Jacob Alon - In Limerence (2025)

Man oh man lang lang geleden dat ik zo heb uitgekeken naar een nieuwe release. Al 4 nummers vrijgegeven de een nog mooier dan de andere....
Zijn concerten verkopen allemaal snel uit. Een stem en gitaarvirtuoos gelijk Jeff Buckley. Let op deze excentrieke persoon gaat nog heel ver komen!!
Luister nou is goed naar dit echt prachtige nummer en je bent verkocht: zeker weten! Koop 'n kaartje voor ekko voordat die dik uit gaat verkopen!!
https://youtu.be/m8yjzbN8DhE?si=WibbmLsUtHrBNvdW
Dus schreeuw t van de daken! DE RELEASE VAN 2025
erwinzPoles ApartBroemaERodynamICLura

Ik kijk ook echt uit naar dit album, voor mijn gevoel een groot talent dat op het punt van doorbreken staat. Eerste singles zijn bijna allemaal raak, met name Fairy in a bottle...wat een nummer

Ekko moet ik helaas laten schieten, want ik kan die avond niet. Maar dit album staat zeker op de lijst!

Ze noemen hem al de gay Jeff Buckley. Ik snap de vergelijking met Buckley, maar er zijn meer namen waar ik zo snel niet op kan komen.

Het nummer Fairy in a Bottle valt hier iig erg goed. Prachtige song en smaakt naar meer.

Hij/hen borduurt zeker voort op een rijke traditie aan singer/songwriters, waaronder Jeff Buckley en ook wel Nick Drake, maar wel met een eigen geluid en sowieso een fantastische stem. Op basis van de 5 reeds bekende singles durf ik wel te stellen dat dit een sterk debuutalbum gaat worden.

Ik vind het een zeer mager jaar tot nu toe en ik hoop oprecht dat dit album er verandering in gaat brengen. Nick Drake is niet degene aan wie ik denk, maar het zijn namen waar ik nog steeds niet op kan komen.

Vandaag alle singles die op Tidal te horen zijn achter elkaar geluisterd. Dat zal toch wel een goede indruk geven wat er te verwachten valt van het hele album. Dat geeft de luisteraar hoop want zonder uitzondering klinken ze voortreffelijk. Fairy in a Bottle is voor mij de knaller tot nu toe. Zo’n pareltje dat je zelden tegenkomt. Bloedmooi nummer.

https://youtu.be/fvPh8ElTOdA?si=NH2_DsO9N9nIjIhB
Augustus moon mooie nieuwe single

Eerste indruk van twee nummers klinkt goed. Iets om af te wachten.

Oh dit vind ik ook erg mooi, ik moet ook wat aan Villagers denken, zeker bij Don't Fall Asleep.
Ik kende deze zanger/muzikant helemaal niet, maar dit ga ik zeker checken als het hele album beschikbaar is!

zijn er nog meer users die vanavond naar Ekko gaan naar Jacob Alon? Ik hoop dat het album daar al te krijgen is

Verder gebruikt hij open stemmingen op zijn gitaar waar de vergelijking met Nick Drake wel mee op gaat. live altijd erg lastig te doen

echt een schitterend optreden in Ekko! Zo'n zeldzaam talent zie je niet vaak. Elk nummer op gehoor een andere open stemming vind ik best gewaagd maar het werkte wel. En man oh man als hij de hoogte in gaat wat hij flink doseert kreeg ik echt kippevel! Hij speelde nog een cover van Nick Drake maar die kon niet zo goed zingen als Jacob. Ik vind een artiest live alleen met gitaar normaal oersaai wie dat ook is, maar ik denk dat Jacob dan juist het beste tot zijn recht komt, die open stemmingen zijn al een band op zichzelf en dan die loepzuivere stem eroverheen die veel hoger gaat dan gemiddeld!

Ik vind het tot nu toe ook een mager jaar en dacht dat het aan mij lag. Misschien komt het vuurwerk pas in het najaar.

Grappig dat er twee versies van het album verkrijgbaar zijn: explicit en clean.

In Limerence is zo'n debuut waar je naar uitkijkt. Dit komt door alle lovende geluiden rondom Jacob Alon en de vooruitgesnelde singles.

Het begon voor Alon allemaal met een akoestische gitaar die hij bij zijn oma ontdekte. Vervolgens was het Nick Drake die hem de weg naar folk wees (dit tijdens een paddo trip gedurende de lockdown midden in de corona pandemie, waar Nick Drake voorbijkwam in een playlist). Niet heel vreemd dus dat de muziek van Alon eenzelfde sereniteit als die van Drake kent. De invloed is zeker daar. Qua zang kom je al snel bij iemand als Jeff Buckley uit; muzikaal ook wel.

Alweer een folkplaatje denk je dan. Maar Jacob Alon is niet de standaard man met baard, gitaar, gestoken in flanellen hemd. Het is eerder een gay angel (Alon is non-binair) die zijn melancholiek over ons uitstort.

