Ghost - Skeletá (2025)

Prima album weer geworden. Een stuk of vijf nummers die mijn huidige en toekomstige playlists zullen blijven stalken, en de rest is prima genietbaar als ik de hele plaat nog eens wil opzetten. Geen verrassingen meer, het nieuwe is er wat mij betreft wel af, maar met deze degelijke en constante lijn zal Ghost altijd genietbaar blijven. De sterkere tracks zijn wat mij betreft 'Umbra', 'Marks of the Evil One', 'Lachryma' en 'Satanized'.

De subtitel van dit album had kunnen zijn: 'Arrow Classic Rock Greatest Hits'. Het klinkt wederom best lekker allemaal, hoewel erg glad en gelikt, maar er wordt ditmaal wel heel veel leentjebuur gespeeld bij artiesten uit het verleden. Zo hoor ik bijvoorbeeld Journey, ABBA en Def Leppard langskomen, om er maar een paar te noemen. Het vertaalt zich naar een aantal aanstekelijke tracks, maar er zitten ook een paar zeperds bij, met name het dweperige Guiding Lights en de wel erg matte afsluiter Excelsis. Niet één van de betere worpen van meneer Forge, al met al.

Ik zat ook al een tijd te denken wat ik zou opschrijven over deze Ghost. Het sluit deels aan op het commentaar van mijn voorganger.
Als je van de hardrock uit de jaren '80 houdt, klinkt dit wel nostalgisch lekker. Het heeft bijzonder catchy riffs en melodieën. Super commerciële productie. En de 2 genoemde skippers wat mij betreft. Maar het klinkt al met al wel lekker.
Het occulte is er wel af, het heeft wat gimmicks gekregen met een hoog meezinggehalte.
Ik kan me zo voorstellen dat als ze deze lijn doortrekken, ze een goede kans maken het ESF te gaan winnen. Het is immers een Zweedse band .

Zelden zo'n laaiende recensie gezien van de Volkskrant over een concert van een voor mij onbekende band.

Toch maar even luisteren dan, helaas na de eerste nummers moet ik me bij de twee hierboven staande posts aansluiten. Weinig origineel en begrijpelijk dat dit op 1 binnenkomt in de Bllboard over de plas. Die zijn sowieso nogal in de war de laatste tijd, maar dat terzijde.

Mij iets te gelikt, maar wie weet komt het later in dit album wel goed, zo is het oordeel ook wel heel goedkoop

Concert was idd fantastisch zeg! Ongelofelijke show gaven ze weg!

Heerlijk album, wat consistenter dan de vorige wat mij betreft. Hoewel alles eigenlijk "oorwurmwaardig" is, verdient het soleerwerk van de (o.a. Opeth) gitaristen op het einde van De Profundis Borealis en Marks of the Evil One een extra pluim !

Geeft me juist weer een beetje hoop, bijzonder, Ghost op 1 in het land van de Grrrristen-Nationalisten.

Guiding lights dweperig?
Wow...nou ja, smaken verschillen

Aantal jaren terug heb ik mij eens gewaagd aan Ghost maar vond er helemaal niets aan.....een band die het ook van ghostplay moet hebben begint bij mij zowiezo al op achterstand.............en nu las ik dat dit album Skeleta op 1 heeft gestaan in de Bilboard100?... Tja dan moest er wat mee zijn toch?
Nou inderdaad, wat slecht is dit zeg.... tenminste voor mijn oortjes dan want deze Band (lees Tobias Forge) is al jaren populair in de muziekminnende wereld. En ik snap dat ook wel, het is allemaal zeer gelikt, zo glad als een aal tegen het kitscherige aan. Weinig tot niks te maken met metal wat nog wel eens wordt beweerd maar het is gewoon poprock. En de rockscene ligt al jaren op zn gat dus we moeten blij zijn dat er nog iets is wat hele drommen mensen aanspreekt.
Maar niet voor mij dus, bovendien is het ook op productioneel vlak niet om naar huis te schrijven. Alle tracks zijn stuk voor stuk zo steriel gemaakt, zonder enige gelaagdheid dus ook geen diepgang in de composities. Dat maakt het na 4/5 nummers ook gewoon saai om naar te luisteren. Wat ook niet helpt is dat er naar mijn mening veel is geknutseld aan de zangstem in de studio ( autotune? ). Er zit helemaal geen emotie en beleving in. Nu ik dit opschrijf denk ik aan het doembeeld a.i. ?..............
In het verleden hebben ze ( Tobias ) eens Im A Marionette van Abba gecovered, luister naar die van Ghost en dan die van Abba dan snap je misschien wat ik bedoel, in productie en uitvoering is het origineel veel beter.
Dit gezegd hebbende is het natuurlijk ook een kwestie van smaak. Niet mijn smaak, not my cup of tea.

