Black Country, New Road - Forever Howlong (2025)

Als Besties de toon zet voor de rest van het album, hou ik het bij For The First Time.

´Besties´klinkt verraderlijk simpel, maar is stiekem behoorlijk gelaagd, al word ik er niet door weggeblazen als door een Snowglobes bijvoorbeeld. De drie dames uit de band hebben voor dit album de vocalen op zich genomen. Ik hoor op Besties een voortzetting van het geluid van Live at Bush Hall. Een verschuiving van postpunk richting folkpop, al hoor ik echt ook nog wel de elementen die het op Ants From Up There zo´n interessante band maakte.

Alleen al door het feit dat nu drie vrouwen de teksten schrijven en zingen in plaats van één man, maakt Black Country New Road anno nu tot een andere band dan ten tijde van de vorige studioplaat. Op Live At Bush Hall, dat toch voornamelijk bestaat uit inderhaast in elkaar geflanste songs, werkte deze nieuwe sensibiliteit bij vlagen al wonderwel. Wat gaat dat geven op een nieuwe studioplaat waar alle tijd voor genomen is? Ik ben heel benieuwd! Wordt dit hun Childhood's End of toch eerder hun One Hot Minute? We weten het binnen twee maanden!

Besties geeft wel iedere luisterbeurt iets meer van haar schoonheid weg. Een op het eerste oog eenvoudig deuntje, maar schijn bedriegt!

Live at Bush Hall inderhaast? Zo klinkt het voor mij niet. Voor mij is dat even goed als een studio album.
Het was 3 albums na elkaar raak.

Huh? Waarom vergelijk je dit album met een obscure Ulver-plaat?

Oh excuseer, ik bedoelde Seasons End (Marillion), hun eerste plaat zonder Fish. Childhood's End is een nummer van Misplaced Childhood. Dank voor het opmerken dat er iets niet helemaal klopte!

Childhood's End is een Pink Floyd nummer uit 1972

Ik denk dat Arthur doelt op het nummer "Childhood's End?" mét vraagteken. Toch, Arthur?

Jep!

Nieuwe single :

Happy birthday

Heel fijn met zang van Tyler Hyde. Van mij mag ze altijd zingen. She's awesome.

Ben jij een beetje verliefd, gerre?

Toen ik haar op primavera 22 zag,heel hard

Derde zangeres. Gaat helemaal naar de prog-folk. Heel mooi nummer met op het einde toch een wat karakteristieke BCNR crescendo

For the Cold Country

Misschien mag ze met papa meezingen bij Underworld.

Toch een beetje teleurstellend dit album. Stiekem hoop je toch op het eerdere werk, ondanks dat je weet dat er een stap naar een compleet andere richting is gemaakt. Het is niet slecht verder, maar het doet mij een stuk minder. Beste nummers voor mij zijn Mary en For The Cold Country.

groeiplaat denk ik. De singles zijn ook langzaam beter geworden, dus ik hoop dat dat ook geldt voor de andere nummers.

Ai ai, wat een prikkelloos, kabbelend album. En dat komt bij mij best als een verrassing, want Live At Bush Hall (ook al zonder Isaac) vond ik een hoopgevend teken dat de band nog lang niet uitgespeeld was. Maar deze gaat serieus langs me heen, op het einde wordt het zelfs een beetje vermoeiend, steeds hetzelfde trucje op hetzelfde midtempo. Ik mag inderdaad hopen dat dit een groeiplaat is, maar op dit moment kan ik niet anders dan een krappe 3* uitschrijven. Met pijn in het hart.

Ik ging er toch echt wel met open vizier in en het was me niet ontgaan dat het vertrek Isaac Wood grote impact heeft gehad. Maar ik was niet voorbereid op een dergelijk staaltje mislukte kleinkunst. Tijdens de inzet van ieder nummer bekruipt al snel de gedachte: 'ach nee, niet die kant op...' en het komt nagenoeg op geen enkel nummer nog goed. Het is allemaal zo theatraal, substantieloos en weinig meeslepend. Of dit een groeiplaat is? Ik zal het nooit weten. Eén luisterbeurt was al voldoende om de tolerantiegrens van mijn geduld te overschrijden.

Bush Hall was een verschrikking, Ants bestond veelal uit dreinerige emo artrock (muv het fantastische Concorde). Ergo lage verwachtingen van deze.

Blijkt Forever Howlong vol te zitten met prettig proggerige indiefolk en heeft Tyler Hyde een fijne stem to boot. De 2e plaat helft bevalt het beste tot nog toe: Mary!

