Black Devil - Disco Club (1978)
mijn stem
50 stemmen
0
geplaatst: 25 mei 2013, 00:45 uur
Ik kende "H" Friend al een tijdje, maar de rest blijkt (bijna) net zo tof te zijn 
0
geplaatst: 11 december 2013, 10:11 uur
Psychedelische electronische disco. Heel vet en spaced out. Staat op mijn longlist maar er worden astronomische bedragen voor gevraagd. Beneden de 150€ wordt deze niet aangeboden.
0
geplaatst: 26 april 2016, 13:30 uur
Dit klinkt als een mix van wat Giorgio Moroder deed (1976-1979 met en zonder Donna Summer) en de Sparks productie van Noël's - Is There More To Life Than Dancing (1979). Een vroege incarnatie van House hoor ik er ook in.
0
geplaatst: 28 april 2017, 15:00 uur
Lekkere vette (electro) disco plaat, die maar door blijft gaan. We Never Fly Away Again beste track wat mij betreft.
0
geplaatst: 13 december 2017, 13:13 uur
Op dit album was de naam nog Black Devil. Op latere platen werd het Black Devil Disco Club. Zie ook deze uitgave: Black Devil - Disco Club (Vinyl, LP, Album) at Discogs
0
geplaatst: 20 januari 2018, 01:02 uur
Die namen werden door elkaar heen gebruikt, ontstond onduidelijkheid over net als het verschijnen van de hele plaat eigenlijk. Inmiddels heruitgebracht dus.
Toch wel uniek dit, al kan het dan nog zoveel lijken op from here to eternity. Heb net zo lief deze door ratelende psych disco. De vocalen zijn ook heel effectief hoe simpel ook, draagt allemaal bij aan het eigenzinnige sfeertje.
Ik zeg tudu tududutudu 4,5 ballen
Toch wel uniek dit, al kan het dan nog zoveel lijken op from here to eternity. Heb net zo lief deze door ratelende psych disco. De vocalen zijn ook heel effectief hoe simpel ook, draagt allemaal bij aan het eigenzinnige sfeertje.
Ik zeg tudu tududutudu 4,5 ballen
1
geplaatst: 11 juli 2020, 21:43 uur
Leuke,originele elektronische disco uit Frankrijk,zeker voor 1978,die best wel eens behoorlijk invloedrijk zou kunnen zijn geweest.Als Disco Club twintig jaar jonger zou zijn geweest had ik het ook gelooft.En acts uit die tijd,zoals bijvoorbeeld Etienne de Crécy of Alex Gopher hebben hier vast veel naar geluisterd.
Ben de laatste tijd niet meer zo met Dance bezig maar met een plaat als deze begint toch weer een beetje te Kriebelen.Verdient zeker de aanduiding genre klassieker,zeker als je op nummers als "H" Friend en One to Choose afgaat.
Fijn album,dat de komende tijd nog weleens van pas zou kunnen komen.
Ben de laatste tijd niet meer zo met Dance bezig maar met een plaat als deze begint toch weer een beetje te Kriebelen.Verdient zeker de aanduiding genre klassieker,zeker als je op nummers als "H" Friend en One to Choose afgaat.
Fijn album,dat de komende tijd nog weleens van pas zou kunnen komen.
3
geplaatst: 27 augustus 2020, 12:25 uur
Nadat Arrie een nummer van dit album in de spotlight zette tijdens zijn top 100 en vervolgens Koenr een tipje van de sluier oplichtte door een nummertje van deze plaat tijdens een Beatsense sessie te draaien, besloot jordidj1 dit 1-2-3tje volledig te maken door mij het gehele album te tippen voor de super-tiptopper. De naam intrigeert gelijk al: Black Devil - Disco Club, of Black Devil Disco Club - Black Devil Disco Club volgens spotify. Persoonlijk prefereer ik de MusicMeter spelwijze, de zoekfunctie van mijn Sonos besturingssysteem raakt altijd van streek bij het opspeuren van self-titled albums. Helaas is, ondanks onze inspanningen, MusicMeter nog steeds niet leidend in de muziekscene, dus we moeten het er maar mee doen en het kost mij 2-3 klikjes extra.
Volgens de RYM genre-goden is dit Space Disco. Black Devil prijkt zelfs op eenzame hoogte in de genre charts, maar de concurrentie bestaat dan uit ook uit albums met dit soort hoezen. Seventies Space Disco is een genre wat onbewust, of juist heel bewust, wat in de vergetelheid is geraakt. Toch heb je altijd weer van die snotneuzen (lees jeugdige fanatiekelingen) die door papa’s platenkast neuzen, tegenwoordig in zijn geheel gedigitaliseerd en vereeuwigd op het internet, en daardoor de pareltjes weer boven laten drijven.
