Jacob Alon - In Limerence (2025)

Een beetje in lijn met Hoi123 hierboven.
Ik check vaak de rotatielijst, maar wanneer ik dan "folk" als tag zie staan loop ik bij voorbaat al verder. Als ik hier dan ook nog referenties als Sufjan Stevens, Jeff Buckley en vooral Nick Drake (bwargh) zie staan, dan zinkt me de moed helemaal in de schoenen. Maar om de één of andere reden (de Turin Brakes referentie?) heb ik dit toch eens opgezet.
Dit is normaalgesproken echt veel te lijzig en soft gepiel naar mijn smaak, maar op de één of andere manier raakt het me. Misschien ligt het aan het weer, mijn zonnige gemoedstoestand, het naderen van de zomervakantie, of misschien wel de kwaliteit van het gebodene met, inderdaad, wat leuke vondsten hier en daar. Ik weet het niet, maar dit is geweldig!!

Kwam heel bescheiden over. Ik was erg blij dit optreden van dichtbij meegemaakt te hebben.

https://scontent-ams4-1.xx.fbcdn.net/v/t39.30808-6/507403130_4154538458107756_3436216436711809828_n.jpg?_nc_cat=109&ccb=1-7&_nc_sid=833d8c&_nc_ohc=gxQT7ua7SgIQ7kNvwH8WHaQ&_nc_oc=Adl_V4YA738Bvy82i5vTRynGZCa3QK6PclK11tQfruQcbhyk6pZVoPzcgOkJaGEacv0UZAVMioGCbyvZ1ZFnc7J0&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent-ams4-1.xx&_nc_gid=J6Nrqnxvn1oZNKGrwWL5YQ&oh=00_AfNMY8bcWnY6SgVXvEeceTwpN8AkhtBZPhLk5wAQLeQaLQ&oe=685BA01E
https://scontent-ams4-1.xx.fbcdn.net/v/t39.30808-6/508014786_4154538378107764_7260916875481533862_n.jpg?_nc_cat=101&ccb=1-7&_nc_sid=833d8c&_nc_ohc=ZcDpyrWvN1YQ7kNvwFo_Gv4&_nc_oc=AdnBGuBvuIgRYCCzsalPXrpXUq5NGSIZlLpgZRaothVFYpQiEIL40CK7--aE8TT9sUbxC0mJY0oiexsslRHNX9yp&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent-ams4-1.xx&_nc_gid=HGsX0_3RzdvFbJWdfqDKiw&oh=00_AfOPaZW6yLJdbzXHrf0-0Hw4mnjoH_fWuhXgARUJrJ2ntA&oe=685BD32E

waar zijn jullie geweest? ziet er niet uit als Ekko

Best Kept Secret vorige week.

Ik zie bij ‘Mijn Updates’ een bericht over ene Jacob Alon staan en ik denk: ‘Foutje, ken ik niet, heb ik nooit iets bij gepost’ maar ik bleek dat toch een tijdje geleden gedaan te hebben. Fijn dat ik dat toen heb gedaan want nu zit ik al een paar dagen het album wat te beluisteren.

De afgelopen dagen meegedraaid met de monniken van de Sint-Sixtus Abdij te Westvleteren. Daar overheerste bezinning, stilte en meditatie. En dit album op mijn ‘oortjes’ werd de achtergrondmuziek. En dat werd één geheel in de temperaturen van zomerse warmte overdag en zwoelheid in de nacht.

Juist in die combinatie werd ik vooral bij het nummer Home Tapes teruggeworpen naar mijn kindertijd, gisterenochtend vroeg, 04:00.. Meedoen met de Nachtwake op de dag van de Zonnewende, het langste daglicht van het jaar.

Opstaan om 03.30 in het donker, wassen, wandelend door de Abdij in pure stilte, door de Abdijtuin waar de ochtendschemering nog niet gearriveerd is, gaan zitten op een kerkbank en de monniken heffen hun gregoriaans gezang aan in duisternis. En daarna een half uur volledige stilte, zittend, in het donker. En ik kom in meditatie en glij weg naar mijn jeugd. En ik bezin, reflecteer, zie en voel mijn ouders in het jonge gezin daar ergens in de beginjaren 70. Ik dwaal door mijn oude buurt maar de huizen en straten zijn leeg. En ik voel alleen maar geluk, warmte en kind zijn.

