Paradise Lost - Ascension (2025)

Sterk album, dat herhaaldelijk doet denken aan Icon, uit mijn favoriete periode van de band. De balans tussen melancholie en doom is hier knap getroffen en vertaalt zich naar unaniem sterke, vrij lange tracks die geen moment vervelen. De uitstekende opener Serpent On The Cross zet de toon en daarna blijft het genieten. De bonustracks zijn ook de moeite waard. Welkom terug van nooit weggeweest!

Idd sterk album. Geen uitschieters, maar een constant goed niveau.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Wat een heerlijk afwisselende plaat is dit. Van de knaller van een openingstrack Serpents On The Cross, met zijn lekkere up-tempo riff (zeker voor PL-begrippen) en heerlijk jankende leads, tot de trage treurnis waar de band om bekend staat. De plaat zit boordevol afwisseling en bevat louter sterke nummers, waardoor de speelduur voorbij is voor je er erg in hebt. Nick Holmes stemgeluid klinkt bijzonder sterk op deze plaat en het drumwerk van Guido Zima is om te genieten. Jammer dat hij zijn drumkruk alweer heeft moeten verlaten.

Met deze plaat laten de heren van Paradise Lost horen zo laat in hun carrière nog niets van het heilige vuur verloren te hebben. Ascension is misschien wel de beste plaat af in dertig jaar van dit doom-instituut!

Score: 88/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Een liturgie van het verloren paradijs

Ik zie vier witte koffiekopjes en een glazen schaaltje op een verder lege tafel staan. Ik zie achter de tafel een grijze muur vol herinneringen in zwart/wit en kleur opdoemen.

Ascension is alweer het zeventiende studioalbum van Paradise Lost en het markeert het einde van een tijdperk. Drummer Guido Zima Montanarini heeft afscheid van de band genomen. Zijn donkere trommelslagen zijn op dit album voor het laatst te horen.

Een van de meest indringende beelden op de muur laat een lange, steile helling zien. Eigenlijk stelt het een heftige worsteling voor, niet alleen met de elementen, maar vooral met de vele persoonlijke demonen. Het uitzicht daarentegen is fenomenaal, het eindresultaat bijzonder fraai. De zang, net als de smalle weg naar de top, is weliswaar ongepolijst en nog steeds niet helemaal mijn kopje thee (of koffie), maar ze heeft iets buitengewoon 'breekbaars'. Mijn bewondering betreft dan ook niet de ‘zang’ of zanger - al tref je hier een vocalist aan die tevens heel netjes kan zingen - maar het is de uitgebalanceerde mix van melodieuze zang en rauwe vocalen die hier zo goed getroffen is. Het geheel roept zelfs een bijzondere, bijna sacrale sfeer op. Daarbij reflecteren de teksten op het onvermogen de wereld te veranderen en het verdriet dat daarmee gepaard gaat. Paradise Lost schetst hier een wereld die langzaam aan het afbrokkelen is, en het diepe dal waaruit je moet zien te krabbelen. Dit is dus zware kost. Maar het zijn tegelijkertijd ook stuk voor stuk geweldige composities die voor voldoende afwisseling zorgen en waardoor de nieuwe Paradise Lost een album lang blijft boeien.

Ascension lijkt daarnaast – en in meerdere opzichten – een consolidatie van alles wat Paradise Lost in haar 37-jarige bestaan heeft opgebouwd. Het is alsof ze hun hele discografie grondig hebben doorgespit en de krachtigste, maar ook de meest elegante elementen hebben samengebracht. Daarbij is de productie glashelder en is de muziek rijk gebleven aan zware texturen vol orkestrale accenten. Maar de prachtige gitaarsolo’s, de harmonische zangpartijen en het ingenieuze slagwerk maken de plaat echt af. Het is daarmee weer zo’n album, die je niet alleen kan horen, maar ook kan voelen. Misschien moet ik toch maar eens een keer opnieuw een duik wagen in het omvangrijke oeuvre van dit doomorkest uit Halifax.

Eindejaarsafrekening: na veel wikken en wegen is Ascension voor mij dé grote verrassing van het jaar 2025 geworden. Het album staat net boven twee andere, ontzettend leuke verrassingen - al is dat een dubbeltje op zijn kant.

Dit jaar te zien in de Boerderij

En in de Neushoorn (Leeuwarden)!

Persoonlijk In Paradise lost pas afgelopen jaren wat meer verdiept

Een paar jaar terug een keertje Draconain Times aangeschaft bij Concerto die ik daar toevallig tegenkwam in de bak voor een tientje, en omdat die steevast hoog op de rating lijstjes stond,
Maar het klikte nog niet direct zo toen ik hem in de speler deed.
Als liefhebber van toch best"zware kost" (Isis, Opeth, Neurosis enz ) klonk het me net wat te gladjes en de zang en teksten vond ik er wat te dik op liggen.

Inmiddels toch mijn mening (en wellicht smaak) wat bijgesteld en inmiddels toch al heel wat albums in bezit.
Waarbij alleen hun periode vanaf 97 tot pakweg 2007 wat minder boeit.
Deze komt er waarschijnlijk binnenkort ook wel bij.