Queensrÿche - Take Cover (2007)

Als een metalband met ongewone covers komt, is het altijd even oppassen. Neon Knights komt hier nog wel uit de verf, maar dat ligt ook dicht bij de huisstijl van Queensryche. Bij Innuendo gaat het flink mis. Veel van de andere nummers ken ik niet, maar maken me ook niet nieuwsgierig. Eigenlijk hadden ze Welcome To The Machine op een B-kant moeten zetten en de rest niet uit moeten brengen.

Het is allemaal zooi. De originele versies zijn tientallen keren beter, én deze covers voegen niks toe. For What It's Worth en Almost Cut My Hair zijn de dieptepunten, ik vraag me af wat Stephen Stills en David Crosby de heren misdaan hebben......

Deze plaat heeft mij nooit geboeid. Sowieso ben ik geen fan van hele coverplaten, maar hier is het helemaal huilen. Alleen Welcome to the Machine en Heaven On Their Minds vind ik wel leuk, evenals Innuendo. Maar voor de rest hoor ik ze liever eigen materiaal spelen, dat kunnen ze stukken beter.

Interessante songkeuze.
Dat is het enige aardige wat ik kan bedenken bij Take Cover.

Ik hoor geen passie, geen enthousiasme, geen energie. Niks. Ik hoor een uitgeblust combo dat in de verste verte niet in staat is om de klasse van nummers als Synchronicity, Almost Cut My Hair en Innuendo ook maar enigszins te benaderen.

Wat een rommel. Geen cent van de investering is dit waard geweest. Zelfs Gordon maakt meer spektakel van een cover cd.

de vraag is, waarom?

Stel je die vraag aan mij of aan de leden van de band?

aant universum ,de band, de reden van dit wanproduct, wat moet men gedacht hebben, volslagen in de war denk ik

Dan heb ik je goed begrepen. Ik zit met dezelfde vraag.

Maar ik stel wel vast dat Queensrÿche al een kleine 15 jaar over het hoogtepunt heen is.

Odissea en Heaven on Their Minds zijn mijns inziens geslaagd, de rest is minder. Innuendo is bedroevend slecht en het dieptepunt in de carriere van Queensrÿche.

Mag ik een gokje wagen? Denkende aan Geoff Tate's interview m.b.t. Take Cover waarin hij iets zei in de trand van "de gitaristen spelen vaak een spelletje 'name that riff' en meestal gaat dan de hele band meedoen". Ik denk dus dat ze dit puur voor de lol gedaan hebben, ook al straalt het album dat totaal niet uit.



Jaja, dat weten we nu wel. Ben het nog steeds oneens.

Waardeloos

Het viel me eigenlijk nog niet eens echt tegen. Queensrÿche heeft gewoon nogal een eigen sound van zichzelf en zelfs als ze covers spelen zonder werkelijk wat toe te voegen, klinkt het toch anders. Ofschoon een nummer als For What It's Worth ook niet direct de meest originele keuze voor een cover is, vind ik de eerste vijf nummers wel leuk gedaan; daarna gaat de lol er wel wat af. Bullet the Blue Sky vind ik sowieso al niks, maar naast deze opblazing is het origineel van U2 zowaar bijna een juweeltje. Het meest tenenkrommend is echter Tates poging zich in de Britse uitspraak van Peter Gabriel te wringen.

Voor €3,- gekocht als onderdeel van een pakketje cd's. Vreemde opening, Welcome to the Machines, Innuendo of Neon Knights was geschikter om mee te openen. Nou is hun uitvoering van Queen daarvoor misschien net iets te weinig geslaagd en wouden ze met Neon Knights niet meteen hun uptempo nr. inzetten. Almost Cut My Hair (Tate heeft ja immers een kaal hoofd) vind ik tot nu toe de 'leukste' cover. Bullet the Blue Sky gezien de lengte van 10 minuten de minste; in die tijd kan je ook Suite Sister Mary of Roads to Madness draaien, wat ik de volgende ook doe. Take Cover kan zich meten met Under Cover van Ozzy.

Vrij kansloos cover-album, waarbij de band naast voor de hand liggend werk (Pink Floyd, Queen, Black Sabbath) een paar rare keuzes maakt (The O'Jays, The Police, Peter Gabriel). Het resultaat is erg wisselvallig en komt nergens in de buurt van de originele versies. Het afsluitende Bullet The Blue Sky van U2 zeurt als doodsteek ruim 10 minuten door!

Voor mij betekent drie sterren dat het nog best de moeite waard is maar voor jou denk ik niet?

Als liefhebber en verzamelaar van Queensrÿche, is dit toch (samen met Operation: Mindcrime II) de cd die ik het minst uit de kast haal. Heaven on their minds is verrassend, een aardige versie. Verder zijn Red Rain, Synchronicity II en Bullet the blue sky prima te verteren.