hadden zitten, maar wat mij betreft zijn de overgebleven bandleden er in geslaagd om Black Country, New Road opnieuw uit te vinden. Erwin Zijleman

Ik was erg onder de indruk van Live at Bush Hall, met prijsnummers zoals Turbines / Pigs (schitterend), I won't always love you, en de Laughing song. Een album dat een diepe melancholie wist te combineren met een bepaald optimisme - en daar ook op zichzelf staande songs van wist te maken. Onder de indruk, ook omdat ze kennelijk zonder hun voormalige frontman zo'n sterk album uit hun mouw wisten te schudden. Een album dat ik eigenlijk stiekem leuker vond dan de eerste twee BCNR-albums - maar dat zal wel heiligschennis zijn onder de fans.

Dit album, Forever Howlong, had dan ook alle voortekenen om het jaar van kleur te voorzien. Na een keer of 5 te hebben geluisterd, hoor ik helaas voorlopig nog geen prijsnummers en erger ik me soms zelfs aan het gekunstelde geluid - hetgeen ook al door anderen werd opgemerkt hier. Het feit dat door de vele tempowisselingen veel nummers aanvoelen alsof ze nooit goed op gang komen. Het is allemaal best mooi maar mist toch wel een bepaalde identiteit. Het kan ook zijn dat het album door deze 'complexiteit' wat langer nodig heeft om te aarden. Ik heb er voorlopig een hard hoofd in.

Forever Howlong is een album geworden dat zich moeilijk naast het eerdere werk van de band laat leggen. Logisch ook, met het vertrek van muzikale motor Isaac Wood na het zeer sterke Ants From Up There uit 2022. Toch slaagt de band erin om een met een samenhangende collectie nummers op de proppen te komen met een zeer onderscheidend geluid en karakter. Daarom trek ik puntje bij paaltje toch de conclusie dat Forever Howlong wederom een ontzettend fijne plaat van het jonge Black Country, New Road is geworden.

Meerdere luisterbeurten op verschillende momenten en gemoedstoestanden, uitgesmeerd over een wat langere periode, doen dit album heel veel deugd. Na de eerste twee à drie luisterbeurten had ik hem op 3,0* staan, een aantal weken geleden kwam ik schoorvoetend met een beoordeling van 3,5* aanzetten en op dit ogenblik deel ik zonder aarzelen 4,0* uit, mét - jawel - ruimte voor een nóg hogere score.

Dat betekent dat Black Country, New Road, nog meer dan met eerdere albums, een ware groeibriljant heeft afgeleverd die na een rijpingsproces pas volledig tot zijn recht komt. Pas dan wordt de identiteit van de individuele nummers meer en meer zichtbaar, ontsluiert de ongelooflijk rijke instrumentatie - let er eens op, het is echt verbluffend - zich stukje bij beetje en ontpopt de enorme vindingrijkheid aan zang- en melodielijnen zich wat mij betreft tot dé troefkaart en smaakmaker van deze plaat.

Forever Howlong is een album geworden dat zich moeilijk naast het eerdere werk van de band laat leggen. Logisch ook, met het vertrek van muzikale motor Isaac Wood. Toch slaagt de band erin om een met een samenhangende collectie nummers op de proppen te komen met een zeer onderscheidend geluid en karakter. Dat geluid en karakter raakt me diep en maakt me bij vlagen zelfs erg emotioneel. In alle nummers bespeur ik namelijk een soort kinderlijke, jeugdige authenticiteit - geen naïtiviteit of eenvoud - en een ongrijpbare, uitnodigende en eerlijke ophartigheid, die bij mij een gevoel van nostalgische weemoed en liefelijke vreugde geeft en mij blootstelt aan persoonlijke reflectie en bezinning.

Een album dat zich in die indringende sferen weet te manifesteren, heeft iets heel bijzonders en puurs over zich heen dat maar weinige is gegeven. Forever Howlong heeft het en daarmee is het wat mij betreft een meer dan geslaagde voortzetting van de toch al fascinerende weg die Black Country, New Road heeft bewandeld.