Ik had eigenlijk wel wat meer lofzang verwacht hier. De weg die op Bush Hall werd ingeslagen is hier weer goed terug te horen. De composities zijn alleen nog wat chaotischer waardoor de meeste nummers alle kanten op vliegen. Maar dat is eigenlijk ook wel iets wat we kennen van de band. Folky progrock is een goede beschrijving lijkt me, het heeft ook iets aandoenlijks allemaal (dat viel bij Bush hall ook al op). Desalniettemin zijn ze echt niet bang om hun tanden te laten zien.

Ook zonder Isaac weten ze zich zeker te redden. Sterker nog, hoewel ik Ants heel hoog heb zitten, heb ik meer moeite om die plaat uit te zitten dan alles wat daarna komt. Het blijft even aanzien waar deze nieuwste gaat vallen maar al met al klinkt het weer fantastisch. Groot fan van de sgt. peppers esque muzikale omlijsting in bepaalde stukken van de plaat.

Nee, dit is waar ik na Live at Bush Hall al bang voor was. Zouteloze liedjes die maar voortkabbelen. Het doet mij nergens echt iets behalve op For the Cold Country. Het lijkt alsof de band maar wat probeert te coasten op hun skills, maar de liedjes zijn inwisselbaar, het zou ook gewoon een andere band kunnen zijn. Alleen bij For the Cold Country hoor ik nog iets bijzonders: een spanning die langzaam die in het nummer kruipt, een onverwachte tempowisseling en bovendien een performance met passie.

Wat deze band in mijn optiek zo goed maakte waren de liedjes die Isaac schreef en bovenal zijn performance van die liedjes. Het onder je huid kruipende ongemak door hoe hij de liedjes ten gehore bracht. Het contrast, van heel klein en ingetogen tot groots een meeslepend. En die teksten... "Well, I tried just to stroke your dreams better, but darling, I see that you're not really sleeping", bijvoorbeeld, geweldig! En al die dingen zijn verdwenen, dit is gewoon mijn band niet meer vrees ik.

Ook ik was verliefd op de twee eerste platen. De laatste op vinyl gekocht. Deze nieuwe zonder Isaac is toch een serieuze aderlating hoor. This is not my cup of tea. Wel alle respect voor de band dat ze dapper verder doen. Ze zullen zieltjes winnen maar ook verliezen….

Hieronder de waarderingen van critici/kenners:

AnyDecentMusic? 8.5/10
Metacritic 86/100
AllMusic 4,5/5
DIY 5/5
Exclaim! 8/10
The Guardian 4/5
Mojo 4/5
MusicOMH 4,5/5
NME 4/5
Rolling Stone UK 4/5
Uncut 7/10
Under the Radar 9/10

De users uit verschillende bronnen geven waarderingen van 2.5/5, 3.0/5, hooguit 3.5/5.
Minder enthousiast over deze plaat..... verklaar de verschillen. Wie-o-wie?
(Ik kom met zeer veel moeite tot 3 uit 5)

Ik ben nu met moeite twee keer door de dikke brei gedrongen en het album voelt nu al als iets vervelends en vermoeiend . En dat terwijl ik de eerdere albums alles behalve vermoeiend vond en de nieuwe weg ingeslagen zo op het oor heel veel invloeden heeft van artiesten als Joanna Newsom die ik erg hoog heb staan.

Maar waarbij het bij Joanna Newsom - ondanks de complexiteit en ongewone songstructuren - als volledig natuurlijk en eigen voelt, voelt dit ondanks de ‘performatieve eigenzinnigheid’ niet eigen aan maar gedwongen, gezocht en bedacht.

Wanneer muziek of kunst om de eigen wortels heen draait en in plaats van volledig doorvoelt zegt wat het moet zeggen poseert als iets dat iets wilt zeggen draait het uit op een pijnlijk vermoeiende ervaring.

Dat lijkt me toch ook maar een aanvoelen en geen objectief feit.

Want als er nu iemand gekunsteld aanvoelt, was het wel Joanna Newsom. Dan is het maar net of je het glas halfvol of halfleeg ziet. Ofwel erger je je aan het vergezochte gekunstelde ofwel val je finaal voor de avontuurlijke songstructuren, arrangementen.

Zij raakt me gewoon vocaal echt het meest.

BCNR is een heel democratische band, een vriendengroep. Dat maakt het erg sympathiek. En diversiteit kan net boeiend zijn natuurlijk, maar hoor Tyler Hyde het liefst zingen.

Wat vind ik hier van? Soms zijn er momenten dat ik het ook niet weet.