Mark Pritchard and Thom Yorke - Tall Tales (2025)

Erg benieuwd naar dit album.

Deze is al tof iig

https://www.youtube.com/watch?v=oKaei11LulE

Back in the game is een meesterwerk. Video en geluid is 1 perfect kunstwerk wat mij betreft.
De wereld is kapot en de muziek leeft op ♥️

Geweldig dit, heel erg Yorke's Radiohead. Maar dan met wat ongelooflijke lekker dissonanten.
Ik kijk er naar uit, als de nummers goed bij elkaar passen dan kan het fantastisch zijn.

Deze twee singels hebben iets wat ik bij the Smile dus blijkbaar heb gemist.

Net in Eye de film gezien, indrukwekkend, vervreemdend en surrealistisch; dit was als kunst-installatie-ervaring sowieso 4*, ik moet het album als muziekproduct nog een aantal keer beluisteren; maar zeker 3,5*

Dit muzikale koppel, gelegenheidsduo heeft elkaar wat te bieden, een veelzijdige creativiteit, emotionele zang van York tegen een fraai elektronisch decor. Aansprekende harmonieuze songs, dit lijkt me niet zomaar wat.

Ik ben voorzichtig onder de indruk na de eerste twee luisterbeurten. Soms is het me wat te veel vrijblijvend geknars, -bliep en -knisper. Met een dreutelende Yorke die vanuit een echomachine zijn standaard ijle klanken kweelt. Maar op andere momenten is het experiment echt best spannend en geslaagd, en zijn er ook heel fatsoenlijke liedjes te ontwaren. En het is toch weer net even anders als al z'n andere bandjes en hobbyprojecten. Hier wil ik nog wel een paar keer m'n tanden in zetten.

Vind het een heerlijke plaat geworden. Wat luchtiger en afwisselender dan we gewend zijn van Yorke. Ben positief verrast.

Mark Pritchard, bekend van AI, Reload en Global Communication, dat is lang geleden. Hij heeft met deze release in ieder geval de juiste vrienden om weer terug in de schijnwerpers te komen.

The white cliffs is een heerlijk hypnotiserend nummer.

Dit is echt een heel lekker plaatje, heel hypnotiserend inderdaad op bepaalde momenten. Er staan echt geweldige nummers op. White cliffs, Back In The Game en vooral The Spirit. Tjeez wat is dat een schitterend nummer zeg. Deze plaat bevalt mij een stuk beter dan die laatste worp van The Smile.

Het eerste nummer is zo keihard en dan komt daarna Ice Shelf... Daar kan ik echt niet naar luisteren. Weerhoudt me gelijk om de LP te kopen, dan moet ik snel opstaan en de naald optillen, te veel gedoe, haha. Maar goed dat had ik ook ooit met Bodysnatchers van Radiohead, dat werd later mijn favoriete nummer.

Een release met Thom Yorke en elektronica…dat is spekkie, toch?

Dit album komt met sommige nummers voor mij in de buurt van de samenwerking tussen Yorke en Mode Selector, al ligt het tempo hier een stukje lager.

Snel word ik in het album gezogen door een sterke openingstrack. De repetitieve beats en de ijle stem van Yorke dragen hieraan bij.

Wat ik een pluspunt vind is als artiesten ogenschijnlijk ongehinderd door prestatiedrang of commercie hun ding doen. Wat ik bedoel is dat dit album plezier uitstraalt.
Misschien komt het door de elektronische polka…bestaat het? Blijkbaar in de vorm van Happy Days.

Yorke en praat zang is nieuw voor mij… maar het is er allemaal. Het is een bonte mix van verschillende sferen en ideeën. Mark en Thom hebben zich flink uitgeleefd.

Persoonlijk vind ik niet alles even succesvol. White Cliffs vind ik wel een fantastisch nummer. Maar ik hoor bijvoorbeeld liever Beirut als ik aan polka denk. De meanderende synths en rode draad van mysterie vind ik wel erg fijn.

Als ik alle plussen en minnen bekijk, vind ik het geen coherent album opleveren maar meer een verzameling van zeer uiteenlopende experimentele impressies. Ze lopen voor mij iets te veel uiteen zodat het album als geheel mij niet kan raken zoals andere albums.

