Napalm Death - Scum (1987)

Scum kreeg ik achteraf gezien iets makkelijker onder de knie dan FETO. Maar over dat vinyl: heb het genoegen om een Nederlandse lp op te kunnen sturen naar een verzamelaar in Canada. Die man wil alleen cd als het echt niet anders kan. Als alles goed gaat krijg ik daar geen Napalm Death voor terug, maar wat Canadese HM op cd. Scum is echt zo'n nummer dat lokale bandjes hier probeerden te spelen.

Op oude Napalm Death na ben ik nooit zo'n groot blastbeat fan geweest. Ik heb ooit wel eens gelezen dat de blastbeat o.a. ontstaan is inderdaad ja in Engeland doordat de drummer van Napalm Death "wedstrijdjes" met andere bands uit die regio deed wie het snelst drumde, en dat zo de blastbeat is ontstaan. De Napalm Death nummers destijds, vóór Scum, werden dan ook steeds sneller en extremer. Dat klopt ook wel, want als je Napalm Death demo nummers luistert hoor je een woedende Engelse extreme hardcore punkband, de zeer oude Napalm Death dus, vol wanhoop/kwaadheid in de sfeer van bijv. Crass, Discharge etc. Later kwamen daar invloeden van Celtic Frost (Riffs), en verder Siege en Repulsion bij.

Voor Scum op mijn platenspeler kwam was ik hoogstens bekend met Repulsion's Horrified.
Alleen de nummers Radiation Sickness en Black Breath vielen in smaak. Blastbeats werden er door Pete Sandoval bij Morbid Angel ingeramd. En ze waren te vinden op de legendarische Grindcrusher LP van Earache, met o.a. Napalm Death, Terrorizer en Bolt Thrower. Toen Vara's Vuurwerk ooit eens Unchallenged Hate draaide was het mij nog te extreem.

Grindcrusher, ja. Dat waren nog eens tijden. Ontdekking op ontdekking. Stond ook wel troep tussen.

Met name Carcass - Exhume to Consume kon ik toen niets mee beginnen, maar goed; de kameraden waren niet weg van Godflesh. Mischien dat ik ooit nog eens opnieuw aan Repulsion begin.

In zoverre ik dat objectief kan beoordelen, lijkt het mij dat Napalm Death de grondleggers zijn voor de hardcore/grindcore, wat ze hier op dit album doen neigt naar het absurde, maar klinkt in al zijn chaos zeer strak en harmonieus. De hardcore house scene die volgens mij niet veel later op zou komen, zou zomaar eens zijn wortels hier in hebben kunnen vinden. Een album die merkwaardig genoeg...of juist niet...het hoofd leeg maakt en in die zin ook enigszins ontspannend werkt.

heb dit album op lp,... aangeschaft in 1987 met het sparen van weken/maanden zakgeld... why??

ik doe 'm nooit weg, maar weet ook zeker dat ik 'm nooit meer draai (en dat al 15 jaar niet meer doe) -

wat een rotherrie - al herken ik in die rotherrie nog steeds iedere noot (zag ze ook live toen, kon alles meebrullen)

een dikke 4 sterren, zekers,

Grindcore heb ik leren kennen als allesverzengende herrie die boven alles pijlsnel is. Napalm Death klinkt wel even wat anders dan de modernere variant, ja. Ik heb tot dusverre nogal moeite met het wennen aan het logge geluid hiervan, alles voelt, ook dankzij de vocalen, wat onhandig lomp aan. Nu het aantal luisterbeurten oploopt hoor ik wel steeds meer toffe dingen, vette riffs en drumstukjes, maar al vind ik het prima luistervoer, gegrepen heeft het me nog allerminst, hoe grensverleggend en essentieel het allemaal ook moet zijn geweest. Ik sluit natuurlijk niet uit dat dit alsnog gebeurt, dat moge duidelijk zijn.

"Wacht even, jongens, dat kan sneller..."

Volgens mij heb ik dit indertijd wel es te horen gekregen, maar kon er niet veel mee. Alsof je een reeks carnavalskrakers onder invloed van crystal meth beluisterde en je omgeving ineens in een levend Hieronymusch Bosch schilderij veranderde. Pas bij 'Harmony corruption' raakte ik geïnteresseerd.

Nu heb ik deze plaat ook in etappes uitgezeten, maar vind het toch wel charmant. Blastbeats zijn een acquired taste, zo blijkt, en ik blijf van goede zin.

3,5*, for the time being.

De eerste keer dat ik dit album probeerde was 10 jaar geleden, toen vond ik het helemaal niks. Tegenwoordig, na een aantal live optredens van de boys, kan ik het iets beter hebben, maar echt fan zal ik niet worden.

Oei, ik hou best wel van aparte en extreme stijlen en ik ging hier blanco in.
Ik kom er niet doorheen en ik durf best te zeggen dat dit in de toekomst ook niet gaat gebeuren.
De riffs zijn daarentegen wel vet!

Kom nou, ga niet doen of dit een lange zit is of zo.

Het voelt zeker wel zo

Oef, dit is wel een hele zware bevalling. Na het beluisteren van dit album heb ik het gevoel dat ik een akoestieke guerrilla-aanval heb overleefd waarbij ik spontaan PTSS heb gekregen.

Laat ik beginnen bij de liedjes, een term die hier ruim wordt geïnterpreteerd; er komen 28 titels langs in 33 minuten. You Suffer is zelfs voorbij voordat het überhaupt is begonnen. Regelmatig is het alsof de band midden in een zin besluit: “Ach, laat ook maar.” Sommige tracks klinken als een kapotte grasmaaier die ruzie maakt met een krijsende kraai. En de vocale prestaties van Barney en z’n kompanen doen denken aan iemand die een hitler-imitatie doet na het leegeten van een pot madame Jeanette. Oftewel: je verstaat er geen hout van.

Qua productie lijkt 'Scum' opgenomen in een badkamer met de microfoon onder water. De gitaar klinkt als een kettingzaag in een echoput, en de drums alsof iemand al zijn meubels in elkaar timmert terwijl de buren boos op de deur bonken.

Toch moet Napalm Death ergens credits voor krijgen: ze maakten een album dat zo chaotisch is, dat het zelfs voor grindcore te grindcore is. Na 15 minuten vraag je je af of dit een echt album is of een slechte grap uit 1987. 'Scum' is niet echt slecht. Het is gewoon… onmogelijk.

Al met al geef ik het album twee sterren. Eén ster vanwege de historische invloed op de hardcore, en één ster omdat ik sinds het draaien van dit album helemaal geen last meer heb van muizen.

Op dit album is er nog geen Barney te bekennen hoor, die komt pas twee albums later opdraven.

Verder is dit natuurlijk vooral herrie met een cultstatus. De invloed is onmiskenbaar, maar je moet het anno nu niet muzikaal willen ontleden.

On a side note: De a-kant is ingebruld door de in de vergetelheid geraakte Nik Bullen. De b-kant komt voor rekening van Lee Dorrian die later furore zou maken met Cathedral. Barney kwam er pas bij op het deathmetal georiënteerde Harmony Corruption.

Het gaat er bij Scum niet om het muzikale vernuft, het is de spastische agressie en dwarsigheid dat over de streep trekt. Destijds was het extreem. Napalm Death ontstond als een ordinair punkbandje en groeide uit tot een fenomeen door dwars te doen en het fundament onder de grindcore te leggen. Dat werd opgepikt door een stel studenten die dat wel grappig vonden en het heeft ze zelfs in het vroege stadium al voor de BBC camera's van een mainstream programma gebracht.

Ik speelde vroeger in een grindcoregroepje en dat was dankzij deze plaat


Kant A is meer crust-punk, kan B neigt meer naar deathmetal.
Zelf neig ik meer naar de crustpunkkant hier.

Nu de ontleding:
Drums: Mick Harris maakt hier zijn versie van wat ze een blast beat noemen. In plaats van een gewone drum een soort wall of white noise. Niet dansbaar, je moet het ondergaan.

Gitaar/Riffs: In plaats van blues-gebaseerde solo's, hoor je chromatische verschuivingen. Dat zijn korte, cirkelende motieven die een gevoel van claustrofobie opwekken. Ze stemden hun gitaren dan ook een pak lager.

Justin Broadrick (kant A, later Godflesh) : Hij speelt in C#, Hij wilde een loodzwaar, industrieel geluid. Door de snaren losser te laten hangen, kreeg hij die typische "sludge" textuur die over de blastbeats van Mick Harris heen knalt. Dit sluit aan bij de vroege Britse crust-punk groepen (Discharge, EMT, Amebix) . Ze waren vooral door Discharge geïnspireerd maar stemden dan nog een stuk lager (die doen drop D).

Bill Steer: Op kant B speelt Bill Steer (later van Carcass) dan weer in B standaard. Dat is dan weer wat meer metal. Ondertussen is dat wat een standaard geworden voor zware metal (van Type O Negative tot Trivium en Amon Amarth. Toen was dat ongelooflijk extreem.

Zang: De teksten zijn politiek geladen (anti-kapitalisme, anarchisme), maar door de snelheid en de diepe grunt worden ze abstracte klanken. Het gaat om de emotionele urgentie van de schreeuw, niet om de verstaanbaarheid.


Ik zou het gewoon een 4* geven. Enkel en alleen al omwille van hun invloed.

Echt nooit geweten, maar ook weer niet gek omdat ik de vocalen al anders vond klinken.
Wel tot vandaag gedacht dat Lee Dorian het hele album heeft ingebruld.