Styx - Circling from Above (2025)

Okay, een nieuwe Styx?! The_CrY attendeert me erop bij zijn stukje over Styx' debuut. Was heel enthousiast over hun laatste twee albums en EP, waar de groep ijzersterke retrogressive rock/aor neerzette. En dit Circling from Above is al uit?!!!

Waar lichte insomnia weer eens goed voor blijkt te zijn... Tot later deze zomer, waarde platenboer, heb het nodige te regelen maar nadien hoop ik je te zien!

18 juli
Styx brengt nieuw album “Circling From Above” uit – Progwereld

Circling From Above Limited Edition (CD) – Styxworld

Circling from Above - Wikipedia - en.m.wikipedia.org

Ik heb een wijziging ingediend.

Inmiddels vijf stemmen met een gemiddelde van 3,8? Dat belooft wat! Zodra verhuizing en meer achter de rug zijn, schaf ik 'm aan. De twee voorgangers waren zó goed!

Circling From Above is na het uitstekende The Mission en het al even sterke Crash of the Crown het derde album sinds de herstart van Styx. En voor de derde keer op rij leveren de heren een bijzonder overtuigende plaat af.

De opening is luchtig en bijna Floydiaans van sfeer, met het titelnummer en het daaropvolgende Build and Destroy, die beide subtiel refereren aan de progressieve kant van de band. Tegelijk blijft het onmiskenbaar Styx: melodieus, rijk gearrangeerd en gedragen door de kenmerkende samenzang. Waar de vorige albums nog enkele stevige uitschieters kenden (Radio Silence, Save Us From Ourselves), kiest Circling From Above vaker voor een lichtvoetiger, poppier benadering. Toch wordt er her en der nog flink gerockt, zoals op King of Love en It’s Clear, al blijft het allemaal net wat ingetogener.

Dat klinkt misschien als kritiek, maar het is vooral een compliment: Styx laat horen ook in deze fase van hun carrière nog te willen evolueren. Circling From Above is opnieuw een sterk album, waarop de band niet teert op oude glorie, maar blijft zoeken naar nieuwe invalshoeken binnen hun vertrouwde geluid.

Voor het eerst in ruim 40 jaar ( killroy)weer eens een nieuwe Styx plaat( onbeluisterd) gekocht, kwam voornamelijk door de lovende kritieken voor de laatste drie albums.

Ik moet zeggen, kon minder, hoor veel melodieuze muziek, prachtige samenzang( altijd al een sterk punt).

Poppy muziek, met veel Queen invloeden, maar ook veel herkenning uit het verleden. Het is allemaal niet wereldschokkend, maar dat hoeft ook niet, speelplezier is veel belangrijker en dat hoor je. Dat er nog drie leden uit het roemruchte verleden actief zijn doet mij veel plezier. Ik houd hier wel van .

Sorry maar na the Grand Iluusion en Pieces oif Eight was het voor mij over met STYX en bewaar ik beste herinneringen aan Equinox en Crystal Ball. Daarna heeft deze toenmalige top band ( ooit gezien in het Congresgebouw) m.i. weinig verheffends meer gemaakt. Misschien ook doordat één van de toenmalige top zangers Dennis de Young er allang geen deel meer van uitmaakt???

Het huidige Styx blijft bezig met het uitbrengen van nieuw materiaal en Circling from Above is alweer het derde album onder leiding van het duo Tommy Shaw/Will Evankovich, waarvan laatstgenoemde eindelijk erkend is als volwaardig bandlid. Bassist Ricky Phillips is ook vervangen door Terry Gowan, het broertje van Lawrence Gowan. Waar beide voorgangers herkenbare Styx-elementen combineerden met wat oubolligere proggeluiden uit de jaren 70, doet deze er nog een schepje bovenop. De rock is weer wat meer naar de achtergrond verschoven, dit is gewoon een progpop album, gladder dan Cornerstone en vervreemdender dan The Mission. Of dat positief is of niet laat ik ieder voor zich bepalen.

De plaat wordt geopend door de single 'Build and Destroy', die redelijk representatief de toon zet voor de hele plaat. We hebben te maken met compacte progsongs waar vooral op een subtiele manier voor diepte wordt gezorgd. De gitaren staan zacht in de mix, de toetsen hard, en de rustige Jeff Lynne-achtige stem van Lawrence Gowan zet de toon. Tommy Shaw neemt het roer in 'Michigan', met eenzelfde sfeer. Het swingende 'King of Love' brengt wat leven in de brouwerij, en James Young mag weer eens een paar regels zingen voordat Shaw de microfoon weer bij hem wegkaapt voor het refrein, welke ik overigens wel zeer sterk vind. 'It's Clear' is een zeldzaam nummer dat best een beetje kan rocken en zo de energie goed vasthoudt. De ballad 'Forgive' voelt wat tam, ergens best mooi, en doet wat denken aan Coldplay meets ELO - zeker niet wat ik van Styx had verwacht. De tweede helft van het album opent een blikje meligheid met 'Everybody Raise a Glass', waar Queen gechanneld wordt met vrolijke en haast vaudeville-achtige thema's, een gevoel wat de bluegrass van 'Blue Eyed Raven' doorzet op een andere manier. Dat Tommy Shaw van de bluegrass en country folk was wisten we al door zijn soloplaat uit 2011, maar uiteraard ook van 'Boat on the River'. De nummers luisteren prima weg, maar echt des Styx is het niet. De rest van de nummers blijven in dezelfde combinatie van nieuwe invloeden verder gaan, waar 'The Things That You Said' nog het meest bijblijft met een opbouw naar een meeslepende en spannende climax. 'We Lost the Wheel Again' geeft nog meer ruimte aan meligheid a la Queen, en met 'Only You Can Decide' sluit Tommy Shaw het album af.

