Stereolab - Instant Holograms on Metal Film (2025)

Aerial Troubles

Na 15 jaar een nieuwe worp op Warp.

Oh yes! Goed nieuws dit. Single Aerial Troubles klinkt als vanouds.

Ik heb verdorie nog nooit een volledige Stereolab gehoord, maar dit zou weleens een mooie gelegenheid kunnen zijn.

Wat een goed nieuws!

En dan komen ze ook nog eens de dag voor mijn verjaardag langs in Nijmegen.

Nize. Eindelijk komt er een album met nieuw materiaal...ik ben benieuwd. Eerste 2 nummers klinken goed, met name Melodie is a wound

Holy moly, wat een bazentrack dat Melodie Is a Wound, die modulatie aan het eind

Ja, fantastische comeback!

Hoe slaapverwekkend en suf album kan je maken...

Alles op dit album voelt bekend en vertrouwd. Alsof het moeiteloos tussen hun eerdere platen past. En dat is eigenlijk meteen ook mijn enige kritiekpunt: na vijftien jaar komen ze terug met een album dat precies klinkt zoals Stereolab altijd heeft geklonken. Geen verrassingen dus, maar ook geen teleurstelling.

Ik vind het een geslaagde comeback. Niet elk Stereolab-album pakt me even goed, maar deze loopt lekker en heeft een fijne drive. Soms blijven ze wat hangen in vaag gedreutel, maar dat is hier totaal niet het geval. Ik ben er blij mee.

Ga je toch lekker weer Oasis luisteren joh... fanboy

Vaak wordt iets uit onbegrip "suf" gevonden, zo ook hier. Of vergis ik me?

Ben ooit via French Disko op hen gestuit, maar verder ken ik slechts een handvol nummers van hen; dit album lijkt me wat makkelijker in 't gehoor te liggen. Ik stoor me zelfs niet aan 't feit dat die zangeres eigenlijk niet kan zingen.

Toch een rare groep. De zangeres kan inderdaad niet zingen en ze maken een soort vreemde krautgeinspireerde dansbare pop met yeh yeh invloeden. Ze waren altijd al wat outsiders in de scène die iets maken wat ik lieflijke dansmuziek noem, maar dan met onlieve teksten. Ik weet zelf niet altijd wat ik er van moet vinden. Hier en daar een liedje is wel super, een volle plaat wat veel. Deze bevalt me wel.

Je herkent haar iig direct. Dat geeft het geheel nog wat eigenheid.

Maar uiteindelijk klinkt een redelijk deel van dit album een beetje in m'n oren als begin jaren 00-hippe-koffietentjes/strandtent/loungetent-muziek, op een manier dat het voor mezelf net op de grens zit van wel of niet leuk. Het woord 'rock', wat als genreduiding bovenaan staat, is bij dit album iig niet het eerste wat in me op komt.

Er zijn destijds hele goede nummers gemaakt in deze richting, maar anderen roepen weer teveel visioenen op van tot leven gekomen Hed Kandi-cd-hoezen. Daar zit een dunne lijn tussen. De mindere kanten van dit album roepen ook een beetje dat gevoel op.

De relatief rustige nummers vormen wel een aardig behangetje als je ergens mee bezig bent.

Ik onthou me deze keer maar van stemmen want ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet vinden.
Enthousiast? Nee, maar je zou kunnen zeggen dat hun muziek een aantrekkelijke saaiheid kent. Het is redelijk pretentieloos allemaal en 't kabbelt rustig voort. Dat kan best lekker zijn onder de afwas.
Ik heb het idee dat ze zich erg bewust zijn van hun muzikale beperkingen, èn hun gebrek aan ambitie daaruit te breken, en dus maar getrouw aan zichzelf binnen het idioom blijven. Waar niks verkeerds mee is.
Ik bedenk me op eens dat dit een genre op zich is - saaie zangeresmuziek met Franse touch.
Mogelijk hebben veel muziekliefhebbers wel zo'n album in zijn verzameling, al is het maar om de rest een beetje contrast te geven. Ik vind bv de eerste albums van Everything but the girl daaronder vallen. Maar de uitvinder, en tevens beste plaat uit dit genre, vind ik La Varieté van Weekend (1982).

Ha, iemand met kritiek, daar hou ik van.

Kritiek zonder enige vorm van onderbouwing is inderdaad top hé?

Er zijn ook veel aanprijzingen zonder enige onderbouwing.

Dat weten ze zelf ook, bij concerten verkopen ze Stereolab-theedoeken (en ijsblokvormpjes, koekjesvorm en een huishoudschort.
Beste merch ooit!

Theedoeken heb ik al gezien bij Grinderman: tekeningen van Cave in adamskostuum. Beste merch ooit.

Grappig, als ik hier termen als saai, slaapverwekkend, suf en pretentieloos lees, heb ik echt het idee dat we naar een andere plaat hebben zitten luisteren. Ik kan hier nochtans enorm van genieten en ben zeker weten tijdens het luisteren niet in slaap gesust.

