Preoccupations - Ill at Ease (2025)

Ik was de band wat uit het oog verloren maar met Focus ben ik weer helemaal bij de les. Heerlijke catchy single. Minder stekelig en wat melodieuzer dan veel van hun eerdere werk.

Poeh... Singles Focus en Ill At Ease doen me helaas niks. Veel te braaf en te melodieus voor Preoccupations-begrippen. klinkt als eighties synthpop en daar hebben we de laatste tijd meer dan genoeg van gehoord...

De eerste singles deden me ook niets, maar juist Focus vind ik tamelijk fantastisch vanwege het geweldige refrein. Ik was deze band compleet uit het oog verloren na de naamsverandering, maar raak nu toch wel weer benieuwd.

Ik was een stuk enthousiaster over de vrijgegeven singles en een eerste luisterbeurt van dit album stemde mij ook tevreden. De rauwe randjes raken er wel steeds meer af, maar daar heb ik niet zo'n moeite mee om eerlijk te zijn. Ze behouden namelijk nog wel steeds de echte Preoccupationssound.

Ik moet toch even op bovenstaand bericht terugkomen. Het is na wat meer luisterbeurten toch wat aan de matte kant. Het had allemaal wat meer scherpe randjes mogen hebben. Als het dan toch wat braver in elkaar steekt, moet het pakkend zijn. En dat mist bij een deel van de tracks.

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #23 PREOCCUPATIONS - ILL AT EASE

Na hun s/t plaat uit 2016 hebben ze helaas niet meer het niveau van weleer kunnen halen, maar toch ben ik altijd weer benieuwd waarmee ze op de proppen komen. ‘Ill At Ease’ is het toegankelijkste werk wat Preoccupations tot nu toe gemaakt heeft. Geen uitzonderlijke lange songs deze keer, en op de outro van de titeltrack na, zijn hun typerende drones ook niet terug te vinden. ‘Ill At Ease’ bevat postpunk-songs met een duidelijke kop en staart – en ik vind dat het hen goed afgaat. Er is ook een goede mix tussen de synths en de gitaren. Puntje van kritiek – waarom is die zang zo naar voor gemixt terwijl dat overduidelijk geen sterk punt van de band is?