Op In Limerence ligt de nadruk op zang en gitaar maar kent veel geluiden die zijn opgenomen en verwerkt in de nummers. Ook zijn er andere instrumenten te horen. Het blijft hierdoor licht verteerbaar en houdt het geheel boeiend.

Breekbaar, magisch en emotioneel. Een album dat eigenlijk al bij de eerste luisterbeurt onder je huid kruipt. Is het voor iedereen een aanrader? Ik denk van niet. Dit is toch wel muziek voor de liefhebbers van dit soort breekbare liedjes met donkere teksten. Maar hou je daarvan dan is dit zeker een hoogtepunt binnen het genre. Dan is In Limerence typisch zo'n album waar je enorm van gaat houden.

Misschien een rare associatie, maar ik moet enorm aan Turin Brakes denken als ik naar In Limerence denk. Is dat heel vreemd?!

Mooi album, maar nog genoeg te ontdekken. Ik wacht met stemmen.

Dit album doet me denken aan Patrick Watson.

Ook voor mij een dikke voldoende. De eerder verschenen nummers wekten al de verwachting van een album dat mij zeer goed zou bevallen…en dat klopt. Groeipotentie. Jacob zingt werkelijk prachtig en de nummers zitten stuk voor stuk fantastisch in elkaar. Met kop en schouders steekt voor mij Fairy in a Bottle er bovenuit. Wat een schitterend nummer is dat toch. Sluipt richting mijn top 10 van favoriete liedjes. Buitencategorie. Zag dat er een vinylversie van is, die gaat er komen.

uurtje beluisterd, een aantal nummers extra, hele goeie zanger, de uitgekiende productie is ook niet mis, met de inzet van home tapes, ingetogen en levendig, vanaf Liquid Gold gaat er nog een schepje bovenop en in Fairy In a Bottle breekt het dus echt open.

Ik heb dit album ook al een aantal luisterbeurten gegeven en het is een groeibriljant. Het lijkt soms wat ‘doorsnee-folk’, maar gebruik van geluiden/instrumenten geven het een aangename twist die het wat levendiger en spannender maakt. Prachtig in de mix allemaal.
Bij mijn eerste luisterbeurt kwam heel snel de stem van Adrianne Lenker in me op. Voor mij klinkt Jason best vaak als de mannelijke variant. Ik denk dat een duet met haar echt een perfect match zou zijn. Ook een combi met Aldous Harding zou heel goed kunnen werken. Misschien is dat al gedaan bedenk ik me nu. Dit is de eerste kennismaking met Jason dus geen idee of er al samenwerkingen waren.
Beoordeling volgt zodra ik de ‘houdbaarheid’ beter kan inschatten.

Hij/zij/het heet Jacob en het is een debuutalbum. Zie geen eerdere releases. Mooi album, dat dan weer wel.

Wat is Don't Fall Asleep een mooi nummer zeg! Als ik aan het associëren sla hoor ik flarden van Sufjan Stevens, Adrienne Lenker, Villagers erin toch, snufje Jeff Buckley, maar vooral gewoon eigenzinnig en beeldschoon.

Je ontkomt er inderdaad niet aan om wat vergelijkingen te maken; ik herken ze ook, maar toch is het authentiek. Het is vooral de sfeer die het hem voor mij doet; de stem, muziek, soundscapes; allemaal perfect bij elkaar gebracht. Oogjes dicht en koptelefoon op.

Prachtig dit zeg. Allemaal invloeden waar ik van hou, wat samenkomt in dit heerlijk pakketje. Hier kan ik ontzettend van genieten!

Muzikanten als de Schotse Jacob Alon moet je koesteren. Niet alleen vanwege het muzikale talent, maar vooral vanwege de breekbare zielenpijn. Hoe mooi popfolk album In Limerence ook in elkaar steekt, het is vooral de onderliggende hulpvraag die mijn aandacht trekt.

Als je op je debuutplaat over de terugkerende nachtelijke onrust, partydrugs als vervanging voor de liefde (Liquid Gold 25) en de roes van antidepressiva (Sertraline) zingt is er iets gruwelijk mis. Het door Dan Carey geproduceerde In Limerence is een schrijnende verslaglegging van een gebrek aan weerbaarheid.

Dit is melancholie ten top. Innerlijke twijfel omgezet in een brok aan emotie. Toch zit er tussen die zwaarte genoeg hoop verscholen. De jazzy aanpak breekt door de wolken heen en laat de zon laagdrempelig schijnen. Wat is het toch met deze romantische kwelgeesten, die dit gebrek aan liefde en de opvulling met leegte zo kunnen verwoorden.