Plots hoor ik de knokkels van een vuist op hout twee tikken geven. De Abt geeft een signaal aan zijn Broeders om weer gregoriaans zingend de stilte te stoppen en na een tijdje loop ik weg van deze religieuze plek van steen weer de tuin in om de zon te zien opkomen. De langste dag is begonnen.. Het is tijd om naar de kortste dag te gaan. Een jaarlijks ritueel welke ik altijd bewust beleef. Ik ben meer een kind van deze Aarde dan een kind van een God.

En als ik daarna het nummer Home Tapes van dit album hoor ben ik weer terug in dat moment. Het geeft rust, het geeft waarde aan mijn kindertijd. En warme dankbaarheid naar mijn vader en mijn moeder.

En de aankomende tijd gaat dit album met zijn liederen mee de vrije dagen van de zomer in met mij en mijn vrouw. Andere verbindingen maken. Wat is dit een mooi album..

Oei, oei, oei, wat is dit goed zeg. De eerste luisterbeurt zonet gehad en compleet overdondert, weggeblazen, verknocht geraakt, noem het maar op. Een pareltje eerste klas in ieder geval, dat is zeker. Deze gaat nog wel wat draaibeurten van mij krijgen de komende tijd. Puur genieten.

Na een nummer of vijf gaat dit enorm tegenstaan. Compleet inwisselbare duizend-in-een-dozijn gitaarjochie die heel erg leentjebuur speelt bij Buckley, who cares? Ik snap deze hype totaal niet.

Dat hoeft ook niet natuurlijk. Natuurlijk, voor jou is het een ‘Compleet inwisselbare duizend-in-één-
dozijn gitaarjochie die heel erg leentjebuur speelt bij Buckley’ en voor mij is het een album wat al dagen op staat. Ik helemaal tot rust kom, geniet, beluister op de achtergrond terwijl ik een boek lees en veel sfeer voel en proef. En het raakt me.

Ik proef en beleef een sfeer bij dit album die deze warmere zomerdagen vult en ik ‘s avonds geniet van een goed glas met een sigaar terwijl ik luister. Gewoon echt ontspannen genieten. Mocht dat een ‘hype’ zijn, het zij zo.. I don’t care..

En jij zal vast ook ergens bepaalde muziek hebben waarvan je geniet, beleeft of gewoon ontspannen beluisterd. Mooi man. Gegund ook..

Staat ook op het affiche van het gratis Valkhof Festival. Live zeker de moeite waard, dus mocht je in de buurt zijn..

Goeie show op BKS. Maar op plaat toch wat minder enthousiast. Aan de instrument rijke Jeff Buckley doet me dit zeker niet denken. Wel qua stem en ingetogenheid aan Nick Drake.

Jemig, wat een talent... Eindelijk weer eens iemand die echt iets neerzet... Een componist met een strot waar je u tegen zegt. Volg al jarenlang de rotatielijst van Musicmeter en dan plots komt deze jongen voorbij. Hoe kleiner het lied hoe moeilijker om het te maken, zo schetste Robb Flynn van Machine Head bij de release van Ok Computer. En zo is het.

Alhoewel de temperaturen momenteel zeer zomers zijn en de Walcherse stranden hier nog volop bezet worden door de afkoeling zoekende toeristen begint voor mij de zomervakantie richting het einde te gaan. En ik heb die afgelopen periode van 6 weken vrijheid veel gebruikt om muziek te luisteren. Muziek die al jaren, voor mij, bij de zomer hoort. Maar ook ‘nieuw’ werk. En dit album van Jakob Alon is in mijn zomerse luisterlijst terecht gekomen.

Wat een heerlijk album. Relaxed, voor mij vernieuwend, altijd weer ergens nieuwe ‘geluidjes’ of sferen te herkennen. Ergens speelt Alon met zijn muziek door allerlei ontdekkingen erin te maken. Van kleine ‘hummetjes’ tot muziek die aan het einde plots wegzakt tot achtergrond stemmen die mysterieus spooky als ‘witte wuuven’ samen zingen. En dan zijn stem en gitaarspel als basis. Ik droom bij elk nummer weg in de zomerse sferen. En deze dagen vult het de warmte van de zon aan. Ik geniet.

