Wet Leg - moisturizer (2025)

2de teaser drop: CPR

Een eigen sound en spannende nieuwe muzikale uitstapjes. Ik ga het zeker even beluisteren op vrijdag!

Eigen sound? Die hoor ik niet echt. Dit is van die typische jaren '90 muziek die toen populair was: Veruca Salt, Magnapop, The Breeders, Elastica, Tracy Bonham.... dat werk.

Allemaal leuke nummers, maar net even wat te veel been there done that voor mij. Neemt niet weg dat ik me er wel degelijk goed mee kan vermaken.

Maak je borst (of been) maar nat voor de tweede langspeler van Wet Leg. De frontvrouw van Wet Leg, Rhian Teasdale, heeft een ware transformatie doorgemaakt en haar conservatieve prairiejurken ingeruild voor witte, korte outfits waarin haar gespierde lichaam beter tot uiting komt. Dit tot ongenoegen van een deel van de mannelijke fans, die er schijnbaar aan moeten wennen dat niet iedere vrouw zich uitsluitend kleedt voor de male gaze. En de schuldige? De diagnose verliefdheid, zoals Teasdale bezingt in de albumopener ‘CPR’: "Hello, 999 / What’s your emergency? / Well, the thing is / I, I, / I, I, I, I'm in love."

En hoewel de band nog enkele andere veranderingen heeft doorgemaakt, zoals het feit dat Hester Chambers voor haar mentale gesteldheid een stapje terug heeft gedaan (zie zelfs de nieuwe albumcover (!)) en Wet Leg nu een echte band is, gaat Moisturizer toch verder waar het titelloze debuut was gestopt.

Tijdens de promotie die voorafging aan de release van Moisturizer zijn daarbij wel enkele strategische keuzes gemaakt. Zo borduren zowel ‘CPR’ als ‘Catch These Fists’ voort op het vertrouwde geluid van de Britse indierockband, terwijl later op de plaat ook andere geluiden worden geïntroduceerd. Neem nou bijvoorbeeld ‘Davina McCall’, een rustig nummer waarvan de titel verwijst naar de presentatrice die in Groot-Brittannië jarenlang Big Brother heeft gepresenteerd. "I'll be your Davina, I'm coming to get you," zingt Teasdale, refererend naar de rol die de presentatrice opnam in de kijkcijferhit. Ook zij wil zich om iemand anders bekommeren, maar dan vanuit haar verliefdheid. En zo staat de hele plaat vol met verwijzingen naar de liefde en popcultuur. Alleen dit keer geen Buffalo ’66 maar ‘Jennifer's Body’.

En werd er op het fenomenale ‘Chaise Longue’ nog sensueel gezinspeeld met boter: "Is your muffin buttered? Would you like us to assign someone to butter your muffin?", op Moisturizer gaat de Britse band aan de haal met het Franse ‘Mangetout’, dat zowel staat voor ‘eet alles’ of verwijst naar een bepaalde peulvrucht. Maar dit woord kan ook worden opgevat als "Man, get out", de onderliggende boodschap van dit nummer in het Engels. "Here, take this packet, you read it, it says, 'Mangetout' / I gave you magic beans, I hope you're gonna get out soon."

Moisturizer is een gitaargedreven plaat en dat wordt vooral duidelijk in ‘Pillow Talk’, dat qua sound veel wegheeft van een goed geoliede Queens of the Stone Age-song. Maar dankzij de vrouwelijke vocalen en de steamy tekst met veel woordspelingen klinkt dit nummer toch echt als typisch Wet Leg.

Anders dan op Wet Legs debuutplaat is Chambers’ stemgeluid minder nadrukkelijk aanwezig op Moisturizer. Al schittert haar aanwezigheid wel op nummers zoals ‘Pond Song’ en ‘Don’t Speak’. Dat laatste nummer is gelukkig geen cover van Gwen Stefani's band en dat is maar goed ook, anders zou het wel te veel leentjebuur worden.

