Ghost - Skeletá (2025)

Tobias weet het momentum sinds Meliora goed vast te houden. Ook Skeletá staat weer boordevol pakkende rocknummers in een popjasje. Voor dit album lijkt hij zich nog meer te laten inspireren door de jaren '80 rock van bands als Journey en Def Leppard.

Enkele hoogtepunten: Lachryma (die riff!!), Peacefield en Guiding Lights. Tobias heeft vaker laten horen geweldige meeslepende rockballade te kunnen maken en Guiding Lights is wederom een topper.

Skeletá is een heerlijke lichtvoetige afwisseling tussen het zwar(t)e werk dat hier merendeels draait.

De subtitel van dit album had kunnen zijn: 'Arrow Classic Rock Greatest Hits'. Het klinkt wederom best lekker allemaal, hoewel erg glad en gelikt, maar er wordt ditmaal wel heel veel leentjebuur gespeeld bij artiesten uit het verleden. Zo hoor ik bijvoorbeeld Journey, ABBA en Def Leppard langskomen, om er maar een paar te noemen. Het vertaalt zich naar een aantal aanstekelijke tracks, maar er zitten ook een paar zeperds bij, met name het dweperige Guiding Lights en de wel erg matte afsluiter Excelsis. Niet één van de betere worpen van meneer Forge, al met al.

Guiding lights dweperig?
Wow...nou ja, smaken verschillen

Aantal jaren terug heb ik mij eens gewaagd aan Ghost maar vond er helemaal niets aan.....een band die het ook van ghostplay moet hebben begint bij mij zowiezo al op achterstand.............en nu las ik dat dit album Skeleta op 1 heeft gestaan in de Bilboard100?... Tja dan moest er wat mee zijn toch?
Nou inderdaad, wat slecht is dit zeg.... tenminste voor mijn oortjes dan want deze Band (lees Tobias Forge) is al jaren populair in de muziekminnende wereld. En ik snap dat ook wel, het is allemaal zeer gelikt, zo glad als een aal tegen het kitscherige aan. Weinig tot niks te maken met metal wat nog wel eens wordt beweerd maar het is gewoon poprock. En de rockscene ligt al jaren op zn gat dus we moeten blij zijn dat er nog iets is wat hele drommen mensen aanspreekt.
Maar niet voor mij dus, bovendien is het ook op productioneel vlak niet om naar huis te schrijven. Alle tracks zijn stuk voor stuk zo steriel gemaakt, zonder enige gelaagdheid dus ook geen diepgang in de composities. Dat maakt het na 4/5 nummers ook gewoon saai om naar te luisteren. Wat ook niet helpt is dat er naar mijn mening veel is geknutseld aan de zangstem in de studio ( autotune? ). Er zit helemaal geen emotie en beleving in. Nu ik dit opschrijf denk ik aan het doembeeld a.i. ?..............
In het verleden hebben ze ( Tobias ) eens Im A Marionette van Abba gecovered, luister naar die van Ghost en dan die van Abba dan snap je misschien wat ik bedoel, in productie en uitvoering is het origineel veel beter.
Dit gezegd hebbende is het natuurlijk ook een kwestie van smaak. Niet mijn smaak, not my cup of tea.

De invloed vanuit de jaren '70 en '80 was op voorgaande albums al duidelijk merkbaar, maar met hun laatste worp Skeletá kunnen we er zeker niet meer omheen dat hier sprake van is (op Impera eigenlijk ook al niet maar goed). Zelf ben ik groot fan van veel muziek uit die jaren, dus ik vind het allerminst erg, sterker nog, voor mij is dit tot dusver hun beste. Goed om te horen dat bijvoorbeeld een orgel een meer prominente plek weet te veroveren in de moderne rock/metal, specifiek in het nummer Umbra, het heeft wel iets weg van The Doors of Deep Purple. Ook het gitaarwerk op dat nummer is indrukwekkend. Er staat naar mijn idee geen slecht nummer op, en het vormt een samenhangend geheel. Een aantal mensen die ik ken die Ghost al een langere tijd afgeschreven hadden, zijn met dit album toch weer teruggekomen, al is het misschien maar voor even wie zal het zeggen. Nu is de mening van iemand anders geen reden voor mij om zelf een album sterk te vinden of dat de muziek dan ineens wel waarde heeft, maar het toont voor mij wel aan dat ze toch weer een publiek dat ze kwijtwaren weten terug te veroveren.

1. Skeletá
2. Impera
3. Prequelle
4. Meliora
5. Infestissumam
6. Opus Eponymous

Ik was echt wel fan van Ghost. Op dynamo live gezien. Erg goed. Maar dit album vind echt niet best. Gladde songs, gare productie, slechte songs. Helaas

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #18 GHOST - SKELETA

Enkele jaren geleden luisterde ik voor het eerst actief naar Ghost, bij het verschijnen van ‘Impera’. Verschrikkelijk muziek vond ik dat toen. Hoe zelfs durfde men dit "metal" te noemen? Toen ik het erg leuke ‘Satanized’ op Studio Brussel hoorde passeren (of was het Willy?), zocht ik op welke band erachter zat en het bleek dus Ghost te zijn. ‘Satanized’ zette mij vervolgens aan om me te wagen aan ‘Skeleta’. Toen ik eenmaal de interne klik maakte dat ik niet naar metal zat te luisteren maar naar popmuziek vermomd als "metal" was Ghost ineens helemaal OK voor mij. De plaat steekt enorm goed in elkaar en Ik heb nu eenmaal een zwak voor alles wat een beetje new wavy klinkt. M'n favoriete guilty pleasure van 2025. Beste track : "Lachryma"