Brian Eno - Before and After Science (1977)

Ik zag dat ik dit album op 3.5* staan. Dat moet zekers een volle punt omhoog. Eno is een artiest die op eerste gehoor wat saai klinkt. Dat komt een beetje denk ik door de wat verveelde manier van zingen en de wat abstracte, impressionistische sfeer. De kracht van de plaat zit'm echter in de sublieme details.

Met name de B-kant vind ik helemaal geweldig. Deze plaatkant ademt een soort triestige, melancholisch sfeer uit die inderdaad doet denken aan Low van David Bowie. Een nummer als "By This River" gaat bij mij standaard op repeat. Het nummer heeft iets indrukwekkends, waar ik tegelijkertijd niet helemaal mijn vinger op kan leggen. Een soort stoïcijnse verslagenheid wellicht

En wederom een pareltje van Eno.
Interessante ontwikkeling maakte deze baas door zeg in de 70's.
Dat hij als artiest al heel snel waardering kreeg bij collega's uit de bizz, blijkt wel uit de hoeveelheid musici die ook hier weer zijn verschenen. Check de Engelse Wiki en je zal versteld staan.
Before And After Science is een vrij afwisselende plaat geworden.
Op de eerste helft horen we oa. wat tegendraadse funk ( opener No One Receiving) en je hoort gelijk Eno's invloed op de Talking Heads, waar hij zich een aantal.jaren later mee zou bemoeien.
Ook opvallend genoeg weer wat arty pop. Uiteraard wel op z'n Eno's en dat zit ook wel snor.
Hier en daar wordt je net even op het verkeerde been gezet en zijn de sounds en de balans weer erg okay.
Ook zijn stem vind ik steeds prettiger worden.
Met name in de ambient stukken - vanaf zeg maar Here He Comes - is dat bijzonder relaxed.
Je hoort duidelijk de overdubs in de coirzang ( Eno alleen dus) maar dat voelt prettig aan.
Zeker een voorkeur heb ik voor het kalmere latere gedeelte, omdat het simpelweg prachtig uitgewerkte stukken zijn en met de nodige lading.
Ik vind hem echt een meester in het maken van de juiste sfeer. Een perfecte intuitie betreft opbouw, sounds en wat er juist weggelaten moet worden.
Niet verwonderlijk dat hij al vlot in zijn loopbaan als producer voor anderen aan de slag ging.
Een album die ik absoluut aanbeveel als je gaat voor prachtige melodielijnen, fraaie rustieke sferen en transparantheid....zonder te verzanden in New Age Music overigens.
Neem daarbij wat experimentele Art-Rock/ Funk op de koop toe en je zit helemaal goed.

Tot nu toe is Eno als soloartiest mijn ontdekking van 2016. Echt een klik mee.
Zou nog zomaar naar een full score kunnen gaan.

Ter achtergrond: Kurt's Rejoinder is opgedragen aan Kurt Schwitters, de beroemde dadaist. De stem die je in het nummer op de achtergrond hoort brabbelen is Schwitters zelf, uit zijn bekendste werk "Ursonate".

Je kan hier een stukje horen:
Kurt Schwitters - Ursonate - YouTube

"Leuk weetje" Heel apart. Bedankt voor het delen.

Na nr. 6 wordt het meesterlijk. De rest is minder mijn ding

Inderdaad, de laatste 5 nummers zijn ook veel meer mijn ding. Echt prachtige songs!
Ben Eno aan het ontdekken. Als ik meer zo'n prachtige nummers van hem wil horen, welk album moet ik dan aanschaffen heren/dames Eno-kenners ?

HansVon: Another Green World van twee jaar eerder is wat mij betreft een aanrader.
Heel fraai album. Wat er voor zit is wat in het verlengde van Roxy Music, waar hij zoals bekend in speelde.
Ik zou ook My Life In The Bush Of Ghosts checken.
Eno met David Byrne.

Dank je bikkel. Hele goede tips ! Lees de reviews - oa die van jou - en lijken me beiden idd erg interessant.
Nu vind ik Byrne een prima gast en erg goed met de Talking Heads, maar moet niet persé zijn zenuwachtige invloed merken bij een ander zoals bij Eno. Maar wellicht dat ik me vergis bij My Life In The Bush Of Ghosts.

Ik heb nog veel te gaan, want zit heerlijk te graven in oude John Cale, Lou Reed en Brian Eno's werken .... heerlijk !

Cale en Eno hebben ook samen een plaat uitgebracht, Wrong Way Up. Verder is de samenwerking van Eno met Jon Hassell erg goed - maar wel heel anders dan dit album. Luister ook naar Eno en Harmonia: Tracks & Traces en After the Heat waar hij samenwerkt met Moebius en Roedelius. En je zou eens kunnen kijken of Diamond Head van Phil Manzanera wat voor je is, meer in het verlengde van Roxy Music, maar ook twee nummers met Eno op zang.

Check ook Fripp en Eno, maar dat zijn geen liedjes meer... De liedjes-Eno vind ik op zijn best op deze plaat, Another Green World, Taking Tiger Mountain en later met Cale op Wrong Way Up.

Nou, aardig wat keuzes HansVon.
Ben benieuwd naar je bevindingen.

Dank bikkel, Sater en catchup !

Ik zal jullie tips eens nalopen daar zal wel iets moois uitkomen

De enige artiest die op de A-kant nerveuze funk, snoeiharde rock en art-pop kan plaatsen, om vervolgens de B-kant te vullen met ambient songs.
En daarom is deze niet aan mij besteed.
Op zijn eerdere albums paste het plaatje in z'n geheel beter.