Foxwarren - 2 (2025)

Een tweede Foxwarren-plaat, daar had ik nou echt niet op gerekend. Het verhaal rond het eerste album was zo intrigerend - jeugdvrienden maken een album dat door een opeenvolging van onfortuinlijke omstandigheden jarenlang op de plank blijft verstoffen en uiteindelijk tegen ieders verwachting in toch nog wordt uitgebracht als de band allang en breed uit elkaar is - dat ik er volledig vrede mee had dat het altijd op zichzelf zou blijven staan. Bovendien leek frontman Andy Shauf elk gemis overbodig te maken, door met een grote productiviteit waanzinnig goede soloplaten uit te brengen. Wat zou het toevoegen om die band dan nog nieuw leven in te blazen, wordt dat mooie verhaal dan niet mogelijk bezoedeld door een geforceerd vervolg? Het tegendeel blijkt waar: 2 maakt het Foxwarren-verhaal er alleen maar intrigerender en fanyastischer op. Ondanks een hoop vertrouwde elementen - de catchy hooks, de droogkomische teksten en natuurlijk Andy's verdwaasde dictie - is dit album namelijk al net zo onderscheidend van Andy's soloplaten als van Foxwarrends debuut. Dat zit 'm in de originele en vernuftige productie, de dromerige manier waarop de nummers in elkaar overlopen met filmische intermezzo's, het geeft deze plaat een associatie die tot dusverre een onbekende leek in het Andy-versum: hiphop. Ergens geeft deze collage-achtige trip van sferen ook wel een White Album-gevoel. Dit is een fris-dromerig plaatje vol liedjes die zich steeds dieper onder je schedel nestelen, om immens blij van te worden. Als het zo kan gaan, mag deze band gerust elke paar jaar als een fenix uit z'n as herrijzen.

Na het uitbrengen van de twee singles op Spotify kon ik niet wachten op het tweede album. Hun debuutplaat is toch langzaam een cultplaat geworden en had, inderdaad Kaaasgaaf, best op zichzelf mogen blijven staan.
Maar toch, het wederom een prachtige, mellow plaat die qua productie genoeg te bieden heeft. Soundscapes, samples, soepele baslijnen en dubbele lagen (?) in de songteksten van Shauf (van het 'I know you're not serious' tot het abrupte einde in 'Again&'...).
Waar hun debuut één sound had die tot in perfectie was doorgevoerd, proberen ze hier wel meer te experimenteren. Eerlijk gezegd kan dit maar deels bekoren. Enkele nummers staan als een huis ('Listen2me', 'Say it' en ' Wings'). De andere nummers wat minder.
Wellicht een groeiplaat dus niet overslaan lieve jongens en meisjes.
4*

Van een groeiplaat kan zeker gesproken worden, ik ga maar een halfje omhoog.

Ja, fijne plaat zeg! Puzzelstukjes vallen langzaamaan op hun plek. Wings is echt ontzettend lekker.

Mmmmm, ik vond de eerste erg leuk, maar dit kan me niet bekoren. Glijdt anoniem van me af en die filmische intermezzo's doen het hier ook niet erg goed. Jammer.

Wow! Wat een album! Voor mijn gevoel een tijd niets vernomen van Andy Shauf. Hij klinkt echt geweldig met de iets vollere instrumentatie van Foxwarren tov zijn eigen solo werk.

halfje omhoog; verslavend goed dit!

'Deadhead' is een oorworm, erg catchy en groovy. De erg grappige clip erbij, maakt het ook af. Hebben jullie wel eens poppetjes en babies zo funky zien dansen?