GOODWIN - PEEKABOO (2025)

Een solo-album. Als ik de singles hoor lijkt er nu niet echt een nieuwe koers te worden gevaren. Wel weer fraai.

Nou ik vind dit wel mooi, sterker nog ik ben de enige op aarde die niks met the slow show heeft. Dit is veel ingetogener en komt zijn stem beter tot zijn recht. Dus blij dat ik een kaartje hebt voor lantaren venster met het nog betere voorprogramma gina ete

Met deze "The Slow Show" plaat is de herfst nu eindelijk begonnen. Heerlijk!

Wouw de liedjes die ik nog niet kende vind ik nog mooier dan de al vrijgegeven singles:
How's the pain son en miracle cure zijn schitterend inderdaad leonard cohen feel!
Heel spaarzaam ingekleurd met her en der een backing of viooltje of prachtig koor
Behoorlijk veel zin in het optreden in lantaren venster op de valreep nog kaarten bemachtigd

Rob Goodwin brengt zijn eerste solo album uit en we kunnen rustig stellen dat het niet enorm afwijkt van wat hij met The Slow Show doet.

Maar laten we eerlijk zijn: zijn karakteristieke praatzang is zo bepalend dat die vergelijking onvermijdelijk gaat zijn, zeker als de liedjes die hij maakt nu ook niet ineens van een compleet ander kaliber zijn.

Leonard Cohen is zeker enorm aanwezig en qua sfeer mag Nick Drake best genoemd worden, maar door de zang voel ik die link toch wel wat minder.

Peekaboo is iets kaler dan The Slow Show (waar de orkestratie soms wat weelderig is), maar eerlijk gezegd vind ik ook op dit vlak het verschil niet enorm groot. Nog ingetogener ook, maar genoeg fraaie inkleuringen op dit album om het boeiend te houden.

De timing van release is niet verkeerd: pure, desolate herfstmuziek.

Dat zeg je weer mooi. Tweemaal integraal kunnen luisteren en het is echt een klassieke luisterplaat geworden. Hij vindt perfect zijn vorm tussen de wind, bladeren en sluimerende avonden. van Rob Goodwin hoef je geen diepgravende metaforen te verwachten; bijna alle liedjes zijn geschreven alsof hij ze direct aan je verteld.
Soms is het verfrissend om gewoon kale gedachten te horen: rauw en ongefilterd zonder opschmuk. De combinatie Goodwin met Kesha Ellis is al sinds Dream Darling een van mijn favoriete zangduo's en ook op 'Whiskey' komt dit weer naar voren. Het doet ook mijn oude liefde voor The Slow Show weer een beetje aanwakkeren. Behoorlijk verslavend, gezien de beste man op deze plaats aardig wat hooks heeft neergezet.

Al met al een zeer fijne en intieme donkere-dagen-starend-naar-de-lichtjes-buiten-plaat.

Begreep dat het schrijven aan dit solo album al begon tijdens de laatste Slow Show tour. Het lijkt zelfs als een reactie op die Subtle Love tour, die in het teken stond van een album met behoorlijk poppy arrangementen. Of de geestelijk vader van die songs daar nu zelf ook erg blij van werd zullen we wel nooit te weten komen. Er ligt hier wel een verzameling nieuwe songs met een muzikale invulling die sterk doet denken aan “terug naar basis”. Opgenomen in Berlin weet de Duitse Pianist en producer Lambert zijn collega uit Manchester perfect te vervangen. Zijn minimale pianobegeleiding legt vol de focus op Rob’s z’n karakteristieke bariton stem. Alle andere toevoegingen zijn al even subtiel gehouden, van een ijle viool, achtergrondkoor of 2de stem van Kesha Ellis. Smaakvol en puur in dienst van het fijne gevoel en een warm bad voor die goede stem. Dat dit voor alle 10 de songs wonderbaarlijk goed uitpakt is al een compliment op zich. En toch is er gevoelsmatig een fav song, met nog meer sfeer dan de andere: Miracle Cure.
Extra benieuwd dus hoe dit life gaat uitpakken in Groningen, Rotterdam, Utrecht of Nijmegen.