Nog steeds superieure muziek maar voor mij niet van het niveau van de vorige albums. Niet vanaf de eerste luisterbeurt overdonderd Samen met Rammstein de enige metal die ik actief opvolg en beluister. In tegenstelling tot Rammstein nog niet live gezien maar dat komt nog wel. Nu zou ik Ghost wel meer "hard rock"' dan "metal" noemen. Hun inspiratie komt vooral van de legendarische hardrock uit de jaren '70 en '80. Wat ik kan waarderen is dat hun muziek tenminste "muzikaal' is. Uitblinker is Guiding Lights, Ghost is een band die bijzonder sterke ballades brengt blijkt maar weer.
Ook Lachryma en Marks of the Evil One doen het goed bij mij. Een minder nummer vind ik dan weer Peacefield.

De invloed vanuit de jaren '70 en '80 was op voorgaande albums al duidelijk merkbaar, maar met hun laatste worp Skeletá kunnen we er zeker niet meer omheen dat hier sprake van is (op Impera eigenlijk ook al niet maar goed). Zelf ben ik groot fan van veel muziek uit die jaren, dus ik vind het allerminst erg, sterker nog, voor mij is dit tot dusver hun beste. Goed om te horen dat bijvoorbeeld een orgel een meer prominente plek weet te veroveren in de moderne rock/metal, specifiek in het nummer Umbra, het heeft wel iets weg van The Doors of Deep Purple. Ook het gitaarwerk op dat nummer is indrukwekkend. Er staat naar mijn idee geen slecht nummer op, en het vormt een samenhangend geheel. Een aantal mensen die ik ken die Ghost al een langere tijd afgeschreven hadden, zijn met dit album toch weer teruggekomen, al is het misschien maar voor even wie zal het zeggen. Nu is de mening van iemand anders geen reden voor mij om zelf een album sterk te vinden of dat de muziek dan ineens wel waarde heeft, maar het toont voor mij wel aan dat ze toch weer een publiek dat ze kwijtwaren weten terug te veroveren.

1. Skeletá
2. Impera
3. Prequelle
4. Meliora
5. Infestissumam
6. Opus Eponymous

Te bombastisch voor mij, dit leunt heel dicht aan bij symfonische stadionrock. Goed om live te zien en bij een enkel nummer kan ik wel goedkeurend knikken maar na een hele plaat ben ik toch een beetje murw.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit is zonder concurrentie mijn meest gedraaide album van 2025. Dat komt vooral omdat mijn dochters helemaal gek van dit album zijn en mij regelmatig vragen om de LP op te zetten. Maar ook ik kan de nieuwste worp van Tobias enorm waarderen. En live was de band eerder dit jaar ronduit indrukwekkend!

score: 86/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Ik was echt wel fan van Ghost. Op dynamo live gezien. Erg goed. Maar dit album vind echt niet best. Gladde songs, gare productie, slechte songs. Helaas

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #18 GHOST - SKELETA

Enkele jaren geleden luisterde ik voor het eerst actief naar Ghost, bij het verschijnen van ‘Impera’. Verschrikkelijk muziek vond ik dat toen. Hoe zelfs durfde men dit "metal" te noemen? Toen ik het erg leuke ‘Satanized’ op Studio Brussel hoorde passeren (of was het Willy?), zocht ik op welke band erachter zat en het bleek dus Ghost te zijn. ‘Satanized’ zette mij vervolgens aan om me te wagen aan ‘Skeleta’. Toen ik eenmaal de interne klik maakte dat ik niet naar metal zat te luisteren maar naar popmuziek vermomd als "metal" was Ghost ineens helemaal OK voor mij. De plaat steekt enorm goed in elkaar en Ik heb nu eenmaal een zwak voor alles wat een beetje new wavy klinkt. M'n favoriete guilty pleasure van 2025. Beste track : "Lachryma"

Ghost is geen extreme metal, maar qua aankleding, imago, muziek, teksten, merchendise een act die 100% binnen de heavy metal-cultuur past, niet anders dan Alice Cooper, King Diamond, Blue Öyster Cult etc. Skeleta kent meer AOR-invloeden dan vorige albums, de songs zijn pakkend en toegankelijk, zonder afbreuk te doen aan de creatieve klasse van Ghost. En helemaal heavy metal, al is dat wel in de zin van wat we rond 1980 als heavy metal bestempelden.