Een ander album (wat hier niet te vinden is) is de soundtrack van Il Gattopardo. Die muziek ! Als je ooit in Toscane bent geweest, de landschappen aldaar hebt beleefd, genoten hebt van je streekgerechten of op Sicilië bent geweest, de Etna hebt zien roken, je de Siciliaanse warmte hebt beleefd, dan weet je wat ik voel als ik deze muziek hoor..

Maar dit album van deze Jakob Alon. 5 sterren. Geef ik niet vaak maar deze voel ik. En dadelijk als de herfst zich zachtjes weer aankondigt, het echt afkoelt en het daglicht langzaam afneemt gaat dit album wachten op de volgende zomer..

Mooi album. Is dit niet gewoon de mannelijke variant van Adrienne Lenker?

Het ongelofelijke is inderdaad gebeurd. Deze plaat, vol met alles waar ik een zware allergie voor heb (klagerij, gekweel, gezemel, zielepieterij, Buckley-geluid, kippenvelopwekkendesnaaraanrakingen, compleet overbodige/belachelijke filler op kant 2, had ik al geklaag gezegd?) wordt mijn plaat van het jaar. De kracht van muziek. Van ECHT goede liedjes. En ik denk toch ook het gevoel dat hij mij geeft dat dit eerlijk en oprecht is. Ik vind het geweldig en begrijp er nog steeds helemaal niets van. Maar Jakob, kerel, het is je gegund. Van harte met de douze points oet Eanske!

Pas een paar dagen geleden ontdekt maar wat is dit inderdaad een mooi en indrukwekkend album. Of hij op 1 komt op mijn jaarlijstje weet ik nog niet maar top5 denk ik zeker wel.

Dank voor de tip meneer

Echt lopen twijfelen de laatste weken tussen dit album van Jacob Alon en Lux van Rosalia (wat een klapper was en is dat) en ik heb aldaar zelfs gemeld dat het mijn nummer 1 zou zijn voor de eindejaarslijst van deze site. Maar vanochtend anders besloten.

Waarom ? Toen ik de afgelopen dagen hier weer eens naar luisterde kwamen er mooie herinneringen naar boven van het afgelopen jaar toen ik dit album aan het beluisteren was. Er zit ook zoveel gevoel en mysterie in dit album. En het raakte mij. Er zit iets in deze muziek wat mij aangaf dat er veel van Jacob Alon, als mens, persoon en beleving, inzit. Hij geeft zich ergens bloot en weet dat via de muziek en teksten naar buiten te brengen. Ik voel dat ergens.

Mooiste herinnering met deze muziek is ergens op een ietwat warme (maar bewolkte) morgen dat ik vanaf het treinstation van Arnhem naar het huis van mijn neef in Oosterbeek liep. Een mooie wandeling, heuvelachtig, van oude straten naar een bosachtige omgeving en ik liep daar helemaal alleen. En na een mooie avond met mijn neef (we organiseerden samen een bierseminar voor 8 vrienden die afgelopen november in Eijsden en Maastricht heeft plaatsgevonden) liep ik (met weer deze muziek) de volgende dag over hetzelfde pad weer terug op een zeer zonnige zondagochtend naar Arnhem. En ik was gewoon gelukkig..

Ja, het mooiste album voor mij over het hele jaar 2025 was deze.

Nu voor het eerst aan het beluisteren. Achter mijn bureau op de werkkamer, schrijfwerk te doen. Concentratie moeilijk te vatten. En de winterzon verblindt mijn zicht op het beeldscherm wat. Ik moet eigenlijk de vitrages wat verder dicht doen. Maar het is wel aangenaam. Die zon die mijn gezicht opwarmt. Dat diffuus zonlicht gebroken door de hoog hangende bewolking, dat zorgt voor contrast met de grillige kale takken van de massieve beuken. Even wegdrijven op de dromerige zachte klanken van dit mooie album. Mijmeren. Op de kortste dag van het jaar…

Een grotere muzikale tegenstelling is bijna niet mogelijk

Ik ben een behoorlijke folkie en ik werd bijna tureluurs van het turven van de namen Jeff Drake en Nick Buckley bij alle reacties hier: twee getroebleerde knakkers die ik ook heel hoog heb zitten. Maar niet zo hoog als de stem van Jacob. Edoch, vanwege de torenhoge ratings en juichende reacties hier had ik er dus veel zin in en ging er eens goed voor zitten.

