Bohren & Der Club of Gore - Sunset Mission (2000)

Bohren & Der Club of Gore heeft voor dit album al twee albums uitgebracht. Op de eerste plaat waren ze naar mijn idee zoekende naar een eigen geluid. Dat geluid wordt al aardig benaderd op hun tweede plaat. Al moet ik eigenlijk zeggen sfeer in plaats van geluid. Die plaat is toch meer post-rock achtig en wordt er gebruik gemaakt van drones. Die plaat geeft in ieder geval al de donkere, duistere, nachtelijke sfeer waar Bohren & Der Club of Gore bij mij om bekend staat. En precies wat ik in deze band wil zoeken. Deze plaat is de perfectie van die sfeer.

Geen rockinvloeden meer op deze plaat. Pure dark jazz met dark ambient invloeden op deze plaat. Slome trage Jazz muziek waar je regelrecht uit een film noir lijkt te komen zetten. Deze muziek zit tevens vol met sombere dissonanten. Het is al vaker gezegd maar ik waan me ergens in het decor van de albumhoes. Prachtige keuze!

Wellicht een bijzondere vergelijking, maar wel één die vaak bij mij naar boven komt. Deze plaat moet de sfeer omschrijven ten tijde van de drooglegging in Amerikaanse steden als New York en Chicago. Althans zo beeld ik me dat in. De overheid die probeert het rumoer te beperken, bij voorkeur geen nachtelijke (illegale) activiteiten op straat en in het openbare leven. Voor geheelonthouding. Maar stiekem werd juist het illegale circuit levendiger en werd er volop gezopen. Voor mij staat de tenor saxofoon, bespeeld door Christoph Clöser, voor die levendigheid en illegaliteit. En uiteraard explorerende seksualiteit, het geluid van die tenor saxofoon is soms bijzonder erotisch te noemen.

Fantastisch melancholisch, urban, nachtelijk en sfeervol album! Mijn absolute favoriet in het dark jazz genre.

Getypt in De album Top 100 van...:

Bedwelmende en onheilszwangere spaarzame muziek met minimale drums, zware bas, dreigende synthesizer en Fender Rhodes en sfeervolle saxofoon. Helaas is het nooit tot een samenwerking met David Lynch gekomen maar het is duidelijk dat de Duitsers (ik typte per ongeluk bijna Duisters, hihi) inspiratie hebben gehaald van de soundtrack van Twin Peaks: Badalamenti-sferen zijn nooit ver weg. Dit is muziek voor ver na middernacht. Ooit had ik de ultieme luisterervaring met deze plaat, ook ver na middernacht. Ik woonde aan de rand van het centrum van Den Haag op de 8e verdieping. Het was al een paar dagen bloedheet en door de temperatuur in huis viel er niet te slapen. Met deze CD op de achtergrond keek ik uit over de stad, terwijl een apocalyptisch onweer steeds dichterbij kwam. Bliksemschichten boven de stad tijdens het eerste nummer, op de helft van de plaat glansden de straten van het water en rende kletsnat uitgaanspubliek door muren van water, en bij afsluiter Dead End Angels spoten de putdeksels omhoog. Altijd als ik deze plaat draai, zie ik deze beelden nog voor me.