Sleep Token - Even in Arcadia (2025)

Afgaande op de twee nieuwe nummers zal dit album in het verlengde van het vorige liggen. Helemaal prima dus. Ben benieuwd. Lekker dat Saxofoontje op het eind van Emergence

Ik was eerst heel sceptisch over Caramel, maar intussen heeft dat nummer me volledig ingepakt. In 1 nummer het meest poppy en meest harde geluid dat de band al heeft gemaakt.

Laatste nr is wel een mooi nummer, al is de verassing er wel een beetje van af

Take Me Back to Eden heeft me aardig goed weten te boeien. En de eerste 2 singles klinken alweer fijn. Ben benieuwd wat deze weet te brengen.

Grandioze hoes! Muziek is catchy, maar ook best fout. Teksten zijn erg cringy en het voelt allemaal als een herontdekking van de numetal rap hyrbide van de jaren 00.
De parasociale fans zijn trouwens echt afschuwelijk, minstens zo erg als swifties.

Ben hier toch wel erg benieuwd naar na m'n verrassende kennismaking met Sleep Token met hun vorige album; tot morgen...

De gouden formule, geperfectioneerd op Take Me Back to Eden wordt hier verder uitgemolken.

Hoewel Even in Arcadia consistenter klinkt dan de voorganger is de glans er wat van af.
Vessel kiest in grote mate voor dezelfde zanglijnen. Het wordt een trucje.
Daarnaast is hij tekstueel van het 'ik hou van jou, ik blijf je trouw - niveau'. Weinig spannends op dat front.

Hadden we ook niet verwacht: Take Me Back to Eden biedt tekstueel ook weinig spanning. Toch begint het in deze herhaling van zetten wat te storen.

Desalniettemin is de eerste luisterbeurt goed bevallen. Ik vind die combinatie van stijlen gewoon erg lekker en het zit muzikaal toch vaak sterk in elkaar.

Ik blijf het toch knap vinden hoe ze die stijlen mixen, maar echt hard wordt het eigenlijk pas in de laatste minuten.

Een paar heel sterke nummers die worden afgewisseld met wat mindere exemplaren (Dangerous en Damocles). Ik had meer verwacht van Gethsemane op basis van de eerste commentaren maar vind het voorlopig ook wat plat. Ik denk dat dit vooral komt door de matige tekst bij sommige nummers. Valt me meer op dan bij voorgaande albums.

De opener gemist?

Een topper als de eerste twee platen is het natuurlijk niet geworden. Wel af en toe zeer vermakelijk.

Ja die ook nog wel

Weet niet of ik hier weer de volle mep voor ga geven, denk het wel. Het nieuwtje is er af maar de kwaliteit van de nummers is ongekend hoog. Caramel en Provider om er maar eens twee te noemen zijn van een ongekende schoonheid. Denk dat ik wel weer een jaartje onder de pannen ben met deze geweldige plaat. Absolute aanrader! Metal Pop Rap alles is aanwezig in nummers die vakkundig en met passie worden vertolkt in een geweldige productie

Lichte tegenvaller, vooral omdat het album grotendeels een herhaling van zetten is. De formule is geperfectioneerd maar eigenlijk kennen alle tracks een soortgelijke opbouw. Het klinkt allemaal prachtig, maar van avontuur en verrassing is nergens meer sprake. Jammer, want dat maakte Sleep Token nu juist zo interessant. Het kleurt nu allemaal netjes binnen de lijntjes. Beste tracks zijn wat mij betreft opener Look To Windward en het afsluitende Infinite Baths. Niet geheel toevallig ook de twee meest stevige tracks.

Mooie cijfers op p4k en meloen

Metal for Disney adults

Ja ergens snap ik de reacties ook wel. De sound komt redelijk overeen met de Nu-Metal bands van een jaar of twintig geleden, de teksten zijn tenenkrommend, de zang is zwaar over de top plus daarbij nog eens dat hele mythische circus eromheen.

Ik hoor al die dingen en toch blijf ik er naar terugrijpen. Soort Guilty Pleasure misschien. Noem hoe je het noemen wil.

Precies hetzelfde heb ik met Fellowship, erg "foute" metal

Toch laat ik Sleep Token verder maar voor wat het is, heb een aantal nummers gehoord en het is op zijn zachtst gezegd mijn ding niet

Die drummer is wel geweldig hoor. Daar zit wel het meeste talent in.

II is een fantastische drummer! Ik wil niet zeggen dat het een soort John Bonham is, maar goed is ie zeker!

Deze weet mij niet zo te grijpen als de voorganger, maar weet voldoende te boeien. Erg lekker album wat ook na tijden nog leuk dingen prijsgeeft. Dit mag ik wel.

'The singer sounds like he has peanut butter stuck at the roof of his mouth''

Ik heb helemaal niets met theatrale bands als deze. Die hele mythe eromheen is zo corny, maar misschien is het ook wel gewoon volledig gericht op tieners en voel ik dat gewoon niet meer als dertiger. Het debuut had wel spaarzame gave momentjes en de switch van verschillende genre's was destijds echt wel intrigerend. De zang was vaker wel dan niet storend en ik had toch vaak het idee dat ik naar The Chainsmokers met gitaren zat te luisteren.

Edit: zijn specifieke zangstijl heet 'yarling' en ik moet direct ook aan The Calling denken. Het is zo bloed-bloedirritant.

Termen als guilty pleasure daar krijg ik het altijd een beetje koud van. Muziek mag je mooi vinden en daar is geen politie voor nodig om toestemming te geven wat je mooi mag vinden.