The Wombats - A Guide to Love, Loss & Desperation (2007)

Het is alweer een tijdje geleden dat ik het nummer "Let's dance to Joy Division" voor het eerst hoorde. Ik reed in de auto en was opslag een gevaar op de weg. De vrolijke opgewekte indiepop-klanken van het nummer kropen tot in mijn tenen. Natuurlijk razend benieuwd, begon mijn zoektocht naar de feestelijke band, die later "The Wombats" bleken.

Hun eerste album was nog niet direct in Nederland te verkrijgen, maar gelukkig is daar een aantal weken geleden verandering in gekomen. Vanaf 5 november ligt hun Europese debuut; A Guide to Love, loss & Desperation, in de Nederlandse platenzaken. Niet veel later zette ik de plaat voor het eerst op. Dit keer was ik erg blij niet in de auto te zitten!

Het eerste nummer zet de trend. Aan het A Capella "Tales of Girls, Boys and Marsupials", kun je meteen horen dat de band met deze CD laat zien hoeveel plezier ze hebben in het maken van muziek. Het tweede nummer "Kill the Director" bevestigd dat meteen. Met catchy lyrics, en een swingend geluid zou dit misschien wel eens hun eerste Nederlandse hit kunnen worden. (Andere kanshebbers zijn "Backfire at the Disco" en natuurlijk "Let's Dance to Joy Division".) De rest van het album is constant. Het is feestelijk, springerig en opgewekt, en absoluut vaker luisterbaar. Elk nummer heeft zijn eigen charme, maar past toch goed binnen het geheel.

De CD (onlangs album v.d. week bij 3voor12) gaat waarschijnlijk niet het beste album van 2007 worden, maar wel een van de leukste! Dus houd dit trio, dat zich wel naar een heel merkwaardig dier hebben vernoemd, in ieder geval in de gaten! In mijn ogen gaan ze een voorspoedige tijd tegemoet!

Deze plaat wordt eigenlijk gedragen door een aantal perfect gecomponeerde nummers. Ik doel hier met name op het aanstekelijke en onweerstaanbare "Moving to New York", het ironische "Let's Dance to Joy Division" (alleen de titel al!) en in mindere mate "Backfire at the Disco". Deze tracks verbloemen enigszins het feit dat in mijn beleving de andere nummers toch echt een klasse minder zijn. Dat maakt ze zeker niet slecht, want ik vind "A Guide to Love, Loss and Desperation" behoorlijk aanstekelijk. Soms wekt het de indruk wat puberaal te zijn, maar de energie, het speelplezier en het enthousiasme spat ervan af. Gewoon een degelijke plaat met een aantal onbetwiste hoogtepunten.