Rivers of Nihil - Rivers of Nihil (2025)

Toch een lichte tegenvaller. House of Light is met afstand het beste nummer van deze plaat en hoort zeker tot het beste materiaal dat de band überhaupt uit heeft gebracht. Water & Time kan er ook mee door en de opener vind ik charmant. De andere nummers hebben bij vlagen hun noemenswaardige elementen, maar als gehele album bezien valt dit toch tegen in het licht van knallers als Where Owls Know My Name en The Work.

Het is prijzenswaardig dat Rivers of Nihil ondanks een rumoerige tijd met wat personele wisselingen toch vooruit durft te kijken en niet bang is om keuzes te maken. Een nummer als House of Light biedt perspectief voor de toekomst, maar wat mij betreft hoeft er niet een stilistisch vervolg op dit self-titled abum te komen.

Wat compacter qua songmateriaal dan de eerdere albums, maar zeker even imposant. De progressieve death metal staat nog steeds als een huis en inmiddels heeft de band een dermate hoog niveau bereikt dat de ingetogen passages even indrukwekkend klinken als de stevige. Hetzelfde geldt voor de zangpartijen; alles loopt kunstig in elkaar over en vult elkaar moeiteloos aan. Beste track is wat mij betreft het prachtig opgebouwde en heerlijk meeslepende House Of Light. Kippenvel.

Ja deze bevalt me wel. Er zit een andere insteek in de plaat ten opzichte van de vorige. Wat zich vertaald naar meer core elementen in het geheel en een donkerdere sfeer. Minder aandacht voor het melodieuze en progressiever karakter, meer ruimte voor bruut beukwerk. Ik hoor hier en daar een vleugje Black Crown Initiate doorkomen, niet helemaal gek gezien de komst van Andy. Erg is dat niet trouwens, want hun laatste plaat valt hier nog altijd erg goed.

Muzikaal is dit een soort herdefiniëring van hun muzikale stijl. Na de problemen en gemaakte keuzes lag het ook wel in de lijn der verwachting. Ik kan de keus wel erg waarderen moet ik zeggen, maar begrijp ook de kritiek wel. Ze laten hun eigen geluid toch wat achter zich op deze manier.

Waaronder de toch wel kenmerkende zang die wat gemist wordt. De huidige zanger (de gitarist dacht ik?) klinkt toch wat generieker. Hoewel zeker erg fijn in combinatie met het stevige geweld. Ook de saxofoon is hier nog maar weinig te vinden en heeft vooral een bijrol. Terwijl die op de vorige platen nog regelmatig de hoofdrol kreeg.

Het zijn ergens wat jammerlijke keuzes, maar ik merk dat hoe meer ik de plaat luister hoe meer deze groeit. Het geheel loopt heerlijk in elkaar over en er is voldoende afwisseling te vinden. Ben erg benieuwd hoe ze hier op voort gaan borduren. Maar tot die tijd ga ik hier zeker plezier aan beleven.

Bij het verschijnen van dit zelfgetitelde album was ik aanvankelijk enigszins teleurgesteld. The Work, dat ik nog altijd beschouw als hun magnum opus, wist met zijn sfeer, complexe structuren en emotie een snaar te raken. Dat ontbreekt op het eerste gehoor op Rivers of Nihil. Het klinkt bij eerste beluistering rauwer, directer en minder gelaagd.

Toch laat dit album zich niet zomaar afschrijven. Integendeel: met elke luisterbeurt groeit mijn waardering voor het album. Het is een groeiplaat — geen meesterwerk zoals The Work, maar wel een overtuigende nieuwe fase in hun evolutie.