Durand Jones & The Indications - Flowers (2025)

Lekker nummertje dat Been so long, maar ik kon het niet laten "diamond in the back, sunroof top
Diggin the scene,With a gangsta lean, wooh-ooh-ooh" er op mee te zingen.

Ik ken deze groep van een aantal losse nummertjes hier en daar. Ik denk dat het maar eens tijd wordt dat ik eens een album ga proberen. Te beginnen met deze. De 2 singles zijn al erg relaxt.

Persoonlijk vind ik hun live album veruit het beste. Maar dat roep ik bij elke nieuwe plaat al.

Benieuwd welke kant het opgaat. Het album uit 2019 is voor mij nog steeds een pareltje en het vorige album veel te glad voor mij. Afwachten maar.
Aron Frazer trouwens live gezien een paar jaar terug en die heeft mij wel verrast met een geweldig optreden.

Lekker gladjes en goed gladjes ook eens een keer. Jones en kornuiten glijden niet van de slippery slope.

Gladjes is het zeker! Aan de eerste luisterbeurt bezig en dat valt direct op. Toch verschilt het van het vorige album. Daar was het glad mét toeters en bellen en een soort disco versie van de band. Dit is zonder toeters en bellen en terug naar een soulvolle geluid. Past meer in mijn straatje.
Ik trek wat minder snel conclusies en laat het album even landen voor ik stem.

Soul zonder toeters is als rock zonder gitaar.

Scherp! Moest er even over nadenken, maar dat zegt meer over mezelf dan over jou. En je hebt gelijk natuurlijk; op dit album niet te versmaden.

Fijne sfeer op dit album waarop wat mij betreft niet echt uitschieters zijn. Accent weer op soul en afwisselend Durand of Aaron als zanger en dat zorgt voor afwisseling. Kaartjes Paradiso in the pocket!

Nadat ik erg fan ben geworden van Aaron's Frazer solowerk. Tenminste in ieder geval zijn eerste plaat met Dan Auerbach was ik ook wel erg benieuwd geworden naar werk van Durand Jones & The Indications. Ik moet zeggen; ik ben zeker niet teleurgesteld. Het sfeertje is heerlijk. Fijne muzikale laid back soul. Dat wordt genieten dit weekend op DTRH. Ik moet wel zeggen dat ik Aaron Frazer prefereer als vocalist ten opzichte van Durand.

En dat met een soulgenre dat zogezegd al helemaal doorploegd was... Daarmee word je op 'Flowers', het zalige vierde plaatje van Durand Jones and The Indications, toch maar weer eens naar de vervlogen seventies teruggekatapulteerd. Naar de bruisende gouden tijden van Motown en de Philadelphia Soul. Want zo voorstelbaar wordt het intussen dat ook Jones en zijn verfijnde gezelschap daar ooit goed hadden kunnen figureren als een van die in keurig pak gesticulerende mannengroepjes. Inmiddels blijven die tot genoegen van velen mooi het behang uitmaken van leuke zenders als 192TV die non-stop hun nostalgische, bijna vergeelde zang- en dansclipjes in zwart-wit rondstrooien.

Ook bij Durand Jones and The Indications, de groep van de twee frontmannen, zanger Durand Jones en zanger-drummer Aaron Frazer en gitarist-kernproducer Blake Rhein, kan je je gulzig laven aan dergelijke helemaal smoothy r&b en warmhartige retrosoul à la The Stylistics of Earth, Wind & Fire, vol sierlijke en zonnige vibes en met hun harmonieuze zang altijd op de voorgrond.

'Flowers' glijdt daarmee toch o zo zoet voorbij, in een totale eenheid van begin tot einde. Hier worden dus nog de ambachtelijke soul-, funk- en discogrooves aangemaakt die je intussen nergens elders meer vindt. Een overweldigend pak geheel downtempo songs steevast over liefde met grote 'L' en waarin alleen de rust en traagheid mogen heersen. Elf relaxte, zweverige ochtendballads als net voor een bloedhete dag, als de elf pilletjes tegen de rusteloosheid die altijd wel ergens op je wacht.

De hoofdmoten van 'Flowers' zijn telkens in gradaties de hoge falsetjes van de twee frontmannen en de invallende bandleden in koor, waarbij ze allen samen zo hemels oudmodisch op elkaar inzingen. Alles wordt dan nog eens op gladde wijze klassiek romantisch ingeblikt met op kousenvoeten die overvloed aan sfeervolle strijkers, dwarsfluiten en blazers.

Enkele van de allerliefste songs zijn 'Flower Moon', 'Been So Long', 'Lovers' Holiday', het verzoenende 'I Need the Answer' en 'If Not for Love', die dus nergens een decibel boven je maaiveld zullen uitkomen. Of het ware 'Rust and Steel' dat misschien een toetsje, wat timbre heeft van het oude Pacific, Gas & Electric, maar dit maakt ook hier weer Durand Jones and The Indications absoluut nog geen rockband.

