Pulp - More. (2025)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Pulp - More - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Pulp - More
Pulp wordt geschaard onder de grootste bands van de Britpop uit de jaren 90, maar de band rond Jarvis Cocker laat dertig jaar later op het werkelijk uitstekende More horen dat Pulp er nog steeds toe doet

Different Class, het bekendste en meest succesvolle album van de Britse band Pulp, is inmiddels dertig jaar oud. Er zijn niet veel bands die dertig jaar na een creatieve piek op de proppen komen met een album dat niet onder doet voor hun beste werk, maar Pulp flikt het. More begint bij het Pulp geluid uit de jaren 90, maar de band rond Jarvis Cocker doet zeker niet of de tijd heeft stil gestaan. More is een album met een aantal catchy songs, maar het is ook een album vol weemoed en een album met een aantal intieme songs, die laat horen dat Pulp ook een andere kant heeft. Ik had er niet zo heel veel van verwacht, maar More is echt een prachtig album van een hele grote band.

Ik las een paar jaar geleden een boek over Britpop waarin werd gesproken over “The Big Four” van het genre, dat halverwege de jaren 90 tot bloei kwam. Als ik kijk naar mijn eigen Britpop favorieten van destijds zou ik ook zeker Travis en The Auteurs noemen, maar ik kan me er wel in vinden dat Oasis, Blur, Suede en Pulp achteraf bezien de belangrijkste exponenten van het overigens behoorlijk diverse genre worden genoemd.

Van deze vier bands had ik het minst met Pulp. Ik had wel wat met het in 1995 verschenen Different Class, overigens al het vierde album van de band die al aan het begin van de jaren 80 actief was, en dan vooral vanwege geweldige singles als Common People en Disco 2000. Maar over het algemeen genomen schatte ik Pulp lager in dan de andere grote Britpop bands en dan mijn favorieten in het genre.

Ik was vervolgens veel minder enthousiast over This Is Hardcore uit 1998 en We Love Life uit 2001, de twee albums die de band na Different Class afleverde. Ook de muziek die voorman Jarvis Cocker sindsdien maakte sprak mij over het algemeen onvoldoende aan om er nog vaker naar te luisteren. De opwinding die ontstond toen de band twee jaar geleden aankondigde om weer te gaan touren ging dan ook aan mij voorbij en ook het deze week verschenen nieuwe album van de Britse band schaarde ik in eerste instantie niet onder mijn luisterprioriteiten voor deze week, al maakten een aantal zeer lovende recensies me wel nieuwsgierig.

Deze lovende recensies zijn wat mij betreft volkomen terecht, want toen ik eenmaal was begonnen met het luisteren naar More kon ik niet meer stoppen. Met More heeft Pulp wat mij betreft een album gemaakt dat niet onder doet voor de beste Britpop albums aller tijden, al doe je het album met alleen het etiket Britpop ook flink tekort.

Het is een album dat deels naadloos aansluit op de muziek die de band 30 jaar geleden maakte, maar de leden van de band zijn ook dertig jaar ouder en nemen de nodige bagage mee naar het nieuwe album. In de wat meer uptempo tracks klinkt Pulp nog net zo aanstekelijk als in de eerder genoemde singles, maar More biedt ook ruimte aan meer introspectieve songs.

In beide soorten songs valt op dat More echt prachtig klinkt. Pulp deed voor More een beroep op producer James Ford , die onlangs werkte met Black Country, New Road, Jessie Ware, The Last Dinner Party en Fontaines D.C., maar die we ook kennen van Arctic Monkeys en The Last Shadow Puppets. James Ford heeft More voorzien van een prachtig geluid dat aan de ene kant niet heel veel afwijkt van het vintage Pulp geluid uit de jaren 90, maar dat aan de andere kant ook is volgestopt met onder andere strijkers, wat me af en toe doet denken aan het solodebuut van Gavin Friday, een van mijn favoriete albums aller tijden.

Jarvis Cocker heeft nooit een geheim gemaakt van zijn bewondering voor Serge Gainsbourg en zijn liefde voor de grote crooners uit het verleden en die invloeden hoor je nog wat duidelijker op More, waarop de Britse zanger zich ook kwetsbaar opstelt, wat de songs van Pulp voorziet van diepte en wat de stem van Jarvis Cocker alleen maar mooier maakt.

Ik vind More nu al een stuk interessanter dan de albums die Pulp in de jaren 90 maakte en dat is een razend knappe prestatie van een band die meer dan veertig jaar geleden werd opgericht. En ik heb het idee dan More nog wel een tijdje door groeit. Oasis staat volgende maand weer op het podium in het Verenigd Koninkrijk, maar de wederopstanding van Pulp op More vind ik bij voorbaat al een stuk indrukwekkender. Erwin Zijleman

Ik was Pulp helemaal kwijt. Ineens een cd. Ik luister hem en bij de eerste luisterbeurt zeer verrassend. Ik moet weer even terug naar This is Hardcore. Ik weet nog dat ik daar 20 jaar geleden veel plezier aan beleefde. Later ook aan We love life. En sindsdien???

Mijn verwachtingen voor dit album werden almaar hoger: nu kan Jarvis ook weinig fout doen bij mij, en op alle projecten waar hij zich mee bezighield sinds het verscheiden van zijn band - waaronder het waanzinnige Jarv Is... vijf jaar terug en de ontroerende samenwerking met Chilly Gonzales drie jaar daarvoor - bewees hij keer op keer niks van zijn tekstuele scherpte en muzikale ideeënrijkdom verloren te hebben. Dan was het Pulp-concert dat ik vorig jaar zag, hoewel daar geen enkel nieuw nummer gespeeld werd, veel te magnifiek voor een band die enkel terugkijkt, je voelde aan alles dat ze elkaar en zichzelf echt opnieuw gevonden hadden. En dan waren er de twee singles, die ik expres niet teveel vooraf wilde horen, maar die het beeld verder versterkten dat deze band onmogelijk een schim van zichzelf zou kunnen spelen (of, om met hun eigen teksten te spreken, een 'bad cover version'), het niet voor minder willen doen dan met songs die net zo aanstekelijk, stekelig en onderscheidend zijn als hun oude werk.

Hoge verwachtingen al met al. En toch blijkt dit album ze ruimschoots te overtreffen. Op basis van de singles had ik min of meer een typische comeback-plaat verwacht, zo eentje waarop een band probeert hun meest succesvolle geluid nieuw leven in te blazen. Wat More. zo ontzettend krachtig en subliem maakt, is dat het dat voor een deel meer dan geslaagd doet, maar voor een nog veel groter deel simpelweg verder gaat waar de band op hun laatste plaat gebleven was, waar ze toen dus waren als band, alsof er niet in de tussentijd een kwart eeuw verstreken is. Dat maakt dat dit album vooral heel erg oprecht en natuurlijk overkomt, een voortzetting van een geschiedenis in plaats van een terugblik of herschrijving.

Dat laatste Pulp-album, het door Scott Walker geproduceerde We Love Life, was een stuk minder succesvol dan de paar platen ervoor en ook de meningen waren er sterk over verdeeld. De barokke arrangementen en kronkelige songs maakte dit juist mijn favoriete Pulp-plaat en ik was dan ook blij dat de band er altijd nummers van is blijven spelen. Als de band twee jaar later, in plaats van vijfentwintig jaar later, een vervolg had uitgebracht denk ik dat die behoorlijk dicht tegen More. had aangelegen. Hoewel Jarvis zich in de tussentijd natuurlijk wel verder ontwikkeld heeft en ik ook de nodige raakvlakken met het eerder genoemde Jarv Is...-project terughoor.

Naast alle herkenbare elementen - de sardonische maar ook ontwapenende teksten, altijd evenzeer uit het leven gegrepen als cultuurkritisch, Jarvis' stem die in alle registers totaal onveranderd lijkt en net zo zalig blijft kirren als knorren, de onderhuidse spanning en catchy hooks - biedt More. toch ook genoeg subtiele en soulvolle vernieuwingen om deze plaat op zichzelf te doen staan.

Ik zou graag iets over elk nummer willen zeggen, want elk nummer roept zoveel bij mij op. Maar een album als dit heeft de tijd nodig. Niet om mij te overtuigen, daarvoor had ik aan een enkele luisterbeurt genoeg (inmiddels zit ik op de zesde, en ik weet dat ik de komende tijd aan weinig andere klanken toe zal komen). Dit is een plaat zonder enig vulsel of inkakmomentje, elke noot doet ertoe, over elke woord en zucht is nagedacht. Dat het universum nu elf Pulp-nummers rijker is is bijna teveel om te bevatten. Ik wil niet proberen dit volledig te doorgronden, dat zou zonde zijn. Men zegt 'less is more', maar More is zeker niet Less.

Ik heb hem nu een keer of 6 geluisterd en vind het een matig album.
Waar het aan ligt weet ik niet.
Het lijkt ook alsof zijn stem niet krachtig is als het moet. En JC fluistert mij teveel.

Dat was van toegevoegde waarde in het nummer I Spy op het album Different Class. Maar hier komt het totaal niet over.

De muziek is aardig maar de nummers blijven niet hangen op de een of andere manier. Het is wel weer echt een typisch uniek Pulp geluid vind ik.

Terwijl ik enorm fan ben van hun albums Different Class en HisnHers, vind ik deze tot nu toe erg matig.
Snap dat dat vloeken is hier

De eerste drie nummers op deze plaat zijn gewoon heerlijk Pulp, met Grown Ups als prijsnummer van dit trio. Inderdaad alsof de tijd heeft stilgestaan. Daarna zakt More een beetje in, tot aan de absolute thumper Got to have LOVE dan: wat een song is me dat! Without love, you're just jerking off inside someone else

Daarna zakt het tempo weer (op momenten allicht wat teveel), maar tegelijkertijd staat er ook weer geen echte misser op deze plaat. Toch blij dat Cocker & co nog eens van zich hebben laten horen (aan solo- en zijprojecten heb ik me nooit bezondigd).

TOP 35 - Favoriete albums van 2025 // #33 PULP - MORE

Ik heb me nooit echt verdiept in Pulp. Ooit ‘Different Class’ wel een paar keer beluisterd, maar die zit zeer ver weg in m’n geheugen, met als gevolg dat ik eigenlijk met een schone lei naar ‘More’ luisterde. Ik moet zeggen dat dit een puike pop/rock plaat is die ook goed geproducet is. Ik let normaal niet zo op de lyrics maar hier valt het meteen op dat dit scherp en soms behoorlijk humoristisch (‘Tina’) geschreven is. ‘Background noise’ is m’n favoriet (die dissonante strijkers!).