Yngwie Malmsteen - Facing the Animal (1997)

Weer een erg sterke werkje van Malmsteen, en zeker ook net zo bijzonder aangezien dit een van de laatste albums was waar Cozy Powell op zou spelen voor zijn dood. Op de zang ditmaal Mats Levens die zich zeer behoorlijk uit de slag trekt en zeker niet moet onderdoen voor Vescera.

Uitschieters zijn Facing The Animal, My Resurrection en het snelle Poison In Your Veins.

Laatste plaat van Malmsteen die ik te pruimen vond, "Facing the animal" zou zelfs in mijn top 10 van beste Malmsteen songs staan , Mats Leven is ook een prima zanger.

Geweldig, Mats Leven als zanger. De muziek is wel goed, maar zonder de zanger was dit nooit tot zijn recht gekomen. Ik vind Yngwie sowieso lang niet de 'shredder' als hoe hij zich voordoet.

De meester/de virtuoos,yngwie j.malmsteen de snaren-beul die sterk beinvloed is door:uli j.roth,ritchie blackmore,maar ook de componisten,pucchini,bach,beethoven,pacanini.

De stijl die hij weet te creeren tot en melodieus-spannend en vloeiend geheel en waar zijn arpeggios/flageolette's(100'slagen per minuut-tellen) is gracieus.

Ik heb ,malmsteen naarstig op de voet gevolgd bij silver mountain,powerhouse,steeler en alcatrazz(laatst genoemde waar ook steve vai een sleutel-rol voor heeft ingespeeld),De man van een regiment aan ferrari's,de fender-stratocaster en zijn alta-ego(versus'blackmore),is toch erg inspirerend voor velen.-(luister ook eens naar het diepzinnige intervieuw:malmsteen meets:leif edling(candlemass op de digipak-gelimiteerde versie:'inspiration, en je hoort een gevoelige tolerante'malmsteen).

De knap aandoende composities vaak erg ingewikkeld in elkaar gevlochten/klassiek getint,fabriceert:'malmsteen op dit verpletterende album dat betovering nog steeds plaats vindt.

Dit album kijkt terug naar het meester-werkstuk:'odyssey(joe lynn turner in top-vorm),en ook met dit werkstuk:'facing the animal van top-producer:(chris tsjangerides-producer ook van o.o.tygers of pantang,anvil,judas priest),laat een perfecte sound horen.

Dat mats leven, genoeg zang-noten uit zijn navel kan produceren en zijn sporen al merendeel verdiend had(abstract algebra,swedisch erotica,dogface),laat intelligente klassiek getinte noueveaux' horen van kamikaze klasse,dat :dan malmsteen op eenzame klasse staat okay,maar spelen kan die.
Facing the animal,heathens from the north,enemy,braveheart(hoofdrol die is weggelegd voor cozy powell(black sabbath,gary moore,jeff beck),veel te snel is overleden,en another time,mij resurrection,alles klopt en doet dan ook een vescera((loudness),vergeten.

Dat er dan ook nog eens als slagroom op de bavarouis(derek sherinan)keyboards mag inspelen(dream theater,planet x),is het mooiste nummer de balladesque:'Like an angel(for april),ode aan zijn vrouw,met goede vocalen,en clean ingezongen door,leven en formidabel gitaar-werk(eindelijk zonder het meer dan eens matsurbatiespel van de getalenteerde gitarist)

Na Eclipse kwam Fire & ice en daar kon ik niet veel mee. Ik heb Malmsteen toen niet meer zo nauwlettend gevolgd. Slechts via vrienden hoorde ik latere album en die deden me weinig tot niks. Totdat dit album uit kwam! Eindelijk weer een volwaardig en evenwichtig Malmsteen album. Bleek ook meteen z'n laatste te zijn maar goed...
Dankzij de geweldige begeleidingsband die hij voor dit album om zich heen verzameld had, steeg de beste man nog eenmaal boven zichzelf uit. De prima produktie draagt er ook aan bij dat dit een heerlijk album is geworden!

Wederom een sterk album van Yngwie. Daarom is hij een van mijn favoriete artiesten, hij komt altijd aanzetten met een sterk album. Geweldig!

Ahum, gelukkig verschillen smaken zullen we maar zeggen
Wat doet dit artwork trouwens bij dit album? Ik heb 'm met een heel ander hoesje...

Op de een of andere manier staan er bij Malmsteen hoezen vaak de heruitgave afgebeeld.

Valt helemaal niet tegen. Natuurlijk staat de Malmsteen recycling machine weer aan. De zanger maakt veel goed, fijne drummer ook ?. Ondanks de AOR meezing koortjes en tenenkrommende ballad toch een ruime voldoende.

Facing the Animal, het negende studio-album van deze Zweedse gitaargod, is met afstand een van de beste albums die deze strat-spelende virtuoos ooit heeft uitgebracht. An sich doet hij hier stilistisch weinig nieuws, en na het eveneens fantastische Magnum Opus is het hem ook gegund dat hij hier een soort archetypische Yngwie-plaat uitbrengt. Alles wat hij de afgelopen jaren heeft gedaan even dunnetjes overgedaan met een (vrijwel) kersverse lineup, en dan ook gewoon steengoed. Met zanger Mats Levén is er natuurlijk geen onbekende binnengehaald, en met Cozy Powell (R.I.P.) heeft Yngwie zich ook verzekerd van een ware legende op de drums. Het album duurt vrij lang met 60 minuten aan speeltijd, maar de ijzersterke songs doen de tijd voorbij vliegen. Er zijn midtempo tracks à la 'I Am A Viking', zoals 'Facing the Animal' en 'Heathens from the North'; knallende stampers zoals 'My Resurrection' of 'Poison In My Veins'; catchy AOR-tracks als 'Another Time'; en de nodige ballads als 'Like An Angel' of 'Alone in Paradise'. Centraal staan de catchy refreintjes, de fantastische zang, en de heerlijke solo's. Het gebrek aan een fatsoenlijke instrumental wordt niet gemist.

Hierna gaat het bergafwaarts, als ik berichten her en der mag geloven. Ook op Metal Archives wordt dit gezien als de laatste echt goede plaat van Yngwie Malmsteen. Zo diep triest is het volgens mij allemaal niet, maar dat het niveau van Facing the Animal niet meer zal worden gehaald lijkt mij duidelijk.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Eclipse
7. Odyssey
8. Marching Out
9. Fire & Ice