We krijgen deze keer dus geen strijdliederen voor op de barricaden van een gepolariseerde maatschappij, hier komt integendeel zalvend een bevallig boeketje zomerse bloemetjes voor fijnproevers en daarmee anno 2025 toch wel zeker een gedurfd nostalgische plaat.

Durand Jones and The Indications, zij zijn een sterke performancegroep. Maar toch benieuwd hoe ze het daar straks mee gaan bakken in de slotnacht van Rock Werchter.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Durand Jones & The Indications - Flowers - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Durand Jones & The Indications - Flowers
Bij de extreem zomerse temperaturen van het moment komt Flowers van Durand Jones & The Indications uitstekend tot zijn recht, maar het is ook een knap gemaakt album vol warme en zoete verleidingen

Ik heb op een of andere manier niet zo heel veel met de neo-soul zangers die het afgelopen decennium aan de weg timmeren. Het geldt ook voor Durand Jones, terwijl ik nog geen moment heb getwijfeld aan zijn muzikaliteit, aan de kwaliteit van zijn band en aan zijn kwaliteiten als soulzanger. De band van de Amerikaanse muzikant heeft met Aaron Frazer nog een geweldige soulzanger in de gelederen en ook in muzikaal opzicht weten de leden van de band van wanten. Het deed me tot dusver onvoldoende, maar op Flowers valt alles op zijn plek. Het klinkt misschien wat glad allemaal, maar zo op zijn tijd doet de lome en zwoele soul op het album wonderen.

Ik besprak op de krenten uit de pop nog niet eerder een album van de Amerikaanse soulzanger Durand Jones. De enige keer dat zijn naam genoemd wordt op deze site is in mijn recensie van het uitstekende debuutalbum van Aaron Frazer, die destijds in de band van Durand Jones speelde. Het betekent overigens niet dat ik de albums die Durand Jones de afgelopen tien jaar, al dan niet met zijn band The Indications, heeft uitgebracht slecht vind, maar bij het beluisteren van vintage soulalbums ligt de lat voor mij altijd net wat hoger.

Ik ken immers mijn soulklassiekers uit de jaren 60 en 70 en die worden nu eenmaal niet zo heel snel benaderd door jonge soulzangers van dit moment. Het zorgde er voor dat ik vrijwel alle albums van Durand Jones de afgelopen jaren met plezier heb beluisterd, maar vervolgens toch weer een soulklassieker uit het verleden uit de kast heb getrokken. Ik ging er van uit dat het niet anders zou gaan met het deze week verschenen nieuwe album van Durand Jones & The Indications, maar Flowers heeft iets, al wist ik niet direct wat.

Durand Jones maakte de afgelopen jaren een soloalbum en ook de andere leden van zijn band, onder wie nog altijd de eerder genoemde Aaron Frazer, deden andere dingen. Het heeft gezorgd voor nieuwe energie, die is geland in de samenwerking van de leden van de band, die ook een stuk gelijkwaardiger zijn dan in het verleden. Zo neemt drummer Aaron Frazer meerdere keren de leadvocalen voor zijn rekening, terwijl gitarist Blake Rhein tekent voor de productie van het album.

De muziek van Durand Jones & The Indications klonk op het debuutalbum van de band nog lekker ruw, maar op Flowers ben je aan het verkeerde adres voor de wat ruwere of rauwere soulmuziek. Flowers klinkt vanaf de eerste noten zwoel en broeierig met lome ritmes, warme klanken, fraaie falset vocalen en een zweverige dwarsfluit voor een vleugje psychedelica.

Het is ook direct vanaf de eerste noten aan de gladde kant of zelfs meer dan dat, want zowel in muzikaal, productioneel als vocaal opzicht wordt er stevig met stroop gesmeerd en zijn alle ruwe randjes en scherpe kantjes zorgvuldig weg gevijld. Een album als Flowers zou ik normaal gesproken echt veel te zoet en gepolijst vinden, maar als de thermometer opeens temperaturen boven de dertig graden aangeeft verleidt het nieuwe album van Durand Jones & The Indications opeens meedogenloos, zeker als de ritmes nog wat lomer worden en ook subtiel spelende blazers worden toegevoegd aan het geluid.

Het past in het hokje neo-soul en het heeft ook wel wat van de zwoele R&B van het moment, maar ik hoor toch ook heel veel echo’s van soulmuziek die in het verleden werd gemaakt. Het zijn geen echo’s van de soulalbums die ik tot mijn favorieten reken, maar het klinkt allemaal erg lekker.