...

Wat is dat tegenwoordig toch met al die populair( wordend)e artistjes? Is enig masculien stemgeluid tegenwoordig verboden en krijgen we alleen maar van die krachteloze, iel klinkende piepdozen die boven het maaiveld opduiken? Is het de inclusiviteitmuziekgestapo in dit krampachtig tijdsgewricht waar we tot vervelends toe mee lastig gevallen worden en moet alles met een LHBTIQ+ tag ook per se zo nichterig klinken? Hoezo? Alsof elke gay ook mee wil doen aan de Canal Parade.

Na vijf nummers word ik er behoorlijk flauw en impotent van en zet ik even 'Grace' op. Wat een verschil en wat een opluchting! Die man zoog je helemaal op in zijn wereld, zelfs na dik dertig jaar nog met verpletterende impact. Timbre, muziekstijl, productie, intensiteit: elke vergelijking met Jacoba gaat mank. Ja, ze maken allebei folky singer-songwritermuziek. Zo lust ik er nog wel een paar. Dit is veel introverter (indie) vergeleken met de extraverte stijl van Jeff.

Willen jullie bij gebrek aan beter soms te graag weer zo nodig iemand omarmen als de nieuwe folkheld?
De productie is me ook veel te gelikt. Het dromerige aspect is op zich nog wel aardig en ook de composities zitten gelukkig niet zo voorspelbaar in elkaar en meanderen fraai (het sterkste aspect van de plaat), maar man man man, of beter: non-binair, non-binair, non-binair, wat is het allemaal mierzoet en gladgetrokken braafheid. Het is dat de composities nog wat uitdaging vergen, anders was dit de Radio 538 van de folk.

Met een andere producer en een andere zanger had dit best een sterk (indie)folkalbum kunnen worden.
En dat hij is geïnspireerd door Nick Drake, wil nog niet zeggen dat zijn werk erop lijkt. Nouja, okay, muzikaal zijn er raakvlakken, maar zijn stem is volstrekt anders. Mocht Jacoba willen. Het is bijna beschamend om Nicks naam hier zo vaak te zien staan. Is het toeval dat ik uitgerekend 'Home Tapes' het fijnste stuk van de plaat vind?
(Grinnik, ik ben blijkbaar de enige )

Evenzogoed mooi (voor Alon) dat de muziek bij veel van jullie zoveel losmaakt, maar ik ga weer een straatje verder kijken, bij Bill Callahan ofzo. Een krappe drie sterren voor de dromerige composities, dus zó zuur ben ik toch ook weer niet, maar meer krijg ik er niet uitgeperst.

heerlijk (en eerlijk) mijn beste EvilDrSmith ! Zo ken ik je weer ! Ik begon je stukken al te missen nu de Progladder 2025 weer voorbij is. En dan nog met een 3 ⭐️⭐️⭐️ afkomen. Je begint te verzoeten. Er is hoop !

Ik waardeer je toevoegingen op dit forum meestal wel maar ik vind dit een nogal kortzichtig stukje. Wat nou als we artiesten gewoon muziek laten maken die ze zelf willen, zonder te doen alsof ze ons lastig vallen met hun muziek? Voor Jacob Alon zijn er nog duizenden artiesten zoals Tom MacDonald, Kanye West of je lokale bluesrockbandje waar je naar kan luisteren als je muziek wil voor echte mannelijke, stoere en bovendien hetero mannen zoals jij. Je kiest er zelf voor om naar een artiest te luisteren bij wie hun queerheid een iets (en dan ook maar iets) grotere rol speelt in hun muziek, en vervolgens jammer jij meer over Alons genderidentiteit dan Alon zelf op het hele album. Extra ironisch omdat zo ongeveer niemand van de liefhebbers hier Alons genderidentiteit benoemt wanneer het gaat over de muziek - integendeel, er wordt consistent het woord "hij" gebruikt wanneer men het over Alon heeft. De adoratie hier lijkt me dus eerder ondanks dan vanwege hun genderidentiteit.