Rhian Teasdale is er qua zangcapaciteiten behoorlijk op vooruitgegaan en dit is onder meer duidelijk te horen op de ballad ‘11:12’. De tweede plaat van de Britten sluit af met ‘U and Me at Home’, maar eigenlijk leent dit nummer zich prima voor de festivalweide. Maar naderhand kun je de persoon waar je een oogje op hebt uiteraard altijd nog mee naar huis nemen. Ik zou het alleen logischer hebben gevonden als ze de laatste twee nummers van Moisturizer hadden omgewisseld, zodat ‘11:12’ het eindpunt was geweest en beter tot zijn recht was gekomen, want deze ballad verdient dat.

Met Moisturizer is Wet Leg niet afgegleden tot de subtop. Ik verwacht dat ze met hun nieuwe langspeler juist nog succesvoller zullen worden. Hoewel de muziek niet altijd even authentiek klinkt, is het eindproduct dat wel, dankzij de teksten met vele woordspelingen en verwijzingen naar popcultuur. Ik ben in ieder geval blij dat ik alvast kaartjes heb gekocht om ze eindelijk live te kunnen aanschouwen. Geboterd of gemoisturized, dat moet ik nog zien.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Wet Leg - moisturizer - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Wet Leg - moisturizer
Wet Leg wist in 2022 te verrassen met een debuutalbum dat vol met onweerstaanbaar lekkere songs bleek te staan en verrast nu nog meer met moisturizer, waarop de Britse band eigenlijk alles nog net wat beter doet

Het lijkt allemaal zo eenvoudig, maar ondertussen was het razend knap hoe Rhian Teasdale en Hester Chambers op het debuutalbum van Wet Leg het ene na het andere aanstekelijke popliedje uit de hoge hoed wisten te toveren. Het is een kunst die de Britse band nog niet is verleerd, want ook moisturizer is een album dat vol staat met songs die je humeur een geweldige boost geven. Het knappe van het tweede album van Wet Leg is dat Rhian Teasdale, Hester Chambers en hun drie nieuwe bandgenoten eigenlijk alles nog een stuk beter doen dan op het debuutalbum, maar de ruwe charme van de eigenzinnige songs op dit album hebben weten te behouden.

Time flies. Tot mijn grote verbazing is het titelloze debuutalbum van het Britse duo Wet Leg alweer meer dan drie jaar oud. Het lijkt veel minder lang geleden, maar het album verscheen echt in het voorjaar van 2022. Ik was iets meer dan drie jaar geleden enorm op mijn hoede, want er werd een enorme hype gecreëerd rond het eerste album van Rhian Teasdale en Hester Chambers.

Uiteindelijk kon ik echter alleen maar concluderen dat die hype voor een belangrijk deel volkomen terecht was. Wet Leg toverde op haar debuutalbum het ene na het andere onweerstaanbare popliedje uit de hoge hoed. Het waren popliedjes die zich door van alles en nog wat hadden laten beïnvloeden en waar in muzikaal en vocaal opzicht wel wat aan schortte, maar ik kon ze echt met geen mogelijkheid weerstaan.

Deze week keert Wet Leg terug met een nieuw album en ik zal alvast verklappen dat de geschiedenis zich herhaalt. Rhian Teasdale en Hester Chambers hebben de muzikanten met wie ze de afgelopen jaren op het podium stonden toegevoegd aan Wet Leg, waardoor we nu met een heuse band te maken hebben. Het is een band die nog altijd flink de aandacht weet te trekken en dat geldt zeker voor boegbeeld Rhian Teasdale, die de afgelopen jaren een ware metamorfose heeft ondergaan.

Er is het een en ander veranderd rond Wet Leg, maar gelukkig is niet alles veranderd. Zo staat Wet Leg nog altijd garant voor geweldige popsongs waarvan je direct heel vrolijk wordt en die al snel lastig te weerstaan blijken. Het klinkt allemaal direct als Wet Leg, maar dat betekent niet dat moisturizer een kopie is van het debuutalbum van de band die ooit werd opgericht op The Isle Of Wight.

Het debuutalbum van Rhian Teasdale en Hester Chambers rammelde behoorlijk en deed dat in muzikaal opzicht, maar zeker ook in vocaal opzicht. De niet echt geweldige zang gaf de muziek van Wet Leg echter ook iets charmants en dat gold ook voor de rammelende instrumentatie. Direct bij eerste beluistering van moisturizer valt op dat Rhian Teasdale echt veel beter is gaan zingen, zonder het zo herkenbare geluid van Wet Leg te verliezen. Ook in muzikaal opzicht klinkt moisturizer een stuk beter dan zijn voorganger, maar de songs van Wet Leg houden iets ruws.