Het eerste wat mij opvalt is dat de muziek op dit album een behoorlijke frisse indruk maakt. Deels zal dit komen doordat we anno 2020 een bescheiden disco revival doormaken, aan de hand van artiesten als Roísin Murphy, Jessie Ware en Dua Lipa. Als het album in het jaar van schrijven zijn entree had gemaakt, dan had hij prachtig in het rijtje gepast.
Er is echter wat meer gaande op dit album. De percussie is verspreid over het album het levendige middelpunt, terwijl schichtige synthesizers samen met de overvloedige toepassing van stemvervormers het album een gelaagde en iets duistere ambiance geven. De stemmen worden vervormd naar een lage toonhoogte en alhoewel dit wat gimmicky zou kunnen overkomen, past het goed in de setting van het album en levert het een levendig contrast met de high-pitched vocale melodieën die regelmatig hun entree maken. Ik hoor daar toch ook wel wat spacey geluidseffecten zoals Tangerine Dream ze ook wel toe wilde passen in hun muziek.
De galopperende percussie op opener H Friend is uitermate aanstekelijk en een welkome toonzetter voor het album. Op dit nummer is de interessante dynamiek tussen laag-tonige brabbelzang en vocale melodieën zeer goed hoorbaar. We Never Fly Away Again is ook een heerlijke sneltrein van een nummer, met spiraliserende beats die menig dansvloer in vuur en vlam zou zetten. I Feel Love van Donna Summer, maar dan nog een versnelling hoger. Afsluiter No Regrets is de terechte funky climax van het album met wederom een hoofdrol voor die meeslepende en verslavende percussie.
Een discoparty in een wolk van sterrenstof, terwijl vampiers in astronautenpakken je toezingen. Klinkt wel vermakelijk toch? Dat dacht ik.
Volgens de RYM genre-goden is dit Space Disco. Black Devil prijkt zelfs op eenzame hoogte in de genre charts, maar de concurrentie bestaat dan uit ook uit albums met dit soort hoezen. Seventies Space Disco is een genre wat onbewust, of juist heel bewust, wat in de vergetelheid is geraakt. Toch heb je altijd weer van die snotneuzen (lees jeugdige fanatiekelingen) die door papa’s platenkast neuzen, tegenwoordig in zijn geheel gedigitaliseerd en vereeuwigd op het internet, en daardoor de pareltjes weer boven laten drijven.
Het eerste wat mij opvalt is dat de muziek op dit album een behoorlijke frisse indruk maakt. Deels zal dit komen doordat we anno 2020 een bescheiden disco revival doormaken, aan de hand van artiesten als Roísin Murphy, Jessie Ware en Dua Lipa. Als het album in het jaar van schrijven zijn entree had gemaakt, dan had hij prachtig in het rijtje gepast.
Er is echter wat meer gaande op dit album. De percussie is verspreid over het album het levendige middelpunt, terwijl schichtige synthesizers samen met de overvloedige toepassing van stemvervormers het album een gelaagde en iets duistere ambiance geven. De stemmen worden vervormd naar een lage toonhoogte en alhoewel dit wat gimmicky zou kunnen overkomen, past het goed in de setting van het album en levert het een levendig contrast met de high-pitched vocale melodieën die regelmatig hun entree maken. Ik hoor daar toch ook wel wat spacey geluidseffecten zoals Tangerine Dream ze ook wel toe wilde passen in hun muziek.
De galopperende percussie op opener H Friend is uitermate aanstekelijk en een welkome toonzetter voor het album. Op dit nummer is de interessante dynamiek tussen laag-tonige brabbelzang en vocale melodieën zeer goed hoorbaar. We Never Fly Away Again is ook een heerlijke sneltrein van een nummer, met spiraliserende beats die menig dansvloer in vuur en vlam zou zetten. I Feel Love van Donna Summer, maar dan nog een versnelling hoger. Afsluiter No Regrets is de terechte funky climax van het album met wederom een hoofdrol voor die meeslepende en verslavende percussie.
Een discoparty in een wolk van sterrenstof, terwijl vampiers in astronautenpakken je toezingen. Klinkt wel vermakelijk toch? Dat dacht ik.
* denotes required fields.
* denotes required fields.