Machine Head - Unatøned (2025)

Ik weet niet zo goed wat ik van het eerste nummer moet vinden. Het begint wel leuk met een soort Djent/metalcore achtige riff. Vervolgens gaat de beuk er wel lekker in en batert het lekker weg. Heb het nummer nu een keer of 5 gehoord vandaag en per luisterbeurt ga ik het wel een lekkerder nummer vinden. De plaat duurt ook maar 41 minuten. Dat vind ik vaak wel een pluspunt. Ik ben erg benieuwd naar de rest van de plaat.

Machine Head timmert weer aardig aan de weg na de diepe crisis. Ze hadden de festivals afgezworen maar ze trekken met hun show inmiddels zomer na zomer langs ieder festival die maar in het Europese schema past echter lijkt de rek er wel een beetje uit. Om binnen 3 jaar weer een opvolger te presenteren na het degelijke zonder echte hoogvliegers Of Kingdoms and Crowns vind ik nogal een uitdaging. Wie weet zit er nog iets verrassends in het vat maar dat leidde de vorige keer ( Catharsis) tot een diepe crisis.

Wat is dat toch met die steepjes door de "o". Dat belooft alvast weinig goeds.

Mijn suggestie: Robb Flynn heeft plannen te emigreren naar Denemarken en past zijn taalcursus in de praktijk toe.

Røb Flÿnn dus

Ik hoop het voor ze, maar mijn hemel, dan moeten ze wel met goed materiaal op de proppen komen! Op basis van "Bønescraper" is het alvast een verloren exercitie. Na een minuut afgezet. Verschrikkelijk! Er is een reden waarom ik het toentertijd heb opgegeven met deze band. Ik weet weer precies waarom, maar dan nog verbaasd het me dat ze het voor elkaar krijgen oprecht met zulk vervelend en vooral glad materiaal op de proppen te komen.
Wie dit goed vind en wilt meezingen op het kinderachtige refrein, ga gerust je gang. Het gaat toch niet gebeuren, gezien ze met dit soort ongein hun eigen graf aan het graven zijn. Blijkbaar hebben ze niets geleerd na albums als Catharsis (die ik niet eens ken en wat ik graag zo wil houden).

Ach, Bønescraper is niet het beste nummer uit het oeuvre van Flynn en Co. Maar slecht vind ik het allerminst. Het is een lekker kort beukertje wat het zeker live lekker zal doen.

Rob Flynn is een kleuter met een veel te groot hoofd.
Het is weer op het zeurderige af, op pompeuze gladgepolijste hap-slik-weg metal.
Alleen de songtitels beloven al weinig goeds en voorspellen een soort infantiele bevlogenheid die dit heerschap al jaren tentoon spreid.
Net als met Megadeth trekt deze 'band' nog steeds volle zalen dus we zijn er nog niet van af.

De vrijgegeven nummers kan ik met één woord beschrijven: Børing......

Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst, zoveel is wel duidelijk. Het is wel op basis van dat verleden dat ik toch even de moeite doe om een nieuwe release van Flynn en Co. te checken. Tegen beter weten in.....

Dat heb ik nou ook altijd. Het is Robb Flynn dus wil ik wel luisteren naar wat hij te zeggen en te speulen heeft. Maar wat we nu horen past bij wat we op de laatste albums van Machine Head hebben gehoord: een partij vreselijk gezapige meuk. Zelfs de nummers van Roxy Dekker zijn nog avontuurlijker.

Machine Head is natuurlijk een band die uitblinkt in Wisselvalligheid. Ik vind dat ze echt meesterwerkjes hebben gemaakt (Burn My Eyes, the Blackening). Ze hebben gewoon goede platen gemaakt (oa. Through the ashes, The more things Change) helaas bestaat hun oevre ook voor een groot deel uit (middel)matige platen met Chatharsis als dieptepunt. Ik ben bang dat deze opvolger van het sterke 'Øf Kingdøm and Crøwn' het helaas niet gaat worden voor me. Het is allemaal erg gezapig, of geforceerd ruig. Ik heb echt geen idee waar MH met deze plaat heen wil. Bonescraper vind ik nog wel leuk, en maakte me wel nieuwsgierig. Verder vind ik de plaat vol staan met nummers die krampachtig overkomen. Waarom gaat MH niet gewoon doen wat ze op 'Through the Ashes' en 'The Blackening' zo goed deden, een post-thrash sound met sterke riff geörrienteerde songs. Nu hoor ik een band die zoekend is naar een sound maar zelf ook niet weet waar ze naar zoeken.

Best een lekker album, kort en krachtig. Het fel openende Atomic Revelations en het loodzware afsluitende Scorn zijn wat mij betreft de beste tracks. Er wordt teveel overgeschakeld naar melodieuze zang in de refreintjes en veel tracks doen denken aan eerder (en vooral beter) werk van de band, maar afgezien daarvan kan ik er wel wat mee. Uiteindelijk klinkt het album vooral als een betere versie van Catharsis.