Wet Leg klinkt in het huidige poplandschap fris en eigentijds, maar de nieuwe songs van de band verwerken ook flink wat invloeden uit de jaren 90, met een voorliefde voor indierock. Vergeleken met het debuutalbum hebben gitaren flink aan terrein gewonnen op moisturizer, maar het nieuwe album van de Britse band is net zo goed een popalbum als een rockalbum.

Op het debuutalbum klonken de teksten van Rhian Teasdale en Hester Chambers nog heerlijk opstandig en af en toe puberaal, maar Rhian Teasdale is gevallen voor de liefde en maakt van haar hart geen moordkuil en kan vervelende mannen nog altijd meedogenloos fileren.

Wet Leg was in het voorjaar van 2022 een enorme hype, maar het debuutalbum van het Britse tweetal bleek uiteindelijk ook in artistiek opzicht interessant. De band rond boegbeeld Rhian Teasdale wordt nog altijd makkelijk gehyped, maar heeft met moisturizer een album afgeleverd dat zich laat beluisteren als een sterk verbeterde versie van het debuutalbum. Ik was nog altijd op mijn hoede, maar moisturizer blijkt al snel een album waarvan je alleen maar heel veel kunt houden, minstens een hele zomer lang, maar waarschijnlijk veel langer. Erwin Zijleman

Ik vind het wel een enorme stap vooruit t.o.v. hun eerste album. Live trouwens ook.

Bij de track-fav's staan de 2 meest onderscheidende songs onderaan met een minimum aantal sterren.
Dus hierbij aandacht voor 11:21 & Pond Song.
De enige song met een melancholische gevoel, en uiterst intrigerend gezongen door Rhian
En een track met echt rauw klinkende gitaren.

Zeer geslaagde zoektocht naar vernieuwing met behoud van strakke hits voor de opgebouwde fanbase.

Niet alle songs zijn even sterk Catch These Fists wel het sterkste nummer.

Game, set, match. Wet Leg lost alle beloftes in en doet daar nog een schepje bovenop. Het leven is geen krentenbol, zei een oud-huisgenoot van mij altijd bij de juiste gelegenheid. Met Moisturizer laat Wet Leg zien dat het leven wel degelijk een krentenbol is en nog gevuld met gezouten roomboter en lekkere, belegen kaas erop als extraatje. Ik sluit ***** niet uit.

Enigzins verbaasd dat de reacties hier vooral positief zijn. Na een aantal luisterbeurten blijft er bij mij heel weinig hangen. De singles waren oké, en op de rest van het album zijn er ook weinig toppers te vinden. Het maakt dat ik vooral wat terugverlang naar het debuutalbum, waar wel een aantal verslavende oorwurmen op stonden.

sj0n88 Ik vind de tweede plaat beter dan de eerste. En denk je er nog steeds zo over na het kijken van een recent live optreden zoals die van NPR? Bij een vriend van mij viel toen het kwartje.

Heb ze deze zomer op DTRH zelf live gezien, en het moet gezegd: was een leuk optreden. Wellicht dat deze NPR-opname iets verandert. Ik ga het proberen.

Een aantal nummers op dit Wet Leg-album blijven hoogtepuntjes uit het turbulente 2025-jaar. Toch vind ik dat de energie halverwege Moisturizer er een beetje uit gaat. De allersterktste blijvertjes van dit album zitten nagenoeg allemaal aan het begin. Hoogepunt blijft de bijzonder originele aardverschuiver die Catch These Fitsts heet.

Het is goed, zeker, maar ik vond het wat te veilig en lief allemaal. Ze hebben wel de looks en attitude om het te gaan doen.

Voor mij is het alleen Catch these fists wat ik in mijn lijst gezet heb.

Leuk popalbum, maar niet meer dan "wel aardig".Catch these fists en Davina Michelle zijn de nummers die er enigszins boven uitsteken.