Het is misschien op te maken uit mijn toon, maar mijn enthousiasme na Crash of the Crown is weer wat getemperd met deze nieuwe, hoewel ik best kan genieten als het album opstaat. Wat de band met al hun nieuwe inspiratie hier tentoon stelt is absoluut geen slecht album, maar wel wederom een stap weg van het geluid waar de band groot mee geworden is. De nummers blijven gelaagd, interessant en niet eendimensionaal, maar als je me vraagt wat ik liever heb dan plaats ik deze onder Man of Miracles, wat geen hele diepzinnige plaat was, maar wel eentje die flink kon rocken op z'n tijd. Dat element blijf ik missen in het moderne Styx.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Equinox
6. Crash of the Crown
7. Cornerstone
8. Cyclorama
9. Paradise Theatre
10. Brave New World
11. Man of Miracles
12. Circling from Above
13. Styx II
14. The Serpent is Rising
15. The Mission
16. Styx
17. Edge of the Century

Ik zal ook een paar toppers van STYX noemen:

- Equinox
- Crystal Ball
- Pieces of Eight
- the Grand Illusion
- Man of Miracles.

Toen Cornerstone uitkwam, wat een gedrocht, was het voor mij dus echt klaar

The_CrY schreef:Door omstandigheden kan ik momenteel weinig thuis luisteren naar muziek, waardoor ook deze cd blijft liggen. Jammer, want ik heb vorige maand veel ervan genoten!
Mijn vraag aan jou is daarbij alvast: The Mission is toch wél stevig? Weliswaar meer de aor-kant op, maar rocken doet het wel. Of bedoel je daarmee 70's rock op z'n Styx'?

Ik ga vannacht waken aan een bed en zal mijn koptelefoon of oortjes gebruiken om Circling from Above op die manier te horen.

Circling from Above scheurt minder dan de voorganger; cleanere gitaren brengen een toegankelijke vorm van progrock. Geen moeilijkdoenerij daarin en tegelijkertijd zitten de nummers vernuftig in elkaar.
Soms denk ik aan Pink Floyd (opener Circling from Above met dat kalme begin), soms zijn er vleugjes Queen (King of Love) of Beatles (Forgive) en hoewel dat bepaald geen groepen zijn die tot mijn favorieten behoren, vind ik het in Styxjasje wél lekker. In The Things that You Said klinkt charmant iets van ELO.

Bovendien staat deze Styx inmiddels symbool voor een nieuwe start: het eerste album dat ik na verhuizing aanschafte. Een nieuwe plek, nieuwe liedjes...
Buitencategorie genieten is het met de klavecimbel van It's Clear, de folkrock met mandoline en fiddle van Blue Eyed Raven en de echo van The Who in We Lost the Wheel Again. Met dertien nummers in 41 minuten is bovendien de variatie groot, zonder één zwak moment.

Dé zomerplaat van 2025 voor mij, laat de herfst maar komen.

Afgezien van een enkel nummer vond ik dat dus niet. Een perfect voorbeeld is denk ik die The Same Stardust EP, waar de band bij de live nummers helemaal los gaat en groot spelplezier tentoonstelt. Op een album als deze houden ze zich vervolgens enorm in, en alles moet ook onder de 4 minuten blijven. Ook gewoon een keuze natuurlijk, en ongetwijfeld doet de band gewoon waar ze zin in hebben. Groot gelijk ook, op hun oude dag. Voor mezelf mis ik echter een schop onder mijn kont door een nummer als 'Homewrecker', 'Everything is Cool', 'Southern Woman', of 'These Are The Times', om maar even een selectie nummers te noemen van buiten de gouden era.

Helder alweer. En bijzonder hoe je in relatief korte tijd door de discografie van Styx bent gegaan!

Prima plaat van deze progrockers uit Chicago.
Best vreemd dat zij in Europa nooit helemaal uit de verf gekomen zijn. Ik had dit schijfje gemist, waren het niet dat RonaldjK ergens op dit forum meldde dat hij deze nog moest luisteren.
Uitschieters vind ik:
Build and Destroy
Michigan
King of Love
It's Clear
The Things That You Said
Muzikaal zit het uiteraard prima in elkaar. Tekstueel gaat het ergens over. Michigan en Build and Destroy behandelen duidelijk hedendaagse maatschappelijke onderwerpen gezien door de ogen van mensen die al jaren meedraaien op deze aardbol. (Tommy Shaw 72, James "J.Y." Young 75)
Het "Queenise" Everybody Raise A Glass is goed te pruimen, alsook de Cajun klanken van Blue Eyed Raven.
Kortom; hopelijk poepen de heren nog een paar albums als deze uit voor zij het tijdelijke verruilen voor het eeuwige.
Vier sterren!

In "de Hemelse Heerlijkheid" moet een mens ook gewoon schijten hoor .

Helemaal mee eens Hans.
Bovendien kan "poepen" bij de zuiderburen tot gefronste wenkbrauwen leiden.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Knap hoe deze heren zo laat in hun carrière sterke albums blijven uitbrengen.

Score: 83/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl