Neil Young and The Chrome Hearts - Talkin to the Trees (2025)

Het is niet dat ik Neil Young heb opgegeven, maar het is meer dat hij na een carrière van 60+ jaar me al zoveel goede muziek heeft gegeven dat ik niet meer razend enthousiast word als er een nieuw album aangekondigd wordt, zeker kijkend naar de output van de afgelopen 10 a 15 jaar. Dat hij muziek blijft maken omdat hij dat leuk vindt, het hem gelukkig maakt én hij vindt dat hij nog wat te melden heeft, geef ik hem groot gelijk in, maar het is gewoon steeds minder voor mij.

De eerste singles stemden niet echt hoopvol en het album is een beetje een mixed bag. De elektrische nummers missen de finesse en hebben geen mooie lange solo's als redeeming factor (zoals bijvoorbeeld een Welcome Back op Barn of Chevrolet op World Record), dus moeten we het hebben van het akoestische werk.

Daarvan blijven Familiy Life, Silver Eagle (al is het eigenlijk een Woody Guthrie rip-off, net als Let's Roll Again), Talking To The Trees en het Beach Boys (Pet Sounds) achtige Bottle of Love over.

Leuk voor op een playlist, maar niet genoeg om tot aanschaf over te gaan.

PS: de sneer naar dochter Amber op Dark Mirage gaat me persoonlijk wat te ver. Blijkbaar heeft hij schroom die hij had rondom de breuk met Carrie (o.a. te horen op Vacancy) en zijn huwelijkscrisis met Pegi (o.a. te horen op Toast) allang van zich afgeworpen. In plaats van dat 20+ jaar in de archieven te laten zitten zet hij zijn frustratie maar meteen op band.

Nadat Young terugkeerde op Spotify ben ik de meeste van zijn recentere albums pas echt gaan beluisteren (zo alles na Psychedelic Pill), en dat viel me niet eens tegen. Zelfs matig ontvangen platen als The Visitor kan ik eigenlijk nog steeds wel met plezier beluisteren. Je kunt er moeilijk omheen dat hij vooral als songschrijver nogal heeft ingeleverd, waarbij je zou hopen dat hij wat selectiever en minder productief wordt.

Met de -voor Neil Young begrippen- lange aanlooptijd naar deze plaat kreeg ik dan toch wel hoop, al was dat inclusief een afgebroken tour met Crazy Horse. Teleurstellend genoeg is Talkin to the Trees misschien wel zijn zwakste plaat ooit als songschrijver. Dat zeg ik niet om gemeen te zijn, maar als je in één nummer de akkoorden van 'Helpless' recyclet en in de volgende twee nummers allebei 'This Land is Your Land' leent, kun je moeilijk van mij verwachten dat ik op de tafel spring voor applaus.

Met het bandgeluid zit het wel snor, halverwege rauwe Americana en 'dronken ooms in de garage', precies wat je van Neil Young zou verwachten. De plaat is lekker compact en gaat nooit écht op mijn zenuwen werken, maar er zijn maar twee liedjes die er enigszins bovenuit steken. 'Dark Mirage' is, ondanks of misschien dankzij de plaatsvervangende schaamte over de vuile was die wordt buitengehangen, in ieder geval opvallend, en 'Bottle of Love' is het enige liedje dat nog wel een playlist met Neil Young-favorieten zou kunnen halen. Dat Young in zijn recente optredens met de Chrome Hearts deze plaat volkomen negeert in de setlists zegt eigenlijk ook al veel.

Mager zesje.

Volgens NY archives.com is een nieuw live album aanstaande met een selectie van zijn laatste tour met de Chrome hearts. Kijk! Daar wordt ik nou weer blij van want recensies waren over de tour lovend. En de setlist om van te smullen. Afwachten maar...