Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Alchemy (1999)

Ook nog een erg goede plaat, maar hier begint het dan wel weer langzaam bergaf te gaan met Malmsteen, en dat word heel erg duidelijk op de navolgende plaat, War To End All Wars. Mark Boals is overigens weer terug in de band en brengt het er net zoals op Trilogy behoorlijk van af. Jammer alleen dat de nummers niet allemaal blijven hangen en de plaat dan ook beter in zijn geheel word beluisterd. Maar toch een nog meer dan verdienstelijke cd.

Gekgenoeg is Alchemy onderhand één van mijn favoriete Malmsteenalbums geworden. Niet dat het boven Marching Out komt te staan. Maar naast Facing The Animal is het één van de meest gedraaide non-80's albums van de shreddende Zweed in huize Edwynn.

Over de inhoud hoef je niet veel te zeggen. Het bekende Malmsteengejengel bestaat uit 70 minuten strijdlustige neo-klassieke metal met uiteraard veel ruimte voor de Fendermishandelaar himself. Mark Boals staat hier achter de microfoon en ook hij klinkt hier fris en krachtig. Aan Alchemy val je geen buil aan als je Malmsteen een beetje kan verdragen.

Beetje een terugkeer naar het metalgeluid voor Malmsteen. En geen verkeerd moment om dat te doen ook. Met al die powermetalhype die ontstond rond deze tijd zal deze plaat vast iets geprofiteerd hebben. Mark Boals heb ik ook nog nooit zo sterk horen zingen als hier. Neem daarbij meeslepende, epische nummers als "Leonardo" of "Wield My Sword" en de combinatie Yngwie&Boals blijkt weer te werken. Hoogtepunt voor mij is echter het razende instrumentaaltje "Blitzkrieg". All about Yngwie Malmsteen in just four minutes.

Jammer dat de collaboratie dankzij een waardeloze opvolger alweer vroegtijdig ten onder was gegaan.

Mijn vorige bericht blijkt vijf jaar na dato nog steeds goed mijn mening te kunnen vertegenwoordigen. In het kader van de marathon dan toch maar weer een addendum. Na de avontuurlijke albums van de jaren 90 keert Yngwie hier duidelijk terug naar de sound van weleer en mogen de AOR en blues-invloeden weer even op de tweede plek. Neoklassieke power metal voert op Alchemy de boventoon. De productie is niet super, maar stoort mij niet, en het sterke songmateriaal maakt het bovendien meer dan goed. De terugkeer van oudegediende Mark Boals stelt zeker niet teleur, en als hij op Trilogy al had bewezen flink te kunnen uithalen, dan gaan die zangpartijen bij 'Leonardo' en 'Playing With Fire' daar nog even ruim overheen. Wát een zanger. En Yngwie. Wát een gitarist. Hoogtepunten zijn de reeds genoemde nummers, evenals het melodieuze 'Legion of the Damned', en de afsluitende instrumental 'Asylum', welke wat mij betreft van hetzelfde niveau is als de instrumentals van het debuutalbum. Helaas toch een iets te lange speelduur. Gooi 'Stand (The)' eraf, en dan ook maar 'Hangar 18, Area 51', en je houdt een steengoede plaat over. Wat was Yngwie toch op dreef in de jaren 90.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Odyssey
9. Marching Out
10. Fire & Ice
11. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1

Zonder meer één van mijn favoriete platen van deze eigenzinnige Zweed. Zeker ook omdat Boals hier weer op loopt te galmen, wat een klasbak is dàt zeg! Ook omdat de stijl van de beginjaren hier ook weer op terugkomt.
Het geluid is niet al te best, maar heeft zijn charme, in tegenstelling tot de opvolger. Het is in ieder geval lekker rauw en puur. In tegenstelling ook tot andere gitaristen kan ik zijn instrumentale nummers ook goed hebben, "Blitzkrieg" is meteen zo'n voorbeeld (de album opener), alsook "Sky Euphoria", bijzonder smaakvol.
Maar ik kon niet wachten om Boals weer te horen, attenooie... ik werd compleet overdonderd door het eerste nummer waar hij zijn galmbak op opentrok "Leonardo". En hij trekt dat in één ruk geweldig door op "Playing with Fire". Malmsteen zet zijn top zanger meteen in de etalage. Andere favorieten zijn het machtige "Wield My Sword", het lekker stampende "Legion of the Damned" en "Deamon Dance (7,405,926)".
Absolute kwaliteit hier, niets minder dan dat. Er staat niet echt een zwakkere broeder op. Oude tijden herleven...

Helemaal eens met de berichten hier boven mij. Dit klinkt als de logische opvolger van Trilogy en laat dat nou net een van mijn favoriete Malmsteen werkjes zijn .

Het is alsof we weer helemaal in de jaren 80 zijn en volgens mij heeft Malmsteen ook wat oeroud Rising Force materiaal van stal gehaald voor dit album. Voodoo Nights en Playing With Fire bijv. stonden ook op een oude demo.

Mark Boals heeft nog steeds een geweldige strot. Sowieso één van de beste zangers met wie hij mocht samenwerken, en dat waren er nogal wat

De productie is ruw, rauw en in your face. Ik houd daar wel van, beter dan dat gepolijste gedoe van zijn voorgaande werkjes. Helaas werden de albums hierna nog beroerder opgenomen waardoor het storend werd. Maar hier vind ik het juist een meerwaarde hebben.

Klein minpuntje is de te lange speelduur. Met 3 nummers minder was dit een perfecte plaat geweest, gewoon 10 tracks en driekwartier knallen, net als vroeger. Nu is het toch een beetje een overkill.

In een parallel universum is dit album uitgebracht in 1987 zonder Stand, Blue en Legion Of The Damned.

Voor mij de laatste echt goede Malmsteen plaat. Alle platen hiervoor heb ik ook verslonden. Zoals eerder vermeld is de productie minder, maar ook niet slecht genoeg om het luisterplezier te vergallen. Jammer dat hij zover is afgezakt de laatste jaren.