Jacob Alon - In Limerence (2025)

In Limerence is zo'n debuut waar je naar uitkijkt. Dit komt door alle lovende geluiden rondom Jacob Alon en de vooruitgesnelde singles.

Het begon voor Alon allemaal met een akoestische gitaar die hij bij zijn oma ontdekte. Vervolgens was het Nick Drake die hem de weg naar folk wees (dit tijdens een paddo trip gedurende de lockdown midden in de corona pandemie, waar Nick Drake voorbijkwam in een playlist). Niet heel vreemd dus dat de muziek van Alon eenzelfde sereniteit als die van Drake kent. De invloed is zeker daar. Qua zang kom je al snel bij iemand als Jeff Buckley uit; muzikaal ook wel.

Alweer een folkplaatje denk je dan. Maar Jacob Alon is niet de standaard man met baard, gitaar, gestoken in flanellen hemd. Het is eerder een gay angel (Alon is non-binair) die zijn melancholiek over ons uitstort.

Op In Limerence ligt de nadruk op zang en gitaar maar kent veel geluiden die zijn opgenomen en verwerkt in de nummers. Ook zijn er andere instrumenten te horen. Het blijft hierdoor licht verteerbaar en houdt het geheel boeiend.

Breekbaar, magisch en emotioneel. Een album dat eigenlijk al bij de eerste luisterbeurt onder je huid kruipt. Is het voor iedereen een aanrader? Ik denk van niet. Dit is toch wel muziek voor de liefhebbers van dit soort breekbare liedjes met donkere teksten. Maar hou je daarvan dan is dit zeker een hoogtepunt binnen het genre. Dan is In Limerence typisch zo'n album waar je enorm van gaat houden.

Ik heb dit album ook al een aantal luisterbeurten gegeven en het is een groeibriljant. Het lijkt soms wat ‘doorsnee-folk’, maar gebruik van geluiden/instrumenten geven het een aangename twist die het wat levendiger en spannender maakt. Prachtig in de mix allemaal.
Bij mijn eerste luisterbeurt kwam heel snel de stem van Adrianne Lenker in me op. Voor mij klinkt Jason best vaak als de mannelijke variant. Ik denk dat een duet met haar echt een perfect match zou zijn. Ook een combi met Aldous Harding zou heel goed kunnen werken. Misschien is dat al gedaan bedenk ik me nu. Dit is de eerste kennismaking met Jason dus geen idee of er al samenwerkingen waren.
Beoordeling volgt zodra ik de ‘houdbaarheid’ beter kan inschatten.

Muzikanten als de Schotse Jacob Alon moet je koesteren. Niet alleen vanwege het muzikale talent, maar vooral vanwege de breekbare zielenpijn. Hoe mooi popfolk album In Limerence ook in elkaar steekt, het is vooral de onderliggende hulpvraag die mijn aandacht trekt.

Als je op je debuutplaat over de terugkerende nachtelijke onrust, partydrugs als vervanging voor de liefde (Liquid Gold 25) en de roes van antidepressiva (Sertraline) zingt is er iets gruwelijk mis. Het door Dan Carey geproduceerde In Limerence is een schrijnende verslaglegging van een gebrek aan weerbaarheid.

Dit is melancholie ten top. Innerlijke twijfel omgezet in een brok aan emotie. Toch zit er tussen die zwaarte genoeg hoop verscholen. De jazzy aanpak breekt door de wolken heen en laat de zon laagdrempelig schijnen. Wat is het toch met deze romantische kwelgeesten, die dit gebrek aan liefde en de opvulling met leegte zo kunnen verwoorden.

Jacob Alon staat nog bij het startsein van het leven, en bezit nu al het vermogen om je zo te ontroeren. Het liefste wil je een arm om hem heen slaan, stil koesterend vertroetelen en die aandacht geven. Juist door het gebruik van thuisopnames waar je nog een ongeschonden jeugdige Jacob Alon hoort, maken het allemaal zo lastig. Ergens moet het goed fout zijn gegaan.

In het rustige Of Amber liefdesliedje zit een vreemde avontuurlijke twist als de slidegitaar er een spookachtige zilveren glans overheen legt. Het zijn de verlokkingen van de nacht, onheilspellend en donker. Een muzikaal hoogtepunt, wat hij vervolgens niet meer benadert.

Het is vrij heftig. Don’t Fall Asleep verlangt naar het moment dat de geest haar gastheer verlaat en het lichaam koud aanvoelt. De angst voor het onbekende. Het is schrijnend hoe Jacob Alon zich door het nummer heen jammert. Geen gehuil in stilte, juist die tranen de vrije loop laten. De hoge kopstem raakt je diep in je hart. Daar zit de kracht, al doet die muzikale hemelse instrumentatie ook veel. Het is de interactie waarbij dit samen komt.

Jacob Alon wordt nu al met de grote singer-songwriters vergeleken, dat is mij te voorbarig. Zelf heb ik meer met de meer geaarde nummers als het licht optimistische I Couldn’t Feed Her, zeker als hij de zwaarte van zijn vocale vermogen opzoekt, of het verhalend realistische Confession. Door het veelvoud aan geloofsverwijzingen ligt In Limerence in het verlengde van zijn Amerikaanse collega’s, daar leeft die aanpak veel meer dan in Groot Brittannië. Het is vooral de triestheid van zijn korte vertellingen wat empathie en sympathie oproept.

In Limerence is een droomdebuut, maar die traditionele herkenbare dromerigheid mag hij in het vervolg wegfilteren. Het mag best wat directer en kaler. Er zijn teveel zangers met een soort van identiek stemgeluid, Jacob Alon maakt voor mij nog niet het grote verschil.

Jacob Alon - In Limerence | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Bij BKS werd ik betoverd door deze meneer. Ik liep bij toeval zijn tent binnen, en ontdekte eindelijk weer eens een "man en zijn gitaar" die serieus indruk wist te maken. Een extreem rustige maar praatgrage jongen met een fijne techniek en een engelachtige stem. Toen ik van de verte aan kwam lopen en zijn eerste uithalen hoorde, zei ik tegen mijn vriend zoiets als "O God, een Jeff Buckley wannabe". Oneerlijk van me natuurlijk, maar nu weten jullie wel waar het me als eerste aan deed denken.

Voor het eerst in tijden dat ik een album na de eerste beluistering direct nog 4x heb gedraaid. Dat zegt genoeg denk ik. Mijn initiële enthousiasme staat wellicht niet meer compleet overeind (zweeft tussen 4 en 4,5), maar ik ben nog steeds erg enthousiast over Jacob en ben benieuwd wat we nog meer van deze man mogen verwachten. Favorieten: Of Amber, Don't Fall Asleep, Liquid Gold 25 (verrukkelijk repetitief walsje met die lyric die door mijn hoofd blijft spoken "This is the place where love comes to die"), August Moon, Zathura, Fairy in a Bottle.

Agriculture?
Ik lees nu pas je edit.
Ook hierbij nogmaals: de seksuele geaardheid interesseert me niet. Ik heb er vaak ook geen idee van. Boeit me niet. Serieus niet, want ik luister zelden tot nooit naar songteksten.
Ik wil meer krachtige, rauwe(re), laag (lager) zingende mannen in het commerciële topsegment, zoals "vroegâh" toen het veel evenwichtiger was verdeeld.
(Terwijl ik evenzogoed bijv. Anohni en Sigur Rós enorm waardeer, dus het is ook geen eenkennigheid mijnerzijds).