Verder overigens genoeg succesvollere muziek van niet-heteroseksuele artiesten van het afgelopen jaar die helemaal niet om hun seksuele identiteit draait (Geese met trans bassist, Tyler the Creator, Ethel Cain, Natalia Lafourcade, Sudan Archives) - je perceptie dat iedere gay "nichterige" muziek maakt is een klassiek gevalletje survivorship bias.

Gegroet, een gay die graag naar de Canal Parade gaat. Klink dan weer niet zo nichterig, daar moet ik misschien nog even aan oefenen.

Als blanke heteroman van 48 moet ik natuurijk, terecht, helemaal mijn mond houden, maar onze gayzoon vindt dat jullie allebei een punt hebben . Hij vindt het trouwens maar een aansteller deze Alon. Waarvan akte...

Vrimd, dit allemoal. Ik had Jacob Alon aangeslingerd via Tidal - zonder enig achtergrondinfo - omdat menigeen hier lovend was; maar ik had de posts niet echt gelezen.

In eerste instantie, na een aantal songs vond ik dit wel goed, breekbaar, gevoelig, maar na zo'n 6-7 songs ging het me gewoon vervelen. Ok, het was pas de eerste beluistering - misschien nog eens op een avondmoment. Ik ben niet zo'n voorstander van de biografie/achtergrond/geaardheid van een artiest op zijn werk leggen; dat werk moet voor zichzelf spreken. Als een artiest met een die drei dingen worstelt, is dat een ander iets, voer voor een thema zeg maar.

Bovendien wat moet je dan als een artiest van partnergeslacht wisselt - van vrouw naar man, zoals bij Goldfrapp - stelt dat dan de voorgaande albums meteen in een ander daglicht?

Afijn, ik zal Jakob Alon nog wel eens draaien, mijn eerste indruk was dat ik het schmierderig vond - maar goed ik ben ook liefhebber van Nick Drake - doe mij in het breekbare genre dan maar Sumie of Hope Sandoval

Voor de liefhebbers van breekbare Mooie Liedjes; Gina Eté. Met name het liedje The Bet.... Fijne avond allemaal!!

Het is zeker geen kortzichtig stukje, integendeel, het is jouw reactie die wat kortzichtig is, want je focust je maar op een klein deel van mijn tekst: de genderidentiteit. Dat is helemaal niet het punt wat ik maak. Ik trek dit juist enorm breed. Metaview. Let maar eens op wat voor type zangers/zangstijlen populair zijn. In de Top 40, in de alternative popscene. Geen donkerbruine stem of sonoor bronstig geluid te vinden. De Tom Joneses, Leonard Cohens, Tom Waits', Barry Whites en Mark Lanegans van weleer krijgen de laatste paar decennia maar verdomd weinig populaire navolgers. Terwijl ze er natuurlijk wel zijn, maar ze krijgen geen poot aan de grond in de (alternatieve) hitlijsten. Het zijn voornamelijk zangeressen, falsettozangers, of rappers die hypes en trends bepalen. Een nieuwe bas of bariton heeft het in de populaire popcultuur (geen pleonasme) over het algemeen, en in commerciële zin in het bijzonder, zwaar.
Natuurlijk zullen er uitzonderingen zijn, ik heb er ook geen studie van gemaakt, maar ik zie overduidelijk een opvallend verschil met "vroegâh". Populaire laag zingende stemmen moeten we nu eerder zoeken bij vrouwen (zoals Lorde en soms Billie (Eilish, niet Holiday)).