Jacob Alon staat nog bij het startsein van het leven, en bezit nu al het vermogen om je zo te ontroeren. Het liefste wil je een arm om hem heen slaan, stil koesterend vertroetelen en die aandacht geven. Juist door het gebruik van thuisopnames waar je nog een ongeschonden jeugdige Jacob Alon hoort, maken het allemaal zo lastig. Ergens moet het goed fout zijn gegaan.

In het rustige Of Amber liefdesliedje zit een vreemde avontuurlijke twist als de slidegitaar er een spookachtige zilveren glans overheen legt. Het zijn de verlokkingen van de nacht, onheilspellend en donker. Een muzikaal hoogtepunt, wat hij vervolgens niet meer benadert.

Het is vrij heftig. Don’t Fall Asleep verlangt naar het moment dat de geest haar gastheer verlaat en het lichaam koud aanvoelt. De angst voor het onbekende. Het is schrijnend hoe Jacob Alon zich door het nummer heen jammert. Geen gehuil in stilte, juist die tranen de vrije loop laten. De hoge kopstem raakt je diep in je hart. Daar zit de kracht, al doet die muzikale hemelse instrumentatie ook veel. Het is de interactie waarbij dit samen komt.

Jacob Alon wordt nu al met de grote singer-songwriters vergeleken, dat is mij te voorbarig. Zelf heb ik meer met de meer geaarde nummers als het licht optimistische I Couldn’t Feed Her, zeker als hij de zwaarte van zijn vocale vermogen opzoekt, of het verhalend realistische Confession. Door het veelvoud aan geloofsverwijzingen ligt In Limerence in het verlengde van zijn Amerikaanse collega’s, daar leeft die aanpak veel meer dan in Groot Brittannië. Het is vooral de triestheid van zijn korte vertellingen wat empathie en sympathie oproept.

In Limerence is een droomdebuut, maar die traditionele herkenbare dromerigheid mag hij in het vervolg wegfilteren. Het mag best wat directer en kaler. Er zijn teveel zangers met een soort van identiek stemgeluid, Jacob Alon maakt voor mij nog niet het grote verschil.

Jacob Alon - In Limerence | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Als dat plaats gaat vinden haak ik juist af. Dan wordt het mij wat te gewoontjes allemaal.

Live ook heel sterk (BKS). En wat een fijn persoon.

Ik ben een beetje afgehaakt bij MuMe-viral indiefolkplaten wegens een vaak een iets te hoog knuffelrockgehalte, maar bij deze plaat zie ik wel hoe die z'n status verdient. Alon heeft oprecht compositorische kwaliteiten (voor het akkoordenschema van Of Amber kan je me 's nachts wakker maken), en is overduidelijk een zanger van formaat. Ik ben het meest te spreken over de enigszins mystieke, wat ingetogenere liedjes zoals Zathura en Confession, en hoop dat Alon ook de koers van deze liedjes voortzet op hun volgende plaat. Op andere nummers moeten de spannende melodieën namelijk toch echt plaatsmaken voor het vlakke, sentimentele geluid waar ik bang voor was, en vooral voor Alon's vocale acrobatiek die soms een beetje geforceerd aanvoelt. Zo'n liedje als Elijah had bijvoorbeeld echt die hoge uithaal aan het eind niet nodig gehad - het voelt alsof ik naar een X-Factorauditie aan het luisteren ben. De formule simpel tokkelwerk en nostalgische cassette-opnames zoals op Home Tapes voelt ondertussen ook een beetje aan als het muzikaal equivalent van een real-eyes-realize-real-lies-plaatje. Maar goed, het talent is er absoluut, en als Alon besluit op een wat minder gepolijste toon door te breien voor hun volgende plaat geloof ik absoluut dat we hier met een grote folkartiest te maken gaan hebben.

Bij BKS werd ik betoverd door deze meneer. Ik liep bij toeval zijn tent binnen, en ontdekte eindelijk weer eens een "man en zijn gitaar" die serieus indruk wist te maken. Een extreem rustige maar praatgrage jongen met een fijne techniek en een engelachtige stem. Toen ik van de verte aan kwam lopen en zijn eerste uithalen hoorde, zei ik tegen mijn vriend zoiets als "O God, een Jeff Buckley wannabe". Oneerlijk van me natuurlijk, maar nu weten jullie wel waar het me als eerste aan deed denken.

Voor het eerst in tijden dat ik een album na de eerste beluistering direct nog 4x heb gedraaid. Dat zegt genoeg denk ik. Mijn initiële enthousiasme staat wellicht niet meer compleet overeind (zweeft tussen 4 en 4,5), maar ik ben nog steeds erg enthousiast over Jacob en ben benieuwd wat we nog meer van deze man mogen verwachten. Favorieten: Of Amber, Don't Fall Asleep, Liquid Gold 25 (verrukkelijk repetitief walsje met die lyric die door mijn hoofd blijft spoken "This is the place where love comes to die"), August Moon, Zathura, Fairy in a Bottle.