Flowers is een album dat in muzikaal opzicht knap in elkaar zit, dat is voorzien van een zeer trefzekere productie en waarop ook nog eens twee geweldige soulzangers zijn te horen. Of ik ook nog van dit album ga genieten wanneer de temperatuur weer tot normalere waarden is gedaald zal de tijd leren, maar voorlopig heb ik wel wat met deze warme en lome portie soul, die ook na een paar keer horen nog vol zwoele verleiding zit. Erwin Zijleman

Ik moet er nog steeds de tijd voor nemen, maar het verrast me dat het album consistent in diezelfde stijl (smooth en enorm 70's retro, hoewel ik het niet met het veel funkier EW&F associeer hernie9) is. Op eerste en tweede gehoor wel prettig. Nog steeds niemand die Be Thankful for What You Got van William DeVaughn hoort in Been So Long?

De afgelopen dagen heb ik dit boeketje wat meer aandacht kunnen geven. Alles lijkt wel gezegd; het album klinkt erg smooth (want het Nederlandse glad klinkt negatief) wat prettig is op gezette tijden. Ik vind het wel fijn dat het niet alle kanten op gaat, al mag een volgend album dan wel weer een iets ander karakter hebben.

Flowers kant wat mij betreft geen zwakke nummers al twijfel ik bij het wat suffe Everything.
Positieve uitschieters zijn het soepel lopende Flower moon, Really Wanna Be with You (klinkt misschien wel het meest geloofwaardig als een 70's nummer dat ik nog niet kende en de instrumenten voegen wat toe), Been so long (terechte single), er komt iets meer pit in met Rust and Steel (iets afwijkende spanning en favoriet!) en If not for love (sax en fijn dat er net als bij het vorige nummer niet alleen maar falsetto klinkt).

Na American Love Call vond ik de releases minder, maar deze pakt me wel weer. Heerlijke sound. Ga vooral voor Really wanna be with you en Rust and steel.

Kaartjes voor het concert in Paradiso gekocht en ik de aanloop daarnaartoe dit album maar een paar keer de revue laten passeren. Ik mis een beetje de uptempo nummers van American Love Call.

Wat een vette jaren zeventig retro soul plaat hebben Durand Jones & The Indications gemaakt met dit Flowers. De eerste keer klinkt het al goed, maar bij vaker draaien wordt het alleen maar beter en beter. De zang is natuurlijk weer uiterst fraai, maar ook de instrumentatie klinkt prima. Ook is de productie om door een ringetje te halen.

Kant B van dit album is erg mooi, met Been So Long & Rust and Steel, maar kant A is echt geweldig. Nummers als Paradise, Lovers' Holiday en Flowers zijn fantastisch. Dit is een hele mooie plaat zeg!

Nu in de verkoop: tickets extra concert Paradiso 16 februari van de Flowers tour!

In mijn ogen hebben Durand Jones & the Indications nog geen misworp gehad in hu oeuvre. Ze kiezen vaak steeds voor een net andere stijl binnen de soul. Daarnaast hebben leden Durand Jones en Aaron Frazer ook hun soloplaten met succes uitgebracht. Nu dus weer tijd voor de originele samenwerking met het nieuwe Flowers. Voorgegaan door de intro die inderdaad Flowers heet komen we bij het aangenaam relaxte Paradise. Warme sound ook en met een mooie falsetto gezongen. Sweet soft soul lijkt de gekozen stijl te gaan worden op dit album. Dat bewijst ook op het nummer Lovers’ Holiday met z’n jazzy sound. Een nummer dat me erg goed bevalt. Dan door naar I Need the Answer. Een mooie warme sound, koortjes die uitstekend werken en vocalen die er goed bij passen. Voeg daar de fijne blazers aan toe en je hebt een heerlijk nummer. Daarna gaat het uitstekend door naar Flower Moon. Dat loopje is uiterst fijn, wat een plaatje van een nummer is dit. Really Wanna Be With You zet zonder twijfel het hoge niveau voort. Been So Long kan je daar ook zonder twijfelen toe rekenen met z’n aanstekelijke refrein. Vier nummers achter elkaar een kwartet aan voltreffers. Perfecte kern voor dit album.
Everything is uiterst rustig zwoel en glad. Maar het glijdt niet uit, dus net glad genoeg. Rust and Steel heeft een kleine knipoog naar de meer psychedelische kant van de soul. Het doet mij een beetje aan de muziek van Rotary Connection denken. If Not for Love is ook raak met zijn fijne ontspanning. Without You sluit dan dit album af. Het past perfect bij het hele plaatje. Een fijne, smooth, afsluiter. Hiermee kunnen we wel concluderen dat Flowers een voltreffer van een plaat is voor Durand Jones & the Indications.

Fijne zomerplaat met sfeervolle soul en ernstig genietbare toetertjes.