De discussie trekt wel scheef als je met hiphop en bluesrock komt, maar misschien had ik dat erbij moeten vermelden dat ik op "reguliere" popmuziek doel, niet niches als hiphop, metal, punk of jazz.
Toch een terzijde: die Tom MacDonald kende ik niet, maar heeft ook een behoorlijk dun flutstemmetje welke mooi aansluit op zijn verschrikkelijke kutmuziek. En leg de stem van Kanye West maar eens naast een populaire, veel lager en zwaarder klinkende rapper uit de 80s/90s. Zijn narcistische, megalomane stoeremannenbullshit verbloemt niet dat Kanye maar een vlakke, lichte stem heeft en qua masculien stemgeluid volledig wordt weggeblazen door een Chuck D, DMX, Ice Cube of Ice-T.
Oost West, Ice Best.

Ik kwam er pas halverwege het luisteren achter dat Alon een LHBTIQ+ connectie heeft, dus dat gegeven had ik nog ingevoegd. Dat was een constatering en daar heb in mijn verdere gejeremieer twee zinnen aan gewijd. De rest van mijn verhaal is in een breder perspectief geplaatst, althans, dat was de opzet. De seksuele identiteit en/of geaardheid van een artiest zal me werkelijk aan mijn reet roesten. Het gaat om het resultaat. En dat is bij Alon behoorlijk nichterig. Dat ik op een gegeven moment erachter kwam dat hij zich als non-binair profileert is verder volstrekt irrelevant. Hooguit kan je aanmerken dat ook hij dus niet het tegendeel bewijst en de 'survivorship bias'-ogen rechtvaardigt (interessante term, dank, maar het slaat de plank in mijn verhaal mis). Heb je voorbeelden van niet-heteroseksuele, mannelijke zangers die níét nichterig klinken én behoorlijk populair zijn? Ik verneem het graag. En nee, Geese en Tyler zijn dan geen goede voorbeelden. Integendeel. Want, let wel: het statement dat er tegenwoordig geen masculien stemgeluid meer te horen is in de bovenste laag van commercieel en/of artistiek succes.

Evenzogoed en natuurlijk veel plezier alvast weer op de Canal Parade! Deze hetero blijft dan mooi thuis.
Dat klinkt ook best stereotiep hetero-verantwoord, maar ik blijf ook thuis tijdens carnaval, de F1, voetbalwedstrijden, vissen, kroegavonden en de kermis.

Sorry, maar als je begint over de nichterigheid van een artiest roest de seksualiteit je duidelijk niet aan je reet. Als je alleen geen probleem hebt met niet-hetero’s die zich hetero uitdrukken, heb je een probleem met niet-hetero’s.

Onduidelijk overigens waarom Geese en Tyler niet tellen als ze stukken bekender zijn dan Jacob Alon (12 miljoen en 3 miljard Spotifyplays op hun meest bekende nummers respectievelijk, in vergelijking met Alons 4 miljoen). Is geen pop nee, maar dat is Jacob Alon ook niet, en Tom Waits ook niet. Maar goed, hier een lijstje van nummers die momenteel in de bovenste 20 van de top-40 staan met bas/baritonzangers, geen falsetto of nichterigheid te bekennen:

- David Guetta feat. Teddy Swims - Gone Gone Gone
- flemming, Metejoor - Niet Nodig
- Afrojack feat. Aloe Blacc - In My World
- Kensington - Stay
- Myles Smith - Stay (If You Wanna Dance)
- Alex Warren - Eternity
- Son Mieux - Morning

Ongeveer een derde van de twintig momenteel meest populaire nummers in Nederland dus. De andere nummers komen ofwel van vrouwen, ofwel van hetero mannen, maar met een hele enge falsetto, dus die tellen niet mee. Kan jij me nu vervolgens een voorbeeld aanwijzen van hoe je ondanks het gebrek aan nichterige nichten in de hitlijsten alsnog door de inclusiviteitmuziekgestapo wordt lastig gevallen met hun aanwezigheid?

Overigens, in de hoogtijdagen van de mannen met lage stemmen vroegah, was dat zo rond dezelfde tijd als de Bee Gees, Sylvester en de Village People, of eerder/later?

edit: ik zie dat ik je vraag een beetje fout geïnterpreteerd heb: je bent op zoek naar homoseksuele, maar niet nichterige populaire mannelijke popartiesten. Ik zou de vraag willen omkeren: welke wél homoseksuele, nichterige popartiesten zie je momenteel de poplijsten domineren? Jacob Alon zeer zeker niet in ieder geval.

Mozeskriebel, ik noem artiesten als Tom Jones, Leonard Cohen, Tom Waits, Barry White en Mark Lanegan en jij komt met dit rijtje platte geautotunede kutmuziek met louter zangers die allemaal minstens een octaaf hoger zingen? Ook als ik de ranzige kutmuziek weg filter en de tonale drek uit mijn oren peuter houd ik geen enkele bas over. En heb je die flemming, Metejoor wel geluisterd?
En Kensington, Son Mieux... kom op, zeg. Zo direct kom je nog met Coldplay aan.
Hahaha, ik snap steeds beter waarom je mij niet begrijpt.

Heel attent en aardig om met deze opgezochte voorbeelden jouw punt/verdediging (?) duidelijk te maken, maar mijn mening/statement wordt hierdoor alleen maar versterkt.

Hier zit de kern van jouw probleem over mijn verhaal. Jij vat het seksueel op. Ik niet. Jij staart je blind op het woordje 'nichterig', terwijl ik dat ook anders hád kunnen formuleren.

Nogmaals: prima hoor, ieder zijn smaak, nichterig klinkend of niet. Het is in die zin GEEN waardeoordeel, maar een constatering. Een constatering dat er geen donkere, rokerige, broeierig brommende en van testosteron gevulde krachtige mannenstem meer te vinden zijn in de (alternative) charts. Alleen maar nichterige stemmen. Of verwijfde. Of zeikerige. Of zeurende. Of jankerige. Of iele. Of op zijn best plat geproduceerde, dicht geslibde, zeikerig dunne baritonstemmetjes. Tel uit je verlies.

Heel simpel: een masculiene zang is in geen velden of wegen te bekennen. En die gozer van Geese kan alles, behalve überhaupt zingen (al kan dat ook zijn charme hebben).

Klopt allemaal, samen met Boney M., Elvis, Barry White, Rod Stewart, Isaac Hayes. Begrijp je het al? Toen kon het samen, helemaal prima, nu is die falsettozang, kopstem, androgyne stem behoorlijk overheersend geworden. Over die tijd gesproken: Divine klinkt mannelijker en stoerder dan dat hele rijtje bij elkaar wat je plaatste.


*EDIT: Daarbij wordt er in hiphop niet gezongen, maar (overwegend) gerapt en is bluesrock commercieel gezien ook al dertig jaar dood, met uitzondering van Joe Bonamassa (die beter gitaar speelt dan dat hij zingt).

Zo, en nu ga ik eens lekker keihard een oud plaatje van Nick Cave opzetten. Dank voor de discussie!

Agriculture?
Ik lees nu pas je edit.
Ook hierbij nogmaals: de seksuele geaardheid interesseert me niet. Ik heb er vaak ook geen idee van. Boeit me niet. Serieus niet, want ik luister zelden tot nooit naar songteksten.
Ik wil meer krachtige, rauwe(re), laag (lager) zingende mannen in het commerciële topsegment, zoals "vroegâh" toen het veel evenwichtiger was verdeeld.
(Terwijl ik evenzogoed bijv. Anohni en Sigur Rós enorm waardeer, dus het is ook geen eenkennigheid mijnerzijds).

Prachtig album.....na Blood orange en Deftones het beste album van 2025!! Ik hoor inderdaad Buckley maar ook Nick Drake maar vooral een eigen smoel
..

Veel zal afhangen van (persoonlijke) context - sfeer, stemming etc. Nogmaals beluisterd, maar voor mij gaat dit geen klik geven: te eenvormig (sober qua begeleiding), te weinig variatie (tempo) en na zo'n 6-7 nummers breekt me dit op en wordt me het te veel quality time met glas rode wijn (cum boursin) kampvuurmuziek. Op de productie geen aanmerkingen: gitaar en slagwerk klinken zoals het moet klinken, strak en helder - maar op geen enkel moment word ik tegen de haren in gestreken en da's wel een vereiste om alert en attent te blijven om niet helemaal weg te zakken in de eigen belevingsbubble, hoe transparant die ook is.