Steretrolab had het ook kunnen heten, het is onderhoudend en soms verrassend (nr. 3) met een mooi geluid, maar het is nogal vorige eeuw en ik mis iets maar wat is dat dan?

Best wel lekker, hoor.
Inderdaad prima te genieten, met behoorlijk wat subtiele creativiteit.
Het is wel een beetje 'Stereolab speelt Stereolab', maar dat stoort me eerlijk gezegd niet – ze blijven gewoon bij hun leest en doen dat met verve.
Ik merk alleen dat m’n muzieksmaak inmiddels andere kanten op is gegaan, dus het voelt een beetje alsof ik een stapje terug moet doen.
Dat retro-futuristische geluid van ze blijft voor mij toch een feest van herkenning.

Nog even over dat 'ze kan niet zingen': we zitten hier toch niet bij The Voice, hè?
Bij zangeressen zoals zij – Astrud Gilberto schiet me trouwens ook even te binnen – heb ik het liever over expressieve intonatie: nét een beetje 'vals' zingen op een muzikale manier, voor sfeer of emotionele zeggingskracht.

Al met al gewoon een lekker plaatje, al had ik het vroeger waarschijnlijk hoger beoordeeld.

O, Caves vroegtijdige dementie is blijkbaar aanzienlijker vroeger begonnen dan ik dacht.

Blijkbaar is het tegenwoordig controversieel om een album saai en slaapverwekkend te vinden. Excuses hoor, dat ik niet in katzwijm val bij afwasmuziek verpakt als kunst. Ik luister dan toch liever naar iets met ballen. Zoals Oasis, inderdaad.

Whatever!

Controversieel vind ik je mening zeker niet. Ik ben het er alleen hartgrondig mee oneens en bovendien neigt een halve ster voor de moeite naar een proteststem, dat is alles. Afwassen met deze plaat heb ik overigens nog niet geprobeerd, toch binnenkort eens uittesten!

Dit is zo’n plaat in de categorie ‘terug van nooit weggeweest’. Verwarrende categorie is dat wel, want vaak blijkt zulke vertrouwdheid bij nadere beluistering toch wat misleidend: wat ooit vernieuwend of onderscheidend was, is nu een wat opgewarmd prakkie, even lekker voor de nostalgische liefhebber maar die keert toch ook al gauw terug naar het oude werk. Bij Stereolab is dit zeer zeker niet het geval. Op de eerste plaats omdat in de vijftien jaar sinds hun laatste album, frontvrouw Laetitia Sadier geen moment stil lijkt te hebben gezeten. En al haar projecten - bijvoorbeeld met de Braziliaanse band Modern Cosmology, maar ook met altijd fantastische soloplaten - waren ondanks genoeg onderscheidende elementen, toch ook altijd wel een voortzetting van de Stereolab-sound. De honger daarnaar kon dus altijd wel enigszins gestild worden. Bovendien kán die sound nu ook eenmaal moeilijk ooit belegen gaan klinken. De combi van retroklanken en futurisme is per definitie een smakelijke aanvulling op elk muzikaal heden. En zo kan het zijn dat deze plaat nagenoeg geen verrassingen biedt en toch een meesterwerkje mag heten.

De verrassing is misschien wel hoe consistent het is, van de eerste tot de laatste noot blijf je aan je koptelefoon gekluisterd en creëeren de zwoele, licht-trippy klanken een landschap om gelukzalig doorheen te flaneren. En wat een melodieënrijkdom! Zelfs de intermezzo-achtige stukken nestelen zich al gauw onder je schedeldak en in je ziel. Terug van nooit weggeweest, deze flonkerende toevoeging aan dat imposante en toch ook wel invloedrijke oeuvre.

En wat fantastisch om deze band die ik al zo lang bewonder ook eindelijk eens live mee te mogen maken, komende zaterdag in paradiso. Wat een voorpret heb ik daarvan. Dat ik minstens zoveel uitzie naar nummers van deze plaat als naar hun klassiekers, mag toch wel behoorlijk wat boekdelen spreken.

Na een luisterbeurt of vier, vijf zit ik een beetje tussen de reacties hier in: als ik er heel aandachtig naar luister, had er wel iets meer spanning in gemogen. Met name 'Melodie is a Wound' lijkt eindeloos door te gaan en niet per se op een heel fijne manier. Veel nummers hadden op een gegeven moment echt afgebouwd mogen worden, maar dan komt er weer een of andere tempowisseling. Maar dat maakt het ook wel een heel fijne plaat om te luisteren onder het werk of tijdens het lezen: de aandacht mag soms best wat verslappen, maar je zit ook zo weer goed in de sfeer. Het is eigenlijk een soort avant-gardistische versie van easy listening.

Oasis is overigens een kutband die het achterlijke idee propagandeert dat domheid iets is om trots op te zijn.

Wat een uitspraak, die mag je inlijsten!