Het kan ook zijn dat het iets langer duurt voordat het muntje valt….de tijd zal het leren

Mr. Yorke kan al zo'n drie decennia weinig fout doen bij mij, en toch was mijn anticipatie voor dit album niet al te groot. De voorproefjes vond ik zeker niet vies smaken, maar deden mij ook niet watertanden naar een hemels gerecht. Bovendien was ik in de veronderstelling dat dit op de eerste plaat een Pritchard-project betrof waar Thom alleen zijn vocalen aan verleende, in plaats van de volwaardige samenwerking die het nu blijkt te zijn. Ik weet niet zo goed waar ik dat op baseerde, maar ik denk vooral dat na drie geniale Smile-platen binnen twee jaar tijd het mijn bevattingsvermogen te boven ging dat er nu alweer een volgende sterrenstelsel aan het Yorke-universum toegevoegd zou kunnen worden (dat zich ditmaal uitstrekt naar het door hem altijd zo bewonderde Warp-label, wat leuk voor die jongen toch).

Zoals ook eigenlijk wel te verwachten valt vallen de voorproefjes hier helemaal op hun plek en vind ik ze in deze albumcontext meteen ontelbare malen smakelijker. En krijg ik daarmee ook spijt dat ik de filmvertoning heb overgeslagen, want al sprak de esthetiek van die clipjes mij op z'n zachtst gezegd bepaald niet aan, kan ik me helemaal voorstellen dat ook die in het grotere geheel ervaren dienen te worden. Nou ja, hopelijk is 't ooit alsnog online te zien. Maar deze muziek roept van haarzelf ook al genoeg kleurrijke beelden op.

Hoewel vol herkenbare elementen, is dit toch weer een heel ander soort album dat Yorke eerder heeft gemaakt. Pritchards sounds zijn zowel abstracter als speelser dan wat Yorke doorgaans in z'n uppie of met Nigel fabriceert, alleen Tomorrow's Modern Boxes komt zo nu en dan in mijn gedachten, ook die is speels maar toch een stuk minder verfijnd. Het verrassendst van dit album is dat Thom z'n stem afwisselender dan ooit gebruik. Net als bij The Smile is die stem vaak op de eerste plaats een instrument, maar zo nu en dan - mooi gedoseerd en daarom juist zo effectief - zingt hij zich ouderwets je ziel in. Het album is een stuk langer dan Yorke-projecten doorgaans zijn, mijn enige kritiekpuntje is dat tussen de laatste paar nummers wat te lange stiltes zitten waardoor dat laatste stuk een beetje als een aanhangsel voelt, hoewel bepaald geen vervelend aanhangsel. Een perfect plaatje ambieert dit dan ook zeker niet te zijn, maar wat het zeker wél is is een fascinerende geluidenwereld om via je koptelefoon in te verdwijnen en eindeloos in te kunnen blijven verdwalen om steeds weer nieuwe ontdekkingen op te doen. Bah, wat een verwenneritus toch weer!

Dat titelnummer, hoe Lynchiaans wil je het hebben ArthurDZ?

Ik ga eens een tegendraadse mening poseren; don't shoot me....
Op de onvolprezen plaat Under the sun van Pritchard was Thom ook aanwezig,
en dat is een veel beter en gevarieerder album. Misschien door het minder aanwezige gehalte van Thom. Maar goed dat hij eens iets anders doet, zijn stem anders gebruikt en zo kan hij zichzelf misschien wat heruitvinden. Even duidelijk: Dit is echt een ok plaat, voor mij beter dan veel van Thom zijn ander werk maar het heeft nogal wat zwakke momenten. Vandaar de score.

Ik deel davevr's mening. Under The Sun was een stuk coherenter dan deze. Net als The Four Worlds waar Thom echter niets mee te maken had. Ik heb het gevoel dat deze plaat het meer moet hebben van losse nummers dan het geheel.

Wordt steeds mooier en kruipt langzaam onder de huid. Prachtige sfeertinten van Pritchard waar de stem van Yorke overheen dwarrelt. onderlangs glijdt en ongemerkt van kleur verschiet. Geslaagd experiment, zou ik zeggen.

Na enkele luisterbeurten toch helemaal verkocht aan deze samenwerking. De niet te ingewikkelde electronica van Pritchard zorgt voor een koude grondlaag waarboven Thom Yorke zijn al even onderkoelde vocalen op loslaat. Het creëert weer (de zang van Yorke en blieps en beats zijn ondertussen zowel gekend van solowerk als van dat "bekendere bandje") een wereldvreemde sfeer. Dit is voor mij de soundtrack voor een dystopische samenleving. Vandaag beluisterd in de auto en als je dan rond je kijkt en iedereen in zijn eigen cocon ziet rondrijden dan past deze muziek perfect. Vreemd genoeg vind ik deze muziek ondanks voorgaande uitleg verre van deprimerend maar eerder pijnlijk relevant.