Volbeat - God of Angels Trust (2025)

Ik word heel erg blij van de eerste twee vrijgegeven nummers. Vooral By a Monster's Hand had zo op één van de eerste albums van de band kunnen staan. Lekkere hakkende riffs en Michael Poulsen die weer ouderwets goed klinkt. Laat de nieuwe plaat maar komen!

Het is alsof Volbeat naar mij geluisterd heeft na mijn betoog over hun vorige album. Want God Of Angels Trust is een dikke kwartier korter en iets gevarieerder. Daardoor is deze plaat een tikkie boeiender maar ook vooral beter dan Servant Of the Mind! Echte uitschieters staan er niet op maar echt zwakke broeders ook niet. Het is gewoon een degelijke stoere Volbeat album geworden en dat ondanks gitarist Rob Caggiano die de band verliet in 2023. Opvallend ook is dat er geen echte ballad op staat, daarmee kon Volbeat altijd wel scoren. Wel staan er 3 meer toegankelijke tracks op (Acid Rain, Time Will Heal en Lonely Fields).
Beste nummers voor mij zijn de lekkere harde beukers By A Monster's Hand en At The End Of The Sirens.

De wat meer stevige sound van het vorige album wordt hier (gelukkig) voortgezet, al blijft het songmateriaal helaas soms wel wat achter bij de goede bedoelingen. Lang niet alle tracks zijn de moeite waard en ook ditmaal zijn er een paar flauwe niemendalletjes, zoals Acid Rain en Time Will Heal. Die ook nog eens te lang doorzeuren. Maar goed, de rest van het album is best oké. Aan lekkere Metallica-achtige riffs in ieder geval geen gebrek.

Waar ik op de vorige twee albums van Volbeat het heilige vuur een beetje miste, is dat op deze plaat weer helemaal terug. Nummers als By A Monster's Hand, Demonic Depression, Better be Fueled Than Tamed en At The End Of The Sirens zijn weer vintage Volbeat, met hakkende op Metallica geïnspireerde riffs en Michael Poulsen die ouderwets bevlogen klinkt. En natuurlijk het redelijk geniaal getitelde In the Barn of the Goat Giving Birth to Satan’s Spawn in a Dying World of Doom. Met zo'n titel kan je ook een super cheesy nummer krijgen, maar niks van dat. gewoon een heerlijke hakkende Volbeat knaller.
Er is (uiteraard) niks nieuws onder de zon, maar oh wat klinkt het weer lekker. Het doet mij eens te meer realiseren hoeveel ik van deze band hou. Ook de wat toegankelijkere nummers Acid Rain en vooral Time Will Heel vind ik meer dan prima.
Ik ben dus zeer content met deze plaat. Vooralsnog staat hij op 4 sterren, maar dat zouden er nog zomaar 4,5 kunnen worden.

De beste van Volbeat sinds lang tijd, lekker compact album, eigenlijk alleen maar pakkende songs. At the End of the Sirens en ACid Rain zijn voorlopig even mn favo tracks

Dit is wel even wennen, zo weinig nummers op een album!
Maar gelukkig klinkt het allemaal prima op 2 uitzonderingen na:
Acid Rain en Better Be Fueled Than Tamed.
Deze nummers doen mij helemaal niks.

Gelukkig blijven er dan nog 8 goede nummers over! waarbij
de laatste 3 in mijn ogen het beste zijn.
De topper is "lonely fields" , wat een heerlijke powerballad (of hoe je
het ook maar wilt noemen) Vooral de piano tussendoor geeft een lekker
creepy sfeertje. Die